บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1290

เฉินอวิ๋นจื้อนึกขึ้นได้จึงรีบพูดออกมา!

หมู่บ้านต้าหวังช่างเหมือนกับหมู่บ้านในฝัน!

มีทั้งภูเขาและแม่น้ำ ผู้คนก็ซื่อสัตย์ ใจดี นั่นคือสวรรค์บนดินอย่างแท้จริง!

เพียงแต่เขาไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของหงหยิ่ง!

นางไม่ได้พูดถึงฉากในฝันว่ามีอยู่จริงหรือไม่!

แต่ว่า...

นางจะบอกว่านางไม่อาจมีชีวิตในฝันอันแสนสุขนี้ได้ต่างหาก!

ในขณะเดียวกัน สำหรับเรื่องทั้งหมดนี้ หวังหยวนไม่ได้สนใจมากนัก แต่ทั้งจวนอ๋องเป่ยหลิงได้เตรียมพร้อมรับมือแล้ว

ทุกมุมล้วนมีคนของหวังหยวน!

ไม่เพียงแต่พวกเขาจะมีวิทยายุทธ์ที่สูงส่งเท่านั้น แม้แต่ปืนคาบศิลาพวกเขาก็ยังมี!

วิธีการเช่นนี้ทำให้คนธรรมดาไม่อาจเข้ามาได้!

ขณะนี้หวังหยวนกำลังนั่งขัดสมาธิทำสมาธิบนเตียง สูดลมหายใจยาวนานครบรอบที่กำหนด!

เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นพร้อมรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นกำหมัดแน่น!

“สิบสองรอบใหญ่ เจ็ดสิบสองรอบเล็ก ตำราเคล็ดวิชาลมปราณที่ว่านี้ช่างน่าทึ่งจริง ๆ!”

“ทุกครั้งที่ผ่อนลมปราณ ข้ารู้สึกว่าร่างกายแข็งแรงขึ้นเรื่อย ๆ!”

“ตอนนี้ความแข็งแกร่งของข้า ถึงแม้จะยังเทียบไม่ได้กับพวกต้าหู่ แต่ก็นับว่าเป็นยอดฝีมือแล้วใช่หรือไม่?”

หวังหยวนคิดเช่นนี้ ร่างกายเขาเคลื่อนไหวว่องไว ตัวเบาและปราดเปรียว ก้าวสองก้าวก็ขึ้นไปบนหลังคาได้แล้ว!

เมื่อทุกคนที่ซ่อนตัวในความมืดเห็นทักษะของหวังหยวนก็ต่างตกใจกันหมด

“คุณชายช่างมีวิทยายุทธ์ยอดเยี่ยมนัก!”

“วิชาตัวเบาดีจริง ๆ!”

“วิชาตัวเบานี้ไม่อาจจะหาผู้ใดเทียบได้ในใต้หล้า!”

พวกเขาพึมพำกับตัวเองด้วยความชื่นชม

หวังหยวนสูดหายใจเข้าลึก ๆ เมื่อรู้สึกว่าตนเองเก่งขึ้นเรื่อย ๆ ก็รู้สึกพอใจมาก

หลังจากลงมาจากหลังคา ก็เห็นหวงเจียวเจียวถือของบางอย่างกลับมาที่ห้อง

“เอาอะไรมา?”

คืนนี้ช่างทรมาน

เมื่อมองไปยังเฉินอวิ๋นจื้อที่นอนกรนอยู่บนโต๊ะอาหาร นางก็ถอนหายใจ นัยน์ตานางฉายแววอ่อนโยนแวบหนึ่ง

“ถึงแม้ว่าเรา... ไม่ควรได้รู้จักกัน ถึงแม้ว่าข้าจะใช้ประโยชน์จากเจ้า...”

“แต่เจ้าก็ดีกับข้ามากจริง ๆ...”

“ถ้าเป็นไปได้ ข้าอยากใช้ชีวิตเช่นนั้นกับเจ้าจริง ๆ แต่เสียดาย...”

“ข้าไม่คู่ควร...”

“ลืมข้าไปเสียเถิด... เหมือนกับว่าไม่เคยเจอข้าในชีวิตนี้!”

หงหยิ่งพึมพำราวกับพูดให้เฉินอวิ๋นจื้อฟัง และพูดกับตัวเองด้วย!

สุดท้ายนางนั่งอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ สายตาพร่ามัว สุดท้ายก็หลั่งน้ำตาออกมา!

น้ำตารินไหลออกมาเพราะอะไร ในขณะนี้ความรู้สึกที่ซับซ้อน ทำให้แม้แต่นางเองก็อธิบายไม่ได้

แต่โดยรวมแล้ว...

ใจนางเจ็บปวดยิ่งนัก!