บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1327

หวังหยวนกลับมายังเมืองหลวงของเมืองหวง การที่เขาปฏิบัติภารกิจสำเร็จได้อย่างงดงามเช่นนี้ ย่อมสร้างความประหลาดใจแก่อ๋องหลงซีเป็นอย่างมาก! ส่วนอ๋องเจิ้นตงนั้นไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมา

แม้ว่าในระยะหลังมานี้จิตใจของเขายังคงวุ่นวายอยู่เสมอ และมีความคิดไม่ดีอยู่บ้าง

แต่ถึงกระนั้น...

เขาก็ยังไม่กล้าลงมือทำสิ่งใดที่ยิ่งใหญ่!

เพราะภายใต้การเฝ้าจับตามองของอ๋องหลงซี เขาจะทำสิ่งใดได้? และจะกล้าทำสิ่งใดได้?

ช่างน่าขัน!

ตราบใดที่เขายังอยู่ อ๋องเจิ้นตงก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้ทั้งสิ้น!

หวังหยวนจึงสบายใจขึ้น!

เวลาล่วงเลยไปทีละวัน ชั่วพริบตาเดียว สามเดือนก็ผ่านพ้นไปแล้ว

แล้วเชียนหลงก็กลับมา หวังหยวนจึงรีบซักถามถึงเรื่องราวของเซียวฉู่ฉู่

“คุณชายไม่ต้องกังวล ไทเฮาไม่เป็นอันตรายใด ๆ อีกไม่นานนักไทเฮาจะเสด็จกลับมา”

เมื่อเชียนหลงตรัสจบ หวังหยวนก็พยักหน้าอย่างถึงพอใจ

เพียงแต่เขาไม่รู้เลยว่าเชียนหลงพาเซียวฉู่ฉู่ไปที่ใด!

หากเขารู้คงจะตกใจเป็นแน่!

เพราะคนที่ช่วยรักษาเซียวฉู่ฉู่นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่คือนักพรตเฒ่าชุดเขียวนั่นเอง!

“คุณชาย ข้าได้ยินเรื่องราวล่าสุดที่เกิดขึ้นแล้ว คุณชายเก่งกาจยิ่งนัก!”

เชียนหลงหัวเราะเบา ๆ และอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม เมื่อหวังหยวนได้ยินดังนั้นก็ยกยิ้มจางโดยไม่ใส่ใจ

“เก่งกาจอะไรกันเล่า เพียงแค่ลงมือทำไปตามอำเภอใจเท่านั้นเอง!”

หวังหยวนโอ้อวดเล็กน้อย เชียนหลงฟังแล้วก็หัวเราะเบา ๆ!

ยามค่ำคืน หวังหยวนฝึกวิทยายุทธ์ในลานจวนของเขา!

วิทยายุทธ์ของเขาแกร่งกล้ามากขึ้นเรื่อย ๆ!

ความก้าวหน้าในสามเดือนที่ผ่านมานั้นรวดเร็วมาก หากจะประเมินตามพละกำลังแล้ว วิทยายุทธ์ของหวังหยวนคงจะอยู่ระดับใกล้เคียงกับเกาเล่อ!

แม้ว่าจะยังคงด้อยกว่าต้าหู่และคนอื่น ๆ อยู่ แต่หวังหยวนรู้สึกว่าความก้าวหน้าของตนนั้นรวดเร็วมากแล้ว!

เพียงแค่ไม่กี่เดือน!

ก็เทียบเท่ากับผู้ที่ฝึกฝนมาสิบกว่าปี!

ดังนั้นคัมภีร์ฝึกวิทยายุทธ์เล่มนี้ จึงเรียกได้ว่าทรงพลังอย่างแท้จริง!

กล่าวตามความจริงแล้ว นางยังไม่เคยมีความรู้สึกที่บริสุทธิ์เช่นนี้มาก่อน!

ผู้ที่มาเข้าหาเพื่อใกล้ชิดกับนาง ล้วนแต่เป็นเพราะสถานะของนาง หรือความงามของนาง แม้ว่าจะไม่ได้ใส่ใจนางเลย เพราะว่า...

ในเวลานี้นางเป็นเพียงคนที่รอความตายเท่านั้น!

แต่ไม่ว่าอย่างไร นางก็ไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับคนปกติ!

สิ่งนี้ทำให้นางทุกข์ใจ! และเจ็บปวดใจมาก!

แต่กับหวังหยวน นางสัมผัสได้ถึงความเคารพและความสุขที่ไม่เคยมีมาก่อน!

หรือแม้กระทั่ง...

ความหวังอันริบหรี่!

“เฮ้อ...”

นางถอนใจหายแล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง ในคืนนั้นนางนอนกระสับกระส่าย ไม่อาจหลับลง

เพราะในใจเฝ้าครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ตลอดเวลา!

บางทีนี่อาจจะเป็นโอกาส โอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของนาง!