บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1289

เมื่อหงหยิ่งจากไปจากที่นี่แล้ว ก็ได้ไปซื้อของอร่อย ๆ มากมายที่ตลาด เพื่อกลับไปทำอาหารมื้อสุดท้ายให้กับเฉินอวิ๋นจื้อ

ไม่ว่านางจะประสบความสำเร็จหรือไม่ก็ตาม นี่จะเป็นมื้อสุดท้ายแล้ว!

นางได้ใช้ประโยชน์จากเฉินอวิ๋นจื้อมานานแสนนาน แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจเลยแม้แต่น้อย!

สิ่งที่นางทำได้ในตอนนี้ ก็คือการกินอาหารมื้อสุดท้ายกับเขาให้ดีที่สุด

แท้จริงแล้วในใจของหงหยิ่งก็เคยหวั่นไหวมาหลายครั้ง เพราะคิดว่าการใช้ชีวิตเช่นนี้ก็ดีไม่น้อย

แต่ว่า...

นางยังคงตัดใจจากตระกูลเซิ่งไม่ได้!

บางทีความคิดที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กนั้นอาจจะฝังรากลึก ยากที่จะถอนออกได้อย่างสิ้นเชิง!

ดังนั้นทุกครั้งที่นางคิดจะยอมแพ้ นางก็จะหยุดความคิดนั้นไว้ทันที

แต่ว่า...

จนถึงตอนนี้นางได้เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

ทันทีที่ได้ยินหงซาพูดประโยคที่ว่า “ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” นางก็ได้สติขึ้นมา

ตัวนางเอง...

เป็นเพียงแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งเท่านั้น!

ไม่มีความสำคัญเลย!

ไม่เพียงแต่ไม่สำคัญเท่านั้น แต่ยังเป็นเพียงเครื่องมือที่แทบไม่มีค่าด้วยซ้ำ!

ดังนั้น...

หลังจากคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว ความสำเร็จหรือความล้มเหลวของเรื่องนี้ก็ไม่สำคัญสำหรับหงหยิ่งอีกต่อไปแล้ว!

สิ่งสำคัญคือนางได้ลงมือทำแล้ว แค่ไม่ได้ทรยศต่อตระกูลเซิ่งก็เพียงพอแล้ว!

แน่นอนว่าหากนางทำสำเร็จ นางก็จะไม่กลับไปหาตระกูลเซิ่งอีก แต่จะขอตาย!

เมื่อถึงเวลานั้น นางจะกลับไปหาเฉินอวิ๋นจื้อ และบอกทุกอย่างกับเขา!

ชีวิตของนางได้มอบให้กับเฉินอวิ๋นจื้อแล้ว!

ท้ายที่สุดแล้ว หากนางลงมือสำเร็จด้วยการฆ่าหวังหยวนที่เขาเคารพนับถือมากที่สุด ความเกลียดชังที่เขามีต่อนางก็คงรุนแรงไม่แพ้กัน!

ให้เขาฆ่านางด้วยมือของเขาเอง ก็ถือเป็นการตอบแทนหวังหยวนแล้ว!

เมื่อเห็นหงหยิ่งนำของอร่อยมากมายกลับมา เฉินอวิ๋นจื้อก็ตกใจเล็กน้อย

“เราจะสร้างบ้านริมทะเลสาบอยู่ด้วยกัน เวลาว่างก็ไปตกปลา ทำไร่ ส่วนเจ้าก็ทำอาหารให้ข้ากับลูก ๆ กิน พวกเราทั้งครอบครัวจะใช้ชีวิตแบบสันโดษในชนบท อย่างนี้ดีหรือไม่?”

หงหยิ่งฟังแล้วก็ยกยิ้ม

“ช่างเป็นชีวิตที่สวยงามเหลือเกิน ราวกับความฝัน...”

แน่นอนว่านางอิจฉาชีวิตเช่นนี้ แต่ว่า...

รู้สึกเสมอว่าชีวิตเช่นนี้ช่างอยู่ห่างไกลจากนางเหลือเกิน!

ไกลมาก...

จนนางไม่สามารถเชื่อได้!

ไกลมาก...

จนนางรู้สึกว่านั่นเป็นอีกโลกหนึ่ง!

“ฝันหรือ? ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าคงไม่เคยไปที่หมู่บ้านต้าหวังสินะ ที่นั่นเหมือนอยู่ในความฝันเลย!”

“เฮ้อ จริงสิ! เมื่อเราเลิกทำเรื่องเหล่านี้แล้ว เราไปอยู่หมู่บ้านต้าหวังกันเถอะ!”

“ไม่เลวเลย ไปหมู่บ้านต้าหวัง พรุ่งนี้ข้าจะบอกคุณชายให้เขาเก็บบ้านไว้ให้เราสักหลังในหมู่บ้านต้าหวัง เพื่อให้ข้าได้ไปอยู่หลังเกษียณ!”