บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1250

สิบปีที่ต้องอยู่ในเมืองหวง!

ไม่คุ้นเคยกับผู้คนและสถานที่และต้องจากหมู่บ้านต้าหวังไปสิบปี!

หวังหยวนยอมได้หรือ?

ชายคนนี้...

ให้ความสำคัญกับมิตรภาพมากเกินไปแล้วกระมัง?

เรื่องนี้ทำให้...

นางรู้สึกประหลาดใจและตกใจมากจริง ๆ!

เซียวฉู่ฉู่ก็รู้สึกไม่ต่างกัน เมื่อได้ยินคำพูดของหวังหยวนแล้ว นางก็รีบดึงหวงฝู่ฉิวมาแล้วให้เขานั่งลงบนพื้น!

“เรียกอาจารย์สิ!”

หวงฝู่ฉิวเป็นเด็กดีที่เชื่อฟังมาก

“ท่านอาจารย์!”

หวังหยวนยิ้มแล้วลูบหัวของเขา

“ไทเฮา ท่านสามารถบอกข้าได้หรือไม่ ว่าผู้ใดเป็นคนลงมือทำร้ายท่าน?”

เมื่อหวังหยวนพูดจบ เซียวฉู่ฉู่ก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วส่ายหน้า

“เรื่องนี้...ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน แต่... ข้าคาดเดาว่าคงจะเป็นใครสักคนในวังหลัง”

“หวังหยวน เจ้าต้องคอยจับตามองพวกนางไว้ให้ดี!”

“อย่าให้พวกนางทำร้ายฉิวเอ้อร์ได้!”

สิ่งที่เซียวฉู่ฉู่เป็นห่วงมากที่สุดก็คือเด็กคนนี้!

หวังหยวนพยักหน้า

“ฆ่าไทเฮาก็เพราะต้องการตำแหน่งไทเฮา!”

“แต่ยังมีพระสนมอีกสองคน ยังไม่แน่ว่าผู้ใดเป็นฆาตกรที่คิดจะสังหารไทเฮา!”

“หากเป็นเช่นนั้น... ก็ให้ทั้งสองคนมีฐานะเท่าเทียมกัน รอให้คนใดคนหนึ่งใจร้อนจนทนไม่ไหว แล้วแสดงธาตุแท้ออกมาเอง!”

หวังหยวนพูดอย่างเย็นชา ในเวลานี้สิ่งที่คิดได้ก็มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น!

“ข้าจะเชื่อฟังเจ้าทุกอย่าง...”

เซียวฉู่ฉู่หลั่งน้ำตา เมื่อเรื่องราวคลี่คลาย ความกังวลในใจของนางก็ลดลง!

ทันใดนั้นเชียนหลงก็กล่าวว่า “ไทเฮา โปรดให้ข้าตรวจชีพจรให้ท่านด้วยเถิด”

เซียวฉู่ฉู่มองไปที่เชียนหลง แม้ว่านางจะมีรูปลักษณ์ที่อัปลักษณ์ แต่ดวงตาของนางกลับเป็นประกายราวกับดวงดาวเหนือมหาสมุทร ทำให้นางรู้สึกถูกชะตาเป็นอย่างมาก

“แม่นาง ต้องขอบคุณเจ้ามากจริง ๆ”

แม้แต่หวังหยวนก็ยังอยากรู้ว่านางหมายความว่าอย่างไร

“ไทเฮา โรคของท่านนั้นแปลกประหลาดมาก ไม่สามารถรักษาได้ด้วยยาธรรมดา ต้องไปยังสถานที่พิเศษแห่งหนึ่ง และข้า...รู้จักสถานที่แห่งนั้น ที่มีคนผู้หนึ่งสามารถรักษาไทเฮาได้”

“แต่แม้ว่าจะเป็นเขาก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งปี!”

“ดังนั้น... เพื่อโอรสของไทเฮา ขอให้ไทเฮาไปกับข้าด้วยเถิด ครึ่งปีนี้ข้าจะช่วยรักษาโรคของไทเฮาให้หาย!”

“ครึ่งปีต่อมา ไทเฮาค่อยเสด็จกลับมาเพคะ!”

เชียนหลงพูดด้วยรอยยิ้ม เมื่อพูดจบเซียวฉู่ฉู่ก็พิจารณาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพยักหน้า!

เดิมทีนางคิดว่าตนเองจะต้องตายแน่แล้ว จะต้องจากที่นี่ไปตลอดกาล!

แต่บัดนี้เหลือเพียงครึ่งปี!

นางเชื่อว่าในเวลาครึ่งปี ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนางก็จะไม่เป็นอันตรายแต่อย่างใด!

เพียงแต่...

จะต้องหาเหตุผลอะไรในการจากไปครึ่งปีนี้?

จะบอกว่าไปรักษาโรคหรือ?

จะกลับมาในอีกครึ่งปีงั้นหรือ?

หากบอกเช่นนั้น... จะมีปัญหาอะไรหรือไม่?