บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1240

เขาสามารถทำให้ทุกคนร่ำรวยได้ แต่มีเงื่อนไขว่าต้องมีสมเหตุสมผล มีคุณธรรมและถูกกฎหมาย!

หากกองเงินที่ได้มานั้นมาจากการเหยียบย่ำร่างของคนยากจน นั่นไม่ใช่เงินแต่เป็นเลือดต่างหาก!

นั่นไม่ใช่หนทางแสวงหาผลประโยชน์ทางธุรกิจ!

นั่นไม่ใช่หนทางแสวงหาความร่ำรวย!

หากเป็นพื้นที่อื่น หวังหยวนอาจไม่สนใจเนื่องด้วยไม่สามารถจัดการได้!

แต่เมืองหลิงแห่งนี้เขาต้องเป็นผู้กำหนด!

“พี่ชาย ข้าเข้าใจความหมายของท่าน ไม่ต้องกังวลเลย เรื่องนี้ข้ามีขอบเขตจริง ๆ!”

หวังหยวนยกยิ้มเพื่อให้เขาสบายใจ

หลิวต้าฮั่นถอนหายใจและไม่พูดอะไรอีก

ไม่นานก็ใกล้จะถึงเวลาพระอาทิตย์ตกดิน ชาวบ้านจำนวนมากไม่กล้าอยู่ต่อ รีบแยกย้ายกลับบ้านไป

ต้าหู่ก็ไปจัดการธุระเช่นกัน ส่วนเชียนหลงนั่งอยู่ข้างหวังหยวน

นางเฝ้ามองชายผู้นี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

“คุณชาย แม้ว่าท่านจะช่วยพวกเขาได้และความสามารถของท่านสามารถช่วยเหลือใครก็ได้จริง แต่...สิ่งที่ท่านทำนับว่าเป็นการละเมิดกฎของโลกนี้หรือไม่?”

เมื่อเชียนหลงพูดจบ หวังหยวนก็เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ของนาง!

“เจ้าหมายความว่า ข้าแทรกแซงพวกเขาใช่หรือไม่?”

เมื่อหวังหยวนพูดจบ เชียนหลงก็พยักหน้า

“แม้ว่าสตรีเช่นข้าจะไม่เก่งกาจ แต่ก็รู้เหตุผลหนึ่ง นั่นคือผู้คนในโลกนี้มีความแตกต่างกัน มีคนฉลาดก็ต้องมีคนโง่ มีคนโหดเหี้ยมก็ต้องมีคนอ่อนแอ!”

“แท้จริงแล้วมนุษย์เปรียบเทียบกันได้ ท่านเก่งกว่าพวกเขา นั่นหมายความว่าท่านโหดเหี้ยมกว่าพวกเขา!”

“แต่คหบดีเหล่านี้เก่งกว่าชาวบ้านเหล่านี้ นั่นหมายความพวกเขาก็โหดเหี้ยมกว่าชาวบ้านเหล่านี้”

“ในทางกลับกัน พวกเขาอ่อนแอกว่าคหบดีเหล่านี้มาก”

แน่นอนว่าคำพูดของหวังหยวนสามารถจัดการกับคนของเขาที่นี่ได้อย่างยุติธรรม จึงสามารถรั้งอยู่ได้เป็นเวลานาน

เพียงแต่เชียนหลงมองว่าหวังหยวนไม่น่าจะหยุดอยู่เพียงแค่นั้น

ดังนั้น...

นางจึงอยากรู้มากขึ้น!

หวังหยวนยิ้มขณะมองเชียนหลง แต่ไม่ตอบคำถามของนาง

ทว่าถามกลับ

“เชียนหลง เจ้าคิดว่ามนุษย์เราแสวงหาสิ่งใดในชีวิตหรือ?”

เมื่อหวังหยวนถามคำถามนี้กับเชียนหลง เขาก็มีความคิดของตนเองอยู่ภายในใจเช่นเดียวกัน!

เพราะเขาเองก็สังเกตเห็นว่าเชียนหลงนั้นไม่ใช่คนธรรมดา!