บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1319

หวังหยวนพูดกับเขาให้เห็นแง่มุมอื่น หลังจากที่พูดจบเช่นนี้แล้ว สีหน้าของหลี่ว์ไฉหลิงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ

พูดตามจริงแล้วเขาก็เป็นบัณฑิตผู้หนึ่ง และในใจก็ปรารถนาที่จะเป็นคนดีมาโดยตลอด

แต่ความเป็นจริงไม่อนุญาตให้เป็นเช่นนั้น

บางครั้งความซื่อสัตย์สุจริตและความยุติธรรมก็ไม่สามารถทำให้มีชีวิตอยู่รอดได้

เพียงแต่ว่าความตั้งใจของหวังหยวนที่ทำให้กล่าวออกมาเช่นนั้น คือต้องการบอกให้เขารู้ว่าให้เขาทำสิ่งใดก็ได้ตามใจต้องการ แต่สิ่งเดียวที่ต้องทำก็คือทำให้ความยากจนในที่แห่งนี้หมดไป!

หลี่ว์ไฉหลิงย่อมปรารถนาที่จะทำเช่นนั้น แต่ว่า...

ด้วยความที่มีเฉียนทงและโอวหยางซานอยู่ แม้ว่าเขาจะปรารถนาที่จะทำเช่นนั้นแต่ก็ไม่สามารถทำได้!

เพราะทั้งสองคนนี้ล้วนเป็นอันธพาลที่มีอำนาจในท้องถิ่น!

เขาคงไม่สามารถต่อสู้กับพวกเขาได้!

แท้จริงแล้วในตอนที่เพิ่งเดินทางมาถึงหลิงหนาน เขาปรารถนาที่จะเปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์ของที่แห่งนี้ให้ที่แห่งนี้มีความอุดมสมบูรณ์

แต่ในวันแรกที่เดินทางมาถึงที่นี่ เขาก็ได้รับของขวัญอันล้ำค่าจากเฉียนทงและโอวหยางซาน มีทั้งเงินทองและสตรี

เนื่องจากเขาไม่ได้ต่อต้านจึงจมดิ่งลงไป!

พูดตามจริงแล้วคือเขาไม่ปรารถนาที่จะทำเช่นนี้ แต่ก็ไม่มีหนทางใด เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถต่อต้านได้!

ดังนั้น...

จึงค่อย ๆ ตกต่ำลงเรื่อย ๆ

แต่ภายในใจเขาก็ยังคงเป็นบัณฑิตผู้หนึ่ง มีเรื่องราวสกปรกมากมายที่เขาไม่อยากเห็น ไม่อยากรู้รับ จึงปล่อยให้เฉียนทงและโอวหยางซานเป็นคนจัดการเอง!

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังหยวนเช่นนี้ก็ย่อมสะเทือนใจอยู่บ้าง

“ท่านอ๋อง ในความเป็นจริงแล้วขุนนางผู้ดำรงตำแหน่งใด ๆ ล้วนปรารถนาที่จะสร้างคุณูปการกันทั้งสิ้น เพียงแต่ว่า... บางเรื่องก็อยู่นอกเหนือการควบคุมจริง ๆ...”

หลี่ว์ไฉหลิงนึกถึงเรื่องราวที่ตนได้กระทำลงไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

ดังนั้นผู้คนจึงหลงทางได้ง่ายยิ่งขึ้น

“ฮ่าฮ่า น้ำใสเกินไปก็ไร้ปลา ความจริงข้อนี้ข้าก็เข้าใจ ดังนั้น...หลี่ว์ไฉหลิง บางเรื่องท่านสามารถกระทำได้ แต่ก็ไม่ควรกระทำจนเกินขอบเขต จงรู้ไว้ว่าท่านมีสิ่งที่ควรกระทำอยู่”

“หากเพียงแค่แสวงหาความสุขและแสวงหาทรัพย์สมบัติ สิ่งเหล่านี้ก็ล้วนเป็นภาพลวงตาบนผิวน้ำ!”

หวังหยวนหัวเราะเบา ๆ หลังจากพูดจบประโยคนี้ก็ถือว่าได้เข้าสู่ประเด็นหลักแล้ว

“หลี่ว์ไฉหลิง นอกจากเรื่องการบรรเทาทุกข์ในครั้งนี้แล้ว ข้ายังต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงหลิงหนานแห่งนี้จากหน้ามือเป็นหลังมืออีกด้วย!”

“แม้ว่าราชสำนักจะไม่สนใจเรื่องเสบียงอาหารและเงินสำหรับการบรรเทาทุกข์ในครั้งนี้มากนัก แต่...ผู้คนเหล่านี้ก็ยังคงเป็นคนเมืองหวง พวกเขาทั้งหมดล้วนมีชีวิต มีลมหายใจ ข้าหวังว่าท่านจะรับฟัง”

“แม้ว่าท่านจะไม่รับฟังก็ไม่เป็นอะไร หากท่านไม่เต็มใจ ข้าสามารถมอบหมายให้ท่านไปดำรงตำแหน่งที่เมืองหลวง แล้วเปลี่ยนเป็นคนอื่นที่สามารถขยายอาณาเขตได้!”

“เพียงแต่ว่าหากเป็นเช่นนั้น ท่านก็จะทำให้ข้าผิดหวังมากเกินไป เดิมทีในครั้งนี้ข้าตั้งใจที่จะลอบสังหารท่านด้วยซ้ำ”

“แม้ว่าท่านจะเป็นใหญ่ในที่แห่งนี้ แต่ในราชสำนักมีทหารรับจ้างและปรมาจารย์มากมาย พวกเขาสามารถพรากชีวิตของท่านได้อย่างง่ายดาย!”