บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1277

หงหยิ่งหน้าแดงก่ำ สุราแรงเหลือเกิน ตอนนี้นางเริ่มเมาเล็กน้อยแล้ว!

“ไม่... ไม่ดื่มแล้ว ข้า...”

หงหยิ่งรีบพูด หากดื่มต่อไปอีกคงจะเกิดเรื่องเป็นแน่!

แต่เกาเล่อเพียงแค่ยกยิ้มแล้วพูดว่า “น้องสะใภ้ สุราแก้วนี้ข้าขอมอบให้แด่เจ้าทั้งสอง ขอให้แก่เฒ่าด้วยกัน ครองรักกันตลอดไป!”

กล่าวจบ เกาเล่อก็หยิบสุราธรรมดาอีกแก้วขึ้นมายกซดรวดเดียว!

จากนั้นก็มองไปที่เฉินอวิ๋นจื้อและหงหยิ่ง

“ขอบคุณขอรับพี่ใหญ่!”

เฉินอวิ๋นจื้อไม่พูดพร่ำทำเพลง ดื่มสุรากระดูกเสือหมดไปอีกถ้วย

ส่วนหงหยิ่ง...

ก็ได้แต่ฝืนใจดื่ม

ตอนนี้เกาเล่อเหลือบมองไปที่หวงเจียวเจียว ซึ่งนางเองก็เข้าใจ

ที่จริงแล้วการกระทำเช่นนี้ไม่ได้เกินเลยสำหรับพวกเขา

เพราะคู่บ่าวสาวล้วนต้องดื่มสุรากระดูกเสือ!

และนางกับเขาเพิ่งจะดื่มไปสักเท่าไหร่กันเชียว ตามปกติแล้วเมื่อมีแขกเหรื่อมาร่วมงานมากมาย ก็ล้วนต้องฉลองให้ด้วยสุรา

แม้ว่าพวกเขาจะสงสัยหงหยิ่ง แต่หากสตรีผู้นี้ไม่ได้มีเจตนาร้าย การกระทำเช่นนี้ของพวกเขาก็ไม่ถือว่าเป็นการวางแผนทำร้าย

หญิงสาวที่ยินยอมแต่งงานกับชายหนุ่มแล้วเข้าห้องหอกัน จะยังต้องใส่ใจเรื่องความสัมพันธ์ทางกายอีกหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น หากนางมีเจตนาไม่ดี การกระทำเช่นนี้ของพวกเขาก็ยิ่งไม่ใช่เรื่องเกินเลย!

“มาเถอะ ทั้งสองคน ข้าขอดื่มอวยพรให้บ้าง!”

ตอนนี้หวงเจียวเจียวยกถ้วยสุราขึ้นมา ส่วนเกาเล่อก็รินสุราให้พวกเขาเต็มแก้วอีกครั้ง

“ฮูหยินคารวะ สุราแก้วนี้เป็นตัวแทนคุณชายที่มาอวยพรด้วย แน่นอนว่าต้องดื่มให้หมด!”

เกาเล่อกล่าวจบ เฉินอวิ๋นจื้อก็ไม่พูดอะไร แต่กลับมีความสุขจนแทบตัวลอย!

เพราะเขาเองก็ยังไม่เคยดื่มสุรากับภรรยาเลย!

“ขอบพระคุณฮูหยิน!”

“น้องสาว เรา... เราไปเข้าห้องหอคืนแรกกันเถิด!”

เฉินอวิ๋นจื้อเมามากเกินไปหน่อย ประกอบกับความรักที่มีอยู่เต็มเปี่ยม จึงอยากจะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับภรรยาเป็นธรรมดา!

หงหยิ่งก็เมามายจนแทบไร้สติ แต่นางยังมีสติอยู่บ้าง

“พี่เฉิน เรา... เราทำเช่นนี้... ไม่... ไม่ค่อยดีนัก...”

หงหยิ่งรีบพูด น้ำเสียงแฝงไปด้วยความไม่เต็มใจ

แต่เฉินอวิ๋นจื้อกลับคิดว่านางเขินอาย จึงไม่เอ่ยคำใดแล้วอุ้มนางขึ้นมา

“หงหยิ่ง เจ้าอย่าเขินอายไปเลย คืนนี้... เจ้าเป็นของข้าแล้ว”

เฉินอวิ๋นจื้ออุ้มหงหยิ่งเดินเซไปในห้อง

หงหยิ่งก็รู้สึกว่าสติของตนเองกำลังจะหายไปในไม่ช้า ดังนั้น...

ขณะที่เฉินอวิ๋นจื้อกำลังถอดเสื้อผ้าของนาง นางก็ยื่นมือออกไปสับที่ท้ายทอยของเขา

ทันใดนั้นเฉินอวิ๋นจื้อก็หมดสติไปอย่างมึนงง!