บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1291

รุ่งอรุณของวันต่อมา ดวงตะวันยังคงขึ้นเหมือนเดิม แต่ทว่าวันนี้คงจะแตกต่างออกไป!

เมื่อคืนหวังหยวนและหวงเจียวเจียวหลับสบาย เมื่อหวังหยวนตื่นแต่เช้าก็ฝึกฝนวิชาเล็กน้อยในลานบ้าน!

การฝึกฝนยามเช้าได้ผลดีเป็นทวีคูณ!

หลังจากฝึกฝนเรียบร้อยแล้ว หวังหยวนก็รีบไปที่ราชสำนักแต่เช้า

เมื่อเซียวฉู่ฉู่จากไป นางก็ยังคงกำหนดเวลาสำหรับประชุมราชสำนักไว้ หวังหยวนยิ้มให้กับงานในตอนเช้าเช่นนี้ เพราะรู้สึกชื่นชอบเป็นอย่างมาก

เพราะความรู้สึกเช่นนี้ดีกว่าการทำงานตั้งแต่เช้าจรดเย็นในสังคมสมัยใหม่เสียอีก!

ในราชสำนัก เหล่าขุนนางผู้ช่วยไท่จื่อทั้งสี่ ซึ่งก็คือเหล่าอ๋องทั้งสี่ยืนอยู่ด้านหน้าสุด เรื่องราวสำคัญต่าง ๆ ในราชสำนักนั้น ย่อมต้องเป็นเหล่าอ๋องทั้งสี่นี้ที่เป็นผู้ตัดสิน

ส่วนไท่จื่อนั้นจะได้เรียนรู้มากน้อยเพียงใดก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาเอง

“กราบทูลฝ่าบาท ฤดูเก็บเกี่ยวปีนี้ของเมืองหวงไม่ค่อยดีนัก เขตหลิงหนานเกิดภัยแล้ง ดังนั้น... จำเป็นต้องให้ราชสำนักจัดสรรเสบียงบรรเทาทุกข์ เพื่อช่วยเหลือราษฎรให้ผ่านพ้นช่วงเวลาอันยากลำบากนี้พ่ะย่ะค่ะ!”

ขณะนั้นเจ้ากรมกรมโยธาธิการก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล

การบรรเทาทุกข์นั้น แม้ว่าหวังหยวนจะไม่เคยประสบมาก่อน แต่ก็เข้าใจว่านี่เป็นเรื่องระดับชาติ เป็นเรื่องใหญ่ที่ไม่ควรมองข้าม!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อ๋องเจิ้นตงก็เอ่ยขึ้นว่า “เรื่องการบรรเทาทุกข์นั้นรีรอไม่ได้แล้ว ใครบ้างที่เต็มใจจะไป?”

อ๋องเจิ้นตงมองไปที่ผู้คนด้านล่าง แต่ทว่าเรื่องการบรรเทาทุกข์นั้น ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องยากลำบาก เป็นงานที่ลำบาก คนทั่วไปจึงไม่ค่อยอยากรับหน้าที่นี้

ดังนั้น...

คนด้านล่างต่างก็ลังเล ไม่เต็มใจที่จะไป

เมื่อเห็นเช่นนั้น หวังหยวนก็ถอนหายใจในใจ นึกในใจว่าในเมืองหวงนี้มีขุนนางที่มีความสามารถไม่มากนัก!

เรื่องการทำเพื่ออาณาจักรเช่นนี้กลับมีผู้คนมากมายที่อยากจะโยนภาระให้กัน ช่างน่าขันเสียจริง

หากจัดการเรื่องนี้ได้ดีก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่หากจัดการไม่ได้ดี พื้นที่ที่ได้รับภัยพิบัติก็อาจจะเกิดความวุ่นวาย!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อ๋องเจิ้นตง อ๋องหลงซี หรือแม้แต่ว่าอ๋องถูหนาน ก็ล้วนแล้วแต่สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วไม่ได้เอ่ยคำใด

“เรื่องนี้พรุ่งนี้จะมีคำตอบ!”

อ๋องหลงซีเอ่ยขึ้นทันใด

หลังจากนั้นเมื่อเลิกประชุมราชสำนัก อ๋องหลงซีก็รีบไปหาหวังหยวน

เมื่อเห็นอ๋องหลงซีมาหาตน หวังหยวนก็รู้สึกไม่สบายใจ ไม่วายที่จะเอ่ยขึ้นว่า “อ๋องหลงซี ท่านคงไม่ได้คิดให้ข้าไปบรรเทาทุกข์ใช่หรือไม่?”

หวังหยวนรู้สึกไม่เข้าใจ เมืองหวงนี้ไม่มีคนอื่นแล้วหรือ?

ถึงได้คิดจะใช้เขา?