บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1234

โดยปกติแล้วกลุ่มผู้ใต้บังคับบัญชาจะชอบเสแสร้งว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี รายงานแต่เรื่องดี ๆ ไม่รายงานเรื่องร้าย ๆ บางครั้งก็กระทำในสิ่งที่ทำให้ผู้อื่นโกรธแค้น

เจ้าเมืองคนก่อนถูกเนรเทศเพราะรับสินบนและคดโกง แต่ไม่คิดว่าเมื่อเขามาที่นี่แล้วจะต้องมาอยู่บนเส้นทางเดิมอีกครั้ง

“โอ๊ย!”

“บังอาจ เดินไม่ดูทางหรือไร?”

หวังหยวนที่กำลังคิดเรื่องต่าง ๆ อยู่ไม่ทันสังเกตเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินสวนทางมา เขาหน้าตาเศร้าหมองราวกับว่ากำลังประสบปัญหาอะไรบางอย่าง

อาการเหม่อลอยทำให้ไม่ทันเห็นหวังหยวนที่เดินสวนมา ในสายตาของเขาชายหนุ่มคนนี้ดูอ่อนแอมาก ไม่มีทีท่าว่าแข็งแกร่งเลย

เมื่อถูกต้าหู่ตวาดใส่ก็ตกใจจนแทบสิ้นสติ ครั้นมองเสื้อผ้าที่หวังหยวนสวมใส่แล้วก็คาดเดาได้ว่าเขาน่าจะเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลร่ำรวย

“ขอโทษ! ขอโทษจริง ๆ...”

ชายวัยกลางคนเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ๆ ไม่ว่าจะถูกหรือผิดก็ต้องขอโทษไว้ก่อน อีกอย่างหนึ่งคือพวกเขาเป็นคนยากจน จึงไม่กล้ามีปัญหาเกี่ยวข้องใด ๆ กับคนร่ำรวย

ด้วยความกลัวว่าจะถูกอีกฝ่ายข่มเหงอย่างโหดเหี้ยมหากไม่ระวัง จึงได้ขอโทษหวังหยวนที่ยืนอยู่ข้างหน้าด้วยใบหน้าเศร้าสลด

“หยุด หยุดนะ...”

เมื่อเห็นต้าหู่ก้าวเข้าไปเอื้อมมือผลักชายวัยกลางคน หวังหยวนก็ตะโกนเสียงดัง เพื่อห้ามไม่ให้เขาลงมือกับชาวบ้านธรรมดา

รัศมีของหวังหยวนแผ่กระจายไปทั่ว เหมือนกับผู้มีอำนาจที่สูงส่ง ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างหน้ายิ่งตัวสั่นด้วยความกลัว

ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังโกรธ เขารู้สึกกดดันอย่างมาก เหงื่อผุดขึ้นจากตามร่างกาย ไม่คิดว่าชายหนุ่มคนนี้จะมีรัศมีที่เหนือชั้นเช่นนี้

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ขอเพียงคุณชายไม่เป็นไรก็พอแล้ว”

ชายวัยกลางคนมีท่าทีหวาดกลัวมากขึ้น ทำให้หวังหยวนรู้สึกสงสารมากขึ้นไปอีก ชาวบ้านยากจนในยุคนี้ไม่กล้าต่อต้านคนร่ำรวยเลย

แม้จะได้รับความสูญเสียอย่างใหญ่หลวงก็ไม่กล้าพูดออกมาอย่างเปิดเผย

“พี่ชาย อย่ากลัวไปเลย พวกเราเพียงแค่พลัดหลงกับครอบครัวจริง ๆ ตอนนี้ทั้งหิวทั้งโหย ไม่ทราบว่า...”

เมื่อหวังหยวนพูดจบ ก็ยังคงมองไปที่ชายวัยกลางคนด้วยสายตาที่ปรารถนา หวังให้เขาเปิดปากเชื้อเชิญให้เขาและคนของเขาเข้าไปพักผ่อน ให้ความรู้สึกประหนึ่งเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลร่ำรวยที่แขวนท้องหิวมานานโข

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ชายวัยกลางคนก็หน้าแดงด้วยความเขินอาย เพราะที่บ้านแทบไม่มีอะไรกิน มีแต่ผักดองเท่านั้น

อีกอย่างหนึ่งคือตอนนี้พวกเขาถึงขั้นอดข้าวแล้ว หากพาคนหลายคนกลับไปที่บ้านโดยพลการ ก็จะทำให้ครอบครัวแบกรับภาระไม่น้อย