บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1239

เมื่อสมาชิกตระกูลกวนเห็นเช่นนั้นต่างก็อึ้งไปชั่วครู่ และไม่อยากเชื่อสายตา!

เด็กหนุ่มผู้นี้ช่างหยิ่งยโสเสียจริง!

กวนเสี่ยวไห่ฮึดฮัดและตะโกนว่า “เจ้ากล้าทำร้ายข้า เชื่อหรือไม่ว่าหากบิดาของข้ามาถึง ย่อมจะฆ่าเจ้าให้ตายได้!”

หวังหยวนไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย สั่งให้ต้าหู่มัดกวนเสี่ยวไห่ไว้ และมัดผู้ใหญ่บ้านไว้ด้วยเช่นกัน

จากนั้นหวังหยวนก็ก้าวไปยืนอยู่บนแท่นสูง มองไปที่คหบดีและชาวนาเหล่านั้นแล้วกล่าวว่า

“ชาวบ้านทั้งหลาย บัดนี้กฎหมายใหม่ของเมืองหลิงได้ประกาศใช้แล้ว ทุกคนสามารถทำไร่ไถนาได้ ทุกคนสามารถค้าขายได้ สิ่งที่เราต้องการคือทำให้ทุกคนร่ำรวยและเข้มแข็ง!”

“ไม่ใช่ปล่อยให้เพียงแค่คหบดีและตระกูลผู้มั่งคั่งไม่กี่ตระกูลร่ำรวย ชีวิตเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ ดังนั้นเราจึงควรสามัคคีกันเข้าไว้!”

หวังหยวนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แม้ว่าเมืองหลิงจะไม่ใหญ่นัก แต่ก็มีหมู่บ้านบนภูเขาห่างไกลที่มีลักษณะเช่นเดียวกันนี้มากมายเหลือเกิน กฎหมายใหม่ของหวังหยวนอาจประกาศใช้ได้ แต่เมื่อพิจารณาให้ถี่ถ้วนแล้ว บางพื้นที่ก็ห่างไกลจากเมืองหลวงเกินไป จึงไม่สามารถบังคับใช้ได้ทีเดียว!

ท้ายที่สุดแล้ว หวังหยวนไม่มีคนมากมายนักที่จะส่งประกาศกฎหมายไปในทุกพื้นที่!

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ แม้ว่าจะประกาศไปในทุกพื้นที่แล้วแต่จะทำอย่างไรต่อไป?

ย่อมมีคนฉ้อฉลเป็นธรรมดา!

โชคดีที่เกาเล่อเป็นคนยุติธรรม หากเขาเล่นกลอุบายทางการเมืองเช่นกัน หวังหยวนคงตาบอดและหูหนวกไปแล้ว!

อาจถึงขั้นถูกตัดหนทางทุกทางโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ!

หลังจากที่หวังหยวนได้ไตร่ตรองเรื่องนี้แล้ว ก็เข้าใจว่าเห็นทีจะต้องผลักดันนักการเมืองบางคน และเลือกบัณฑิตที่ดีบางคนมาบริหารเมืองและมณฑลต่าง ๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น คือสถานการณ์ในแต่ละพื้นที่ก็แตกต่างกัน เช่นเดียวกับเมืองและมณฑลนี้ที่ถูกคหบดีรังแกและกดขี่ข่มเหงชาวบ้าน แต่ในพื้นที่อื่นที่แตกต่างกันก็อาจมีปัญหาอื่นเกิดขึ้นด้วยก็ได้

หวังหยวนถอนหายใจและไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง จึงตัดสินใจว่าต้องออกไปดูด้วยตนเอง!

ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น แต่เพื่อชาวเมืองหลิง!

เพื่อให้ทุกคนมีข้าวกิน มีนาทำ มีเงินใช้!

นี่คือสิ่งที่หวังหยวนต้องการ!

ผู้คนด้านล่างต่างก็ตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของหวังหยวน พูดตามจริงแล้ว พวกเขาไม่เคยกล้าคิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน

หลิวต้าฮั่นรีบพูดขึ้น เมื่อหวังหยวนได้ฟังแล้วก็ยกยิ้ม เขาจะกลัวตระกูลกวนที่ว่านั่นได้อย่างไร นั่นคงเป็นเรื่องน่าขันยิ่ง

“พี่ชาย ไม่ต้องห่วง ข้ามีขอบเขต”

หวังหยวนยกยิ้ม หลิวต้าฮั่นฟังแล้วก็ไม่รู้จะห้ามอย่างไร

คิดไปคิดมาจึงกล่าวว่า “น้องชาย ข้ารู้ว่าเจ้ามีจิตใจที่กล้าหาญ ทว่า... เจ้าไม่ใช่คนในท้องถิ่นนี้ หากเจ้าจากไป พวกเขาก็ยังคงจะกดขี่เราเช่นเดิม หรือแม้กระทั่ง... กระทำรุนแรงยิ่งกว่า”

“เพราะฉะนั้น... อย่าหาเรื่องขัดแย้งกับพวกเขาเลย พวกเขาเหมือนหนอนที่กัดกินกระดูก ไล่ไม่พ้นหรอก!”

แม้ว่าหลิวต้าฮั่นจะเป็นชาวนา แต่เขาก็ฉลาดมาก และมองรูปการณ์ออก

เพียงแต่สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงสองก้าวเท่านั้น!

ตราบใดที่หวังหยวนต้องการจัดการ ก็ย่อมสามารถจัดการได้ถึงที่สุด!

เขาไม่สามารถทนนิ่งดูดายกับการยึดครองที่ดินทำกินโดยผิดกฎหมายได้!