บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1251

เซียวฉู่ฉู่ครุ่นคิดในใจพลางพินิจมองหวังหยวน ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น

“ครึ่งปีหรืออาจจะปีหนึ่งก็คงไม่มีปัญหา...”

“เพียงแต่... หวังหยวน เจ้าคิดว่าข้าจะออกไปอย่างไรดี?”

“หรือก็คือข้าควรจะใช้เหตุผลใดในการจากไป?”

เมื่อเซียวฉู่ฉู่ถามคำถามนี้ หวังหยวนก็ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น

“บัดนี้มีหนทางอยู่สองทาง”

“ทางหนึ่งคือกล่าวไปตามความจริง อีกทางหนึ่งคือกล่าวด้วยคำลวง”

เมื่อหวังหยวนกล่าวจบ เซียวฉู่ฉู่ก็เข้าใจได้โดยง่าย

“หนทางทั้งสองนี้ล้วนมีทั้งข้อดีและข้อเสีย”

คำกล่าวนี้ย่อมถูกต้องแล้ว หากมีทางเลือกสองทางย่อมมีทั้งข้อดีและข้อเสีย

“หากกล่าวไปตามความจริง แม้ว่าอาจจะเกิดความวุ่นวาย แต่ความวุ่นวายนั้นก็คงไม่ยืดเยื้อนัก อย่างน้อยในช่วงปีนี้ก็น่าจะยังไม่เกิดอะไรขึ้น”

“แต่แน่นอนว่าหากเลยไปกว่าหนึ่งปีแล้วท่านยังไม่เสด็จกลับ ก็อาจเกิดความวุ่นวายหนักได้!”

“แต่หากกล่าวด้วยคำลวง เกรงว่าบัดนี้... ก็อาจเกิดความวุ่นวายได้ในทันที!”

“ความวุ่นวายนี้ แม้จะเป็นเรื่องเลวร้าย แต่ก็อาจทำให้รู้ได้โดยง่ายว่าผู้ใดเป็นคนคิดร้ายต่อท่าน!”

หวังหยวนอธิบายถึงข้อดีข้อเสียทั้งหมดให้ฟัง

เซียวฉู่ฉู่พยักหน้า แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เช่นนั้นบอกไปตามความจริงเถิด เช่นนี้เจ้าจะได้เบาใจขึ้น”

“ส่วน... ผู้ที่คิดร้ายต่อข้า เมื่อข้ากลับมาแล้ว ข้าจะสืบหาตัวตนของนาง แล้วจัดการกับนางด้วยตัวข้าเอง”

คำกล่าวของเซียวฉู่ฉู่ย่อมมาจากใจจริง

แม้ว่านางจะฝากฝังหวังหยวน แต่ก็ไม่ได้ปรารถนาให้หวังหยวนต้องเหน็ดเหนื่อยมากเกินไป!

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น...

นางต้องการลงมือจัดการกับผู้ที่คิดร้ายต่อนางด้วยน้ำมือของตนเอง!

“แม่นางเชียนหลง เจ้า... มีหนทางที่จะช่วยพวกข้าได้จริงหรือ”

เมื่อคิดเรื่องนี้ได้ถ่องแท้แล้ว เซียวฉู่ฉู่ก็อดกังวลใจไม่ได้จึงหันไปมองเชียนหลง

เชียนหลงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“ไทเฮาวางพระทัยเถิดเพคะ ข้ามีหนทางแน่นอน”

นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม เมื่อเซียวฉู่ฉู่ได้ฟังก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น

“หากเมืองหวงเกิดความวุ่นวายภายใน ย่อมนำไปสู่ความวุ่นวายทั่วทั้งแผ่นดิน”

“เมื่อถึงเวลานั้น ไม่ว่าจะเป็นตระกูลไป๋หรือพวกหมานอี๋ก็คงจะเข้ามาแย่งส่วนแบ่งกัน!”

“แผ่นดินนี้ยากจนอยู่แล้ว จำเป็นต้องมีการฟื้นฟูและพักฟื้น ไม่ควรให้เกิดความสูญเสีย”

เมื่อหวังหยวนกล่าวจบ เชียนหลงก็หรี่ตาลง

“คุณชาย ท่าน... เป็นห่วงชีวิตของราษฎรของเมืองนี้หรือ?”

หวังหยวนพยักหน้า ไม่ได้ปฏิเสธ

“แน่นอนอยู่แล้ว พวกเขาไม่สมควรได้รับความห่วงใยหรือ?”

เชียนหลงส่ายหน้าแล้วหัวเราะ

“ก็เพียงแค่รู้สึกว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนคุณชายยังสังหารผู้คนไปมากมาย แต่บัดนี้กลับเป็นคนจิตใจเมตตาขึ้นมาเสียแล้ว!”

เมื่อหวังหยวนได้ฟังเช่นนั้นก็หัวเราะร่า

“เชียนหลงเอ๋ยเชียนหลง แม่สาวน้อยนี่ เจ้าล้อเลียนข้าเสียแล้ว!”

“การสังหารพวกเขานั้น... จะเหมือนกันได้อย่างไร?”

“แต่... เจ้าก็เตือนข้าได้ดี ครั้งต่อไปข้าคงไม่ลงมือเช่นนี้แล้ว แม้ว่าพวกเขาจะชั่วร้ายและไม่ควรมีชีวิตอยู่ แต่หากข้าปราบปรามพวกเขาได้ ก็อาจทำให้พวกเขารู้จักกลับใจและประพฤติตัวดีขึ้นได้!”