บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1260

“พี่หยวน กล่าวมาถึงตรงนี้แล้วฟังจากคำพูดของท่าน นั่นหมายความว่ากุญแจสำคัญไม่ได้อยู่ตรงนี้ใช่หรือไม่?”

“ท่านต้องการพูดถึงวังหลวงหรือเปล่า?”

ในเวลานี้เกาเล่อกล่าวขึ้นทันใด เมื่อเขากล่าวจบ หวังหยวนก็ยกยิ้ม

“เจ้าพูดถูกแล้ว!”

“ในราชสำนักนั้นอาจจะไม่สามารถชี้ชัดเรื่องนี้ได้ แต่... ในวังชั้นในกลับสามารถชี้ชัดได้จริง ๆ!”

“อ๋องเจิ้นตงและอันกุ้ยเหรินเป็นพี่น้องกัน... หากอันกุ้ยเหรินควบคุมวังชั้นในได้ แล้วไท่จื่อ... จะตกอยู่ในอันตรายหรือไม่?”

“แม้ว่าพวกเขาจะไม่กล้าลงมือกับไท่จื่อ แต่หากพวกเขาควบคุมวังชั้นในได้ก็เท่ากับว่าควบคุมไท่จื่อได้แล้ว การใช้ฮ่องเต้บังคับขุนนางทั้งหลายก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้!”

“อย่างไรเสีย... ในเวลานั้นไท่จื่อก็อยู่ในมือของอันกุ้ยเหริน เด็กตัวเล็ก ๆ เช่นนั้น ใช้กลอุบายเพียงเล็กน้อย ก็สามารถให้ออกราชโองการได้โดยง่าย”

“อย่างเช่น... แต่งตั้งให้อ๋องเจิ้นตงเป็นอัครมหาเสนาบดีเพื่อกำกับดูแลราชกิจ!”

“แม้กระทั่ง...ปลดพวกอ๋องทั้งสามอย่างข้าออก! ก็ยังสามารถทำได้!”

สิ่งที่หวังหยวนกังวลอยู่ในกำแพงวังหลวงแห่งนี้!

เดิมทีมีเซียวฉู่ฉู่คอยดูแลอยู่จึงไม่ต้องกังวล!

แต่ตอนนี้!

เมื่อไม่มีเซียวฉู่ฉู่แล้ว วังชั้นในนี้จึงกลายเป็นที่ที่อันตรายมากที่สุด!

“เข้าใจแล้ว พี่หยวน กล่าวคือหากอ๋องเจิ้นตงมีความคิดเช่นนั้น เขาก็จะต้องให้อันกุ้ยเหรินลงมือกับเจิ้งกุ้ยเหริน ใช่หรือไม่?”

เมื่อเกาเล่อกล่าวจบ หวังหยวนก็พยักหน้า

“แน่นอน เขาจะต้องให้นางลงมือ!”

“อย่างไรเสีย... ในบางครั้งการควบคุมวังชั้นในย่อมมีผลดีมากกว่าการควบคุมกองทัพทหารนับแสนนาย!”

หวังหยวนยกยิ้มแล้วกล่าวข้อเท็จจริงที่ไม่มีใครโต้แย้งได้!

แม้ว่ากำลังทหารจะเป็นสิ่งสำคัญ!

แต่ศูนย์กลางแห่งอำนาจนั้นสำคัญที่สุด!

ยิ่งไปกว่านั้นคือการกบฏไม่ใช่เรื่องง่าย!

“ข้าลงมือไม่ได้ แต่ในเมืองหวงแห่งนี้ มีใครบ้างที่สามารถปกป้องเจิ้งกุ้ยเหรินได้?”

“คนที่เหมาะสมที่สุดก็คืออ๋องหลงซีไม่ใช่หรือ?”

เมื่อหวังหยวนกล่าวจบ เกาเล่อก็กะพริบตาแล้วจึงกล่าวขึ้นในทันใด!

“ถูกแล้ว! อ๋องหลงซีเหมาะสมที่สุด!”

“องครักษ์เงาแฝงตัวกระจายอยู่ทั่วทั้งราชสำนัก และอีกประการหนึ่งคือไม่ว่าอ๋องหลงซีจะมีความคิดเช่นนั้นหรือไม่ การที่เขาปกป้องเจิ้งกุ้ยเหรินก็เป็นเรื่องปกติ เพราะอ๋องเจิ้นตงจะต้องร่วมมือกับอันกุ้ยเหริน!”

“หากเขาทำเพื่อเมืองหวง เขาจะไม่ยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอย่างแน่นอน!”

“และหากเขาทำเพื่อตนเอง เขาก็จะไม่ยอมให้อันกุ้ยเหรินประสบความสำเร็จเช่นกัน!”

“ดังนั้น... ให้อ๋องหลงซีไปจัดการจึงจะเหมาะสมที่สุด!”

เกาเล่อเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของหวังหยวนในทันที ทำให้หัวใจเขาเต้นระรัว

หวังหยวนได้ฟังเช่นนั้นก็ยิ้ม

“ช่วยนัดมาให้ข้าด้วย!”