บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1317

เมื่อหวังหยวนกล่าวจบ เฉียนทงก็ยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาทันที!

นี่ต่างหากคือประเด็นสำคัญของเรื่อง!

สิ่งอื่นใดล้วนไม่สำคัญ!

ฆ่าคนหรือ?

ไม่ฆ่าคนหรือ?

สำหรับเขาแล้วมันเป็นเรื่องง่ายดายเกินไป!

สวรรค์สูงฮ่องเต้ห่างไกล อย่างไรเสียก็ต้องฆ่าคนปีละสองคนอยู่แล้ว!

เพียงแต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรเท่านั้น!

ถ้าเงินมากพอ ต่อให้ต้องฆ่าไท่จื่อในหลิงหนาน เขาก็กล้าลงมือ!

ถึงจะดูเกินจริงไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องโอ้อวด เพราะเฉียนทงสามารถทำเช่นนั้นได้จริง ๆ!

ตราบใดที่ทำได้อย่างสะอาดหมดจด ใครจะกล่าวว่าเป็นฝีมือเขาได้?

การหาแพะรับบาปสักสองสามตัวนั้นง่ายดายที่สุดแล้ว!

ในหลิงหนานนี้ เฉียนทงก็ถือว่าเป็นเจ้าพ่ออยู่แล้ว!

“ดี ดี ดี เช่นนั้นข้าจะรอท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!”

เฉียนทงหัวเราะแล้วเดินจากไป

หลังจากที่เขาไปแล้ว เกาเล่อก็เดินออกมาด้วยความสงสัย “พี่หยวน ท่านจะยืมมือคนอื่นฆ่าหลี่ว์ไฉหลิงงั้นหรือ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังหยวนก็ส่ายหน้าทันที

“ผิดแล้ว ฆ่าเขาไปก็ไร้ประโยชน์ ประเด็นสำคัญคือฆ่าเจ้าของที่ดินทั้งสองคนนั้นต่างหาก หลี่ว์ไฉหลิงถึงจะโลภ แต่ก็ยังมีไหวพริบอยู่บ้าง เพราะเขาเป็นขุนนางผู้ปกครองบ้านเมือง อย่างไรเสียก็ยังมีเส้นแบ่งอยู่บ้าง”