บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1259

เมื่อเกาเล่อกล่าวจบ หวังหยวนก็ยกยิ้มก่อนจะกล่าวว่า

“เหตุใดจึงบอกว่ายากที่จะพูดเล่า?”

หวังหยวนใคร่รู้ความหมายในคำพูดของเกาเล่อ

เพราะอย่างไรเสีย...

สำหรับเขานั้น คนที่รู้จักอ๋องเจิ้นตงมากที่สุดก็คือผู้ติดตามมานานหลายปีอย่างตัวเขาเอง!

เขารู้ทั้งความสามารถ จุดอ่อน แม้กระทั่งความคิดและอุปนิสัย!

หวังหยวนจึงเชื่อคำพูดของเกาเล่อ!

“พี่หยวน ท่านก็ทราบดีว่าอ๋องเจิ้นตงเคยล้มเหลวมาก่อน ดังนั้นเขาย่อมต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก!”

“และอ๋องเจิ้นตงที่ข้ารู้จักนั้นไม่ใช่คนโหดเหี้ยมนัก เขาค่อนข้างลังเล หลายเรื่องราวจึงเกิดปัญหาขึ้นเพราะความลังเลของเขา!”

“หากเขาไม่มีนิสัยเช่นนี้ บางทีเขาอาจจะประสบความสำเร็จไปนานแล้ว!”

เมื่อเกาเล่อกล่าวจบ หวังหยวนก็หรี่ตาลง

ลังเล!

ไม่เด็ดขาด!

อ๋องเจิ้นตงอาจจะเป็นเช่นนั้นจริง!

แม้จะมีความทะเยอทะยานแต่ก็ไม่ได้โหดเหี้ยม เป็นคนหวาดกลัวและกังวลมากเกินไป!

หากจะทำก็ทำไปเลย ไม่ต้องกังวลเรื่องผลลัพธ์!

หรือไม่ก็ไม่ทำแล้วยอมรับอย่างเต็มใจ!

แต่อ๋องเจิ้นตงไม่มีความคิดเช่นนั้น!

“หากพูดตามหลักเหตุผล เขาเคยล้มเหลวไปแล้วก็ไม่ควรจะทำเรื่องเช่นนี้อีกโดยง่าย เขาไม่ใช่คนกลัวตาย แต่ในครั้งก่อนเขายังรักษาชีวิตตัวเองไว้ได้จริง ๆ ก็ควรรู้ว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะได้มีชีวิตอยู่ต่อ!”

“ดังนั้นเขาจึงไม่น่าจะเคลื่อนไหวหรือมีความคิดเช่นนั้นอีก!”

“แต่...”

เมื่อเกาเล่อกล่าวมาถึงตรงนี้ เขาก็พูดคำว่าแต่!

แต่ว่า!