บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1252

หวังหยวนครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งจึงได้ข้อสรุปนี้มา

“คุณชาย ช่างคิดได้อย่างถ่องแท้”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เชียนหลงก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“คุณชาย ข้าใคร่จะถามท่านว่า ท่าน... เหตุใดจึงไม่ทรงสงสัยเรื่องที่ข้าจะสามารถรักษาไทเฮาให้หายได้?”

หวังหยวนจ้องมองหน้าเชียนหลง แล้วกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา

“สาวน้อย เมื่อเจ้ากล่าวเช่นนี้ ข้าก็จะบอกเจ้าให้ก็แล้วกัน”

“แท้จริงแล้ว... เมื่อได้พบเจ้าครั้งแรกในงานประชุมกวีชิงหลง ข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าไม่ใช่คนธรรมดา”

“เพียงแต่เจ้ามีจิตใจที่เมตตา บริสุทธิ์ และจะไม่คิดร้ายต่อข้า ข้าจึงให้เจ้ามาอยู่ที่หมู่บ้านต้าหวัง เพื่อให้เจ้ามีที่พำนักอันสงบสุข”

“ส่วนเรื่องตัวตนของเจ้า แท้จริงแล้วไม่ได้สำคัญสำหรับข้า”

หวังหยวนกล่าวด้วยความจริงใจ เขาไม่ค่อยเชื่อนักว่าเชียนหลงจะเป็นเพียงคนธรรมดาตั้งแต่แรกเริ่ม

“คุณชาย ในเมื่อท่านรู้เช่นนั้นแล้ว ท่านไม่กลัวหรือว่าข้าจะคิดร้ายต่อท่าน?”

เชียนหลงเกิดความสงสัยขึ้นมา โดยปกติแล้วหากเป็นคนแปลกหน้า ก็ควรมีความระมัดระวังบ้างไม่ใช่หรือ!

แล้วเหตุใด...

ถึงได้เชื่อใจได้โดยง่ายดายเช่นนี้!

หวังหยวนยกยิ้มแล้วถามกลับ

“แล้วเจ้าจะคิดร้ายต่อข้าหรือ?”

เชียนหลงรีบส่ายหน้าโดยไม่ลังเล

“เช่นนั้นก็จบแล้ว ข้าจะต้องสงสัยเจ้าไปเพื่ออะไร?”

“ส่วนเรื่องตัวตนของเจ้าก็เป็นความลับของเจ้า คนเราแต่ละคนล้วนมีความลับ การไม่ซักถามคือการให้ความเคารพ”

เมื่อหวังหยวนกล่าวจบ เชียนหลงก็กะพริบตาแล้วหัวเราะ

“คุณชายช่างคิดได้อย่างถ่องแท้ยิ่งนัก”

แท้จริงแล้วนางอยากบอกตัวตนของตนเองให้หวังหยวนรู้

แต่ว่า...

ในเมื่อนางสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว หากบอกไปก็ไร้ประโยชน์!

ดังนั้น...

ไม่บอกก็แล้วกัน เมื่อถึงเวลาที่นางต้องจากไป ก็จากไปเลยเสียดีกว่า เพื่อไม่ให้เกิดความกังวลใจ!

“คนเรานั้น ยากนักที่จะแสร้งโง่เขลา”