บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1233

จิตใจที่ละเอียดอ่อนมักจะทำให้การทำงานสำเร็จลุล่วงได้อย่างรวดเร็ว แม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะไม่สวยงามนัก แต่หากจิตใจสะอาดและงดงามก็เพียงพอแล้ว

เมื่อได้ยินหวังหยวนพูดเช่นนั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าในใจของอีกฝ่ายต้องมีความคิดที่แตกต่างออกไป บางครั้งรูปลักษณ์ภายนอกก็อาจหลอกลวงสายตาได้

แก่นแท้ของความจริงมักซ่อนอยู่ในความมืดมิด ต้องอาศัยผู้ที่มีความสามารถในการขุดค้น หวังหยวนคือผู้พิพากษาที่ยุติธรรมในใจของพวกเขา

ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็สามารถช่วยเหลือผู้คนได้ ดังนั้นจึงไม่บ่นเลยเมื่อถูกส่งมายังสถานที่ทุรกันดารเช่นนี้

“ก่อนหน้านี้ข้าเคยเห็นในหนังสือเล่มหนึ่ง ว่าที่ดินอันอุดมสมบูรณ์ทั้งหมดไม่ได้ปลูกพืชผล เพราะถูกคนร่ำรวยในท้องถิ่นผูกขาดไว้ทั้งหมด”

“หากต้องการปลูกที่ดินก็ต้องจ่ายค่าใช้จ่ายมหาศาล สิบกองของพืชผลต้องส่งมอบเก้ากอง ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งกองต้องส่งให้ราชสำนัก”

“อย่าว่าแต่การดำรงชีวิตเลย แม้แต่เมล็ดพันธุ์สำหรับปีหน้าก็ไม่สามารถเก็บไว้ได้ สุดท้ายก็ต้องขายลูกขายเมีย”

เมื่อหวังหยวนเล่าเรื่องนี้ก็น้ำตาคลอเบ้า เพราะเรื่องนี้เองผู้คนจึงได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางการสอบจอหงวน

ในใจได้สาบานไว้ว่าจะต้องเป็นขุนนางที่ดีให้กับชาวบ้านเหล่านี้ แต่ไม่คิดว่าเวลาจะผ่านไปนานขนาดนี้แล้วแต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้าใด ๆ

ทั้งสองคนฟังแล้วก็ถอนหายใจ เพราะต้องรู้ไว้ว่าใต้หล้าล้วนเป็นของฮ่องเต้ ตราบใดที่ราชสำนักยังคงอยู่ก็ไม่มีใครกล้าทำเช่นนี้โดยเปิดเผย

รู้สึกว่าเรื่องราวก็คือเรื่องราว บางครั้งผู้เขียนก็อาจจะพูดเกินจริงไปบ้าง เหมือนกับว่าได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง

“พี่หยวน ท่านก็เห็นแล้วว่าที่ดินเหล่านี้ไม่มีใครทำการเพาะปลูกเลย”

ต้าหู่รู้สึกว่าหวังหยวนคิดมากไปหน่อย เรื่องแบบนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดขึ้นในพื้นที่ที่อยู่ในเขตอำนาจของพวกเขา

ต้องรู้ไว้ว่าทุกวันนี้หวังหยวนตื่นแต่เช้าและนอนดึก เพื่อแสวงหาผลประโยชน์ให้กับผู้คน หากยังเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีกก็แสดงว่าผู้คนเหล่านี้ยังไม่พอใจ