บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1317

เมื่อหวังหยวนกล่าวจบ เฉียนทงก็ยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาทันที!

นี่ต่างหากคือประเด็นสำคัญของเรื่อง!

สิ่งอื่นใดล้วนไม่สำคัญ!

ฆ่าคนหรือ?

ไม่ฆ่าคนหรือ?

สำหรับเขาแล้วมันเป็นเรื่องง่ายดายเกินไป!

สวรรค์สูงฮ่องเต้ห่างไกล อย่างไรเสียก็ต้องฆ่าคนปีละสองคนอยู่แล้ว!

เพียงแต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรเท่านั้น!

ถ้าเงินมากพอ ต่อให้ต้องฆ่าไท่จื่อในหลิงหนาน เขาก็กล้าลงมือ!

ถึงจะดูเกินจริงไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องโอ้อวด เพราะเฉียนทงสามารถทำเช่นนั้นได้จริง ๆ!

ตราบใดที่ทำได้อย่างสะอาดหมดจด ใครจะกล่าวว่าเป็นฝีมือเขาได้?

การหาแพะรับบาปสักสองสามตัวนั้นง่ายดายที่สุดแล้ว!

ในหลิงหนานนี้ เฉียนทงก็ถือว่าเป็นเจ้าพ่ออยู่แล้ว!

“ดี ดี ดี เช่นนั้นข้าจะรอท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!”

เฉียนทงหัวเราะแล้วเดินจากไป

หลังจากที่เขาไปแล้ว เกาเล่อก็เดินออกมาด้วยความสงสัย “พี่หยวน ท่านจะยืมมือคนอื่นฆ่าหลี่ว์ไฉหลิงงั้นหรือ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังหยวนก็ส่ายหน้าทันที

“ผิดแล้ว ฆ่าเขาไปก็ไร้ประโยชน์ ประเด็นสำคัญคือฆ่าเจ้าของที่ดินทั้งสองคนนั้นต่างหาก หลี่ว์ไฉหลิงถึงจะโลภ แต่ก็ยังมีไหวพริบอยู่บ้าง เพราะเขาเป็นขุนนางผู้ปกครองบ้านเมือง อย่างไรเสียก็ยังมีเส้นแบ่งอยู่บ้าง”

ขณะนี้เกาเล่อก็พบกับหลี่ว์ไฉหลิงแล้ว จึงบอกเรื่องที่หวังหยวนต้องการพบเขา หลังจากนั้นเขาก็รีบมาที่ลานบ้านพักของหวังหยวนทันทีโดยไม่ลังเล

“ท่านอ๋อง ท่านเรียกข้ามาหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เมื่อหลี่ว์ไฉหลิงเห็นหวังหยวน เขาก็คุกเข่าลงบนพื้นแล้วพูดอย่างเคารพ

หวังหยวนมองไปที่หลี่ว์ไฉหลิง จากนั้นจึงยกยิ้ม “ใต้เท้าหลี่ว์ ไม่ต้องสุภาพนักหรอก ลุกขึ้นเถิด”

หลี่ว์ไฉหลิงจึงลุกขึ้นยืน จากนั้นก็มองไปที่หวังหยวนแล้วพูดอย่างนอบน้อมอีกครั้ง “ท่านอ๋อง ท่านเรียกข้ามาเพื่อเรื่องใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

หวังหยวนมองไปที่หลี่ว์ไฉหลิงแล้วจึงกล่าวว่า “ใต้เท้าหลี่ว์ ท่านเป็นเจ้าเมืองที่ได้รับการแต่งตั้งจากราชสำนัก ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นในหลิงหนาน ท่านก็คงรู้ดีใช่หรือไม่?”

“และสิ่งที่ท่านทำไป ท่านเองก็รู้ดีเช่นกันใช่หรือไม่?”

เมื่อหวังหยวนพูดจบ ประโยคเดียวก็ทำให้หัวของหลี่ว์ไฉหลิงมึนงงไปหมด สีหน้าเขาเปลี่ยนไปอย่างมากทันที!

“ท่านอ๋อง ท่าน... ท่านหมายความว่าอย่างไร? ข้าน้อยไม่เข้าใจ!”