บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1225

สำหรับเรื่องเช่นนี้ หวังหยวนนั้นย่อมเปิดรับทุกคนอยู่แล้ว หากพวกเขาปรารถนาจะดูก็ปล่อยให้ดูตามสบายเถิด เพราะหากพวกเขาสามารถเรียนรู้ได้สักหนึ่งหรือสองเรื่องได้ก็ถือว่าเขาได้มีส่วนช่วยโลกนี้แล้ว

เพียงแต่ว่าเกรงว่าพวกเขาจะไม่สามารถเรียนรู้กลวิธีของหวังหยวนได้เลย!

บัดนี้ ณ เชิงเขาชิงหลงแห่งเมืองหลิง ภายในระยะเวลาเพียงครึ่งเดือนก็ได้มีการสร้างเวทีขนาดใหญ่ขึ้น

บนเวทีนั้นมีโต๊ะวางอยู่มากมาย และบนโต๊ะเหล่านั้นก็มีหมึกและพู่กันวางอยู่!

งานประชุมกวีชิงหลงที่จัดขึ้นในครั้งนี้มีการแข่งขันหลายด่าน

ทั้งการแต่งบทกวี การตอบโต้บทกวีกันและการทายปริศนาบทกวี!

โดยสรุปแล้วคือมีการแข่งขันหลากหลายรูปแบบ เพื่อคัดเลือกผู้ชนะเพียงคนเดียวเท่านั้น!

สำหรับการประชุมกวีในครั้งนี้กล่าวได้ว่าเป็นที่จับตามองของทั้งแผ่นดิน!

งานประชุมกวีชิงหลงเริ่มต้นขึ้นแล้ว หวังหยวนได้ขึ้นเวทีพร้อมกับเหล่าอาจารย์อาวุโสทั้งสี่ ซึ่งได้แก่ไห่เทียน จิ่วเปียน หลวนชิง และถงกู่

เบื้องล่างเวทีนั้นเดิมทีเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยกันจอแจ แต่เมื่อได้เห็นภาพเช่นนี้ทุกคนก็เงียบลงในทันที

ผู้ที่มาร่วมงานในวันนี้ล้วนเป็นบัณฑิตจากแว่นแคว้นต่าง ๆ ที่เดินทางมาจากแดนไกล ใบหน้าของพวกเขาทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความหวัง ขณะรอคอยการเปิดงานประชุมกวี!

หวังหยวนยกยิ้มจางก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ขอขอบคุณท่านทั้งหลายที่เดินทางมาจากแดนไกลเพื่อมาร่วมงานประชุมกวีในครั้งนี้ หวังว่าบัณฑิตทุกท่านจะสามารถแสดงศักยภาพของตนเองออกมาได้อย่างเต็มที่ในงานนี้!”

เมื่อหวังหยวนกล่าวจบ เสียงปรบมือดังเกรียวกราวก็ดังมาจากเบื้องล่าง

ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความหวัง เฝ้ารอคอยกิจกรรมต่อไปในงานประชุมกวี!

“การแข่งขันบทกวีมีทั้งหมดสามด่าน ด่านแรกคือการแต่งบทกวี!”

นัยน์ตาของหวังหยวนฉายแววพึงพอใจ เขาเหลือบมองอาจารย์ทั้งสี่ที่อยู่ข้างกายแล้วเอ่ยอย่างสุภาพว่า “ต่อไปขอเชิญอาจารย์ทั้งสี่กล่าวเปิดงาน!”

เสียงโห่ร้องดังกึกก้องมาจากเบื้องล่างเวที อาจารย์ไห่เทียนเผยรอยยิ้มแล้วรีบก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว จากนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “การประชุมกวีเป็นโอกาสอันดีสำหรับเยาวชนผู้มีพรสวรรค์ทั้งหลายที่จะได้แสดงความสามารถของตนเอง!”

“ข้าหวังว่าทุกท่านจะไม่ลังเลที่จะแสดงความสามารถที่ดีที่สุด และสมบูรณ์แบบที่สุดของตนเองในงานประชุมนี้ เพื่อให้พวกเราทุกคนได้ประจักษ์ในความสามารถของท่าน!”

“ยอดเยี่ยม!”

เสียงปรบมือดังกึกก้องมาจากเบื้องล่าง ทุกคนต่างก็ปรบมือให้กับอาจารย์ไห่เทียนอย่างจริงใจ

ต่อมาคืออาจารย์จิ่วเปียน อาจารย์จิ่วเปียนมีรอยยิ้มจางบนใบหน้าขณะเหลือบมองผู้คนเบื้องล่าง จากนั้นจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “การประชุมกวีเป็นการแข่งขันด้านความสามารถ มันเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการทดสอบความสามารถและผลจากการเรียนรู้ที่แท้จริงของแต่ละคน!”

“ข้าหวังว่าทุกท่านจะสามารถแสดงความรู้ความสามารถของตนเองได้อย่างเต็มที่ในครั้งนี้ และมุ่งมั่นไปให้ถึงจุดสูงสุดดั่งการปีนยอดผา!”