บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1298

“แต่ข้าถือว่าเขาเป็นเหมือนพี่น้อง ชายผู้หนึ่งที่สามารถลงมือกับสตรีอันเป็นที่รักได้ หัวใจของเขาจะเป็นเช่นไรนั้นคงไม่ต้องคิด!”

“แน่นอน สตรีผู้นี้หลอกลวงเขา แต่กระนั้นความรู้สึกเหล่านั้นก็ยังคงมีอยู่ อย่างน้อยก่อนที่จะรู้ความจริง เฉินอวิ๋นจื้อก็มีความสุขมาก!”

“ข้าไม่ต้องการให้เขาฝังความรู้สึกนั้นไปด้วยมือของตัวเอง!”

เมื่อหวังหยวนพูดจบ พวกเขาก็เข้าใจ!

แท้จริงแล้ว...

ไม่ใช่เพื่อหงหยิ่ง แต่เพื่อความรู้สึกที่เกิดขึ้นซึ่งไม่ได้เกิดในคนคนเดียวเท่านั้น!

“สามี ไม่รู้ว่าเฉินอวิ๋นจื้อจะเข้าใจความรู้สึกนี้ของท่านหรือไม่...”

ในเวลานี้หวงเจียวเจียวพูดด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อน ดวงตาของนางแฝงไปด้วยความหมองเศร้า

หวังหยวนไม่ได้พูดอะไรมากนัก เพียงแค่เฝ้ามองเงียบ ๆ

ส่วนเฉินอวิ๋นจื้อในเวลานี้ได้เดินเข้าไปแล้ว เมื่อเห็นหงหยิ่งที่ถูกมัดอยู่ในนั้น ดวงตาของเขาก็ฉายแววโศกเศร้าอย่างที่สุด!

สตรีผู้นี้ควรจะเป็นภรรยาของเขา เป็นคนที่เขาจะปกป้องไปตลอดชีวิต

แต่ว่า...

ในเวลานี้กลับกลายเป็นศัตรูของเขา!

คิดแม้กระทั่งจะฆ่าเจ้านายของเขาด้วยซ้ำ!

หงหยิ่งก็เห็นเฉินอวิ๋นจื้อเช่นกัน ในเวลานี้หากจะบอกว่าอารมณ์ของนางไม่สั่นไหวเลยก็คงจะโกหก!

บอกตามตรงว่าเดิมทีนางตั้งใจจะไม่ไปพบเฉินอวิ๋นจื้ออีกแล้ว นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป!

ไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว!

เพราะว่า...

ชายผู้นี้เป็นคนที่จริงใจกับนางจริง ๆ นางรู้ดีอยู่ในใจ!

แต่ว่า...

นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำเช่นนี้!

หงหยิ่งพูดด้วยใบหน้าเย็นชา นางพูดถ้อยคำพูดเหล่านี้ออกมาได้ แต่ในใจแทบจะทนไม่ไหว!

เพราะนางไม่รู้ว่าตัวเองมีความรู้สึกต่อเฉินอวิ๋นจื้อหรือไม่ แต่ในเวลานี้นางกลัวจริง ๆ ว่าเฉินอวิ๋นจื้อจะปล่อยนางไป!

เพราะถึงตอนนั้นนางคงยิ่งสับสน ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร!

ทรยศหรือ? หรือต้องเจ็บปวดอีกครั้ง?

นางไม่อาจทำเหมือนกับว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนได้!

นางทรยศคนมามากมายแล้ว แม้ว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่นางเต็มใจ แต่ความรู้สึกนั้นก็ยังคงทำให้นางเจ็บปวด!

ดังนั้น...

ในเวลานี้นางเพียงแค่ต้องการจะตาย!

แต่เมื่อเฉินอวิ๋นจื้อได้ฟังคำพูดนี้ เขากลับไม่ได้สนใจ นัยน์ตาของเขากลับฉายแววซับซ้อน

“หงหยิ่ง ครั้งหนึ่งข้าเคยคิดว่าเราจะใช้ชีวิตแก่เฒ่าไปด้วยกัน เมื่อวานนี้ข้ายังคิดถึงชีวิตหลังเกษียณของเราอยู่เลย...”