บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1326

แต่หวังหยวนก็ยังคงไม่จากไป

เขายังมีเงินอีกห้าแสนตำลึงทองอยู่ในมือ ซึ่งสามารถทำอะไรได้อีกมากมายสำหรับหลิงหนาน!

ยังมีอีกประการหนึ่งซึ่งสำคัญยิ่ง นอกจากการบรรเทาทุกข์แล้ว หากเขาไม่เห็นสภาพเช่นนี้ก็คงจะไม่เป็นอะไร แต่เมื่อได้เห็นแล้วก็ไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้!

ดังนั้นจึงต้องแก้ไขเสียหน่อย!

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เจ็ดวันผ่านไปไวเหมือนโกหก!

ขณะที่ฝุ่นยังตลบอยู่ ตอนนี้หวังหยวนได้เรียกหลี่ว์ไฉหลิงและโอวหยางซานมาหา แล้วมองไปที่ทั้งสอง

“การบรรเทาทุกข์ในครั้งนี้ลำบากพวกท่านทั้งสองมากนัก ขอให้วางใจเถิด ข้าจะขอรางวัลตอบแทนความดีความชอบให้แก่พวกท่านจากราชสำนัก”

หลังจากที่หวังหยวนกล่าวจบ คนทั้งสองก็รู้สึกตึงเครียด

ยังจะขอความดีความชอบอีกหรือ?

ไม่ถูกตำหนิก็ดีมากเพียงใดแล้ว!

“ใต้เท้าหลี่ว์ ท่าน... บัดนี้ท่านก็คงจะรู้แล้วว่าปัญหาของหลิงหนานนั้นอยู่ที่ใด ดังนั้น... ท่านคงจะรู้แล้วว่าควรจะทำอย่างไรใช่หรือไม่?”

หลังจากที่หวังหยวนกล่าวจบ หลี่ว์ไฉหลิงก็ย่อมเข้าใจ

เฉียนทงนั้นจบสิ้นไปแล้ว!

แต่ยังมีโอวหยางซานอยู่!

คนผู้นี้...

ครอบครองที่ดินอุดมสมบูรณ์จำนวนมาก แน่นอนว่าปล่อยผ่านไปไม่ได้!

หลี่ว์ไฉหลิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วมองไปที่โอวหยางซานก่อนกล่าวว่า “โอวหยางซาน ข้าคิดว่าตอนนี้ถึงเวลาที่ท่านควรจะเสียสละแล้ว!”

เมื่อโอวหยางซานได้ยินดังนั้นก็ตกใจ

เสียสละหรือ?

ยังจะให้เสียสละอะไรอีก?

เขาได้เสียสละไปมากมายแล้ว!

“ใต้เท้าหลี่ว์ ท่านอ๋อง ข้า... ข้าไม่เข้าใจว่าท่านทั้งสองหมายความว่าอย่างไร?”

หวังหยวนไม่ได้เอ่ยคำใด แต่หลี่ว์ไฉหลิงยังคงกล่าวว่า “ที่ดินบางส่วนของท่าน ข้าคิดว่าควรจะแบ่งออกไปบ้าง เพราะว่าไม่ช้าก็เร็ว เรื่องนี้ก็เป็นเหมือนระเบิดเวลาสำหรับท่าน!”

“ในครั้งนี้มีท่านอ๋องมาที่นี่ จึงยังสามารถช่วยปกปิดให้ท่านได้ แต่หากเป็นคนอื่นมาแทนล่ะ?”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน