บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1299

สายตาของเฉินอวิ๋นจื้อเต็มไปด้วยความอาลัยและความอดทนอย่างเต็มที่!

หงหยิ่งได้ฟังแล้วนัยน์ตาก็ฉายแววฝืนใจ แต่ไม่นานก็กลับมาเย็นชาเช่นเดิม!

“เฉินอวิ๋นจื้อ เจ้าเป็นคนโง่หรือไร? ข้าบอกเลยว่าข้าไม่เคยชอบเจ้าเลย ข้าเพียงแค่หลอกใช้ประโยชน์จากเจ้า เจ้า เข้าใจหรือไม่!”

“ฆ่าข้าเสียเถิด ไม่เช่นนั้นข้าจะหาโอกาสฆ่าคุณชายของเจ้าให้ได้ จงจำคำข้าไว้!”

บัดนี้หงหยิ่งปรารถนาความตายที่สุด เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินอวิ๋นจื้อ นางก็โศกเศร้าจนแทบใจสลาย กล่าวตามตรงคือนางกำลังสับสนและเจ็บปวดมาก

ทุกคำพูดของเฉินอวิ๋นจื้อเปรียบเสมือนมีดแหลมคมที่แทงทะลุหัวใจของนาง!

ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้นางทรมานเหลือเกิน!

ความตายอาจเป็นจุดจบที่ดีที่สุดสำหรับนาง!

แต่เฉินอวิ๋นจื้อไม่ได้สนใจหงหยิ่ง กลับกล่าวต่อไปว่า

“ข้าฝึกฝนวิทยายุทธ์มาตั้งแต่เด็ก ข้าเป็นเด็กกำพร้า อาจารย์ของข้าเป็นผู้เลี้ยงดูข้ามา ท่านสอนข้าหลายสิ่ง แต่... อาจารย์ของข้ากลับสิ้นชีพด้วยน้ำมือของคนต่ำช้า!”

“บุคคลผู้นั้น ข้ายังจำได้จนถึงทุกวันนี้ เขาเป็นเศรษฐีในท้องถิ่น เมื่ออาจารย์ของข้ายึดมั่นในความยุติธรรมและทำร้ายเขาเพราะเขารังแกชาวบ้าน เขาจึงว่าจ้างคนจำนวนมากมาฆ่าอาจารย์ของข้า!”

“แม้แต่เจ้าเมืองก็ยังมีส่วนรู้เห็น เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าสิ้นหวังอย่างที่สุด ในการต่อสู้ครั้งนั้น อาจารย์ของข้าสิ้นชีพต่อหน้าข้า!”

“และในปีนั้น ข้ามีอายุเพียงสิบห้าปีเท่านั้น!”

“ไม่มีหนทางอื่นใด ข้าจึงต้องเปลี่ยนชื่อและแฝงตัวเพื่อรอวันแก้แค้น ข้าแฝงตัวเข้าไปในบ้านของเศรษฐีผู้นั้น ข้าใช้เวลานานมากเพื่อให้ได้ความไว้วางใจจากเจ้าของบ้าน เนื่องจากวิทยายุทธ์ของข้า ข้าจึงได้กลายเป็นองครักษ์ประจำตัวของเขา!”

“ดังนั้นข้าจึงมีโอกาสฆ่าเขา!”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ดวงตาของเฉินอวิ๋นจื้อฉายแววเย็นชา!

“ในปีนั้นเขาเดินทางไปเฉิงโจว มีเพียงครอบครัวของเขาเท่านั้นที่เดินทางไปด้วย เพื่อไปเซ่นไหว้บรรพบุรุษที่บ้านเกิด!”

“นอกจากข้าแล้วยังมีอันธพาลไปคอยคุ้มกันด้วยอีกสองคน ข้าใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อสังหารพวกเขาอย่างลับ ๆ จากนั้นจึงพาครอบครัวนี้ไปยังหลุมศพของอาจารย์ของข้า!”

“ข้าจับเศรษฐีผู้นั้นไว้ เขาเต็มไปด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าเหตุใดข้าจึงปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้!”

“คำพูดที่เขากล่าวกับข้ามากที่สุด คือเขาปฏิบัติต่อข้าอย่างดี ข้าก็รู้ว่าเขาปฏิบัติต่อข้าอย่างดีแต่ข้าไม่สนใจ เพราะเขาคือศัตรูของข้า ทุกความเมตตาที่เขามอบให้ข้าล้วนเป็นสิ่งที่ข้าแลกมาด้วยชีวิต!”

แต่ในวันนี้ เมื่อเขาได้เห็นเหตุการณ์เช่นนี้ หัวใจของเขาจึงเจ็บปวดอย่างที่สุด!

“ข้าชอบเจ้ามาก... หงหยิ่ง เป็นความรักที่แท้จริง เช่นเดียวกับที่ข้าต้องปกป้องคุณชาย ข้าก็อยากปกป้องเจ้าเช่นกัน!”

“เพียงแต่... สถานการณ์เช่นนี้ ทำให้ข้าไม่รู้จะทำอย่างไร!”

“ข้า... ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าจะทำอย่างไรดี...”

เฉินอวิ๋นจื้อนั่งลงที่ดึงผมตัวเองด้วยความเจ็บปวด!

ในเวลานี้หงหยิ่งก็หลั่งน้ำตา!

ชีวิตของเฉินอวิ๋นจื้อทำให้นางนึกถึงชีวิตของตัวเอง!

นางนึกถึงตอนที่ถูกจับตัวไปฝึกฝนวิทยายุทธ์วันแล้ววันเล่าจนกลายเป็นเครื่องจักรสังหาร

นางเริ่มปฏิบัติภารกิจตั้งแต่อายุสิบห้าปี ไม่รู้ว่าต้องเอาตัวรอดจากความตายกี่ครั้ง นางไม่รู้ว่านอกจากเป็นเช่นนี้แล้วตัวเองจะไปทำอะไรได้!

และยิ่งไม่รู้ด้วยว่าตัวเองควรทำอะไร!