บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 402

“ตระกูลโจวในเทศบาลต้องการแย่งชิง…”

จ้าวชิงเหออธิบายเรื่องนี้อย่างรวบรัดอีกรอบ

“การลงโทษที่โหดร้ายทารุณสารพัดรูปแบบขนาดนั้น เจ้ากลับรอดมาได้ เจ้านี่สุดยอดจริง ๆ!”

หงเยี่ยเอ่ยชื่นชมแล้วพูดด้วยความโกรธว่า “ตระกูลโจวและจู่เป๋าหม่านั่นช่างไร้มนุษยธรรมจริง ๆ ถ้ากลับไปแล้วข้าจะรวบรวมกำลังคนมาช่วยเจ้าจัดการกับพวกเขา!”

“รวบรวมกำลังคนเหรอ?”

จ้าวชิงเหอพูดด้วยความประหลาดใจ “พี่สะใภ้รอง ท่านทำอะไรกันแน่?”

“แค่ก ๆ!”

ใบหน้าของหงเยี่ยเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ “ข้า ข้าหมายถึงว่าข้าจะช่วยเจ้ารวบรวมกองกำลังของลูกพี่ลูกน้องของเจ้า!”

“เช่นนั้นก็ไม่จำเป็น!”

หงเยี่ยยิ้ม “วันนี้ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าไปที่ที่ว่าการอำเภอ และกวาดล้างตระกูลโจวหมดแล้ว ซ้ำยังลากจู่เป๋าหม่าเข้าคุกอีกด้วย!”

“เอ๊ะ!”

หงเยี่ยถึงกับอ้าปากค้าง!

เจ้าโจรตัวน้อยนั่นช่างเก่งกาจจริง ๆ บอกว่าจะโค่นล้มผู้มีอำนาจในเทศบาลก็ทำได้ตามประสงค์ของเขา ซ้ำยังลากจู่เป๋า ใต้เท้าคนที่สองของที่ว่าการอำเภอเข้าคุก

อุบายนี้ทำให้ผู้คนหวาดผวาจริง ๆ!

ทั้งสองคนอาบน้ำเสร็จแล้วเข้านอน!

ผ้าห่มสองผืนในเตียงเดียว!

จ้าวชิงเหออดไม่ได้ที่จะถามว่า “พี่สะใภ้รอง ท่านรู้จักลูกพี่ลูกน้องของข้าได้อย่างไร!”

หงเยี่ยนึกถึงวันนั้น เมื่อนางขี่ม้าลงจากภูเขาและต้องการจับหัวขโมยที่ติดกับดักแล้วล้างแค้นให้กับพี่เฮยซินหู่ แต่สุดท้ายกลับตกอยู่ในเงื้อมมือของเขา นางก็อดไม่ได้ที่จะกัดฟันแล้วพูดว่า “ตอนสู้รบ!”

“สู้รบ!”

ดวงตาที่สวยงามของจ้าวชิงเหอสว่างขึ้น “พี่สะใภ้รอง ท่านเป็นลูกสาวของขุนพล และได้รู้จักกับลูกพี่ลูกน้องของข้าในสนามรบ มิทราบว่าศึกครั้งไหนหรือ?”

เป็นตอนที่ลูกพี่ลูกน้องของข้ายิงอ๋องถูหนานหรือเปล่า?

หรือตอนที่ลูกพี่ลูกน้องเผาทหารราบติดอาวุธหนักของชาวหวงสามหมื่นนานนาย?

วันรุ่งขึ้น เมืองจิงตู ห้องทรงพระอักษร!

ฮ่องเต้ซิงหลง เสนาบดีฝ่ายซ้ายหยางเฟิ่งกั๋ว เสนาบดีฝ่ายขวาเป้าชิงสื่อ และเจ้าหน้าที่อีกหกกระทรวงรวมตัวกันรอบสาส์นกราบทูล!

นี่เป็นนโยบายใหม่ของเหยียนฟู่กู่ซึ่งเป็นผู้พิพากษาที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่ของเมืองจิ่วซาน ซึ่งมีเป้าหมายหลักคือปราบทรราชในท้องถิ่น และก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่

เงินครึ่งหนึ่งที่ใช้ไปกับการปราบทรราชในท้องถิ่นถูกส่งมอบให้กับราชสำนัก ส่วนอีกครึ่งหนึ่งถูกใช้เพื่อดำเนินโครงการโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญ และกระตุ้นการพัฒนาเศรษฐกิจ

ในกลุ่มของเหยียนฟู่กู่ยังยกตัวอย่างอีกด้วย พบว่าตระกูลหยางสมรู้ร่วมคิดกับองครักษ์เหยี่ยวดำของชาวหวง และได้ทำการยึดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหยาง เป็นเงินทั้งหมดมากกว่าสามล้านตำลึง และได้ถูกส่งไปยังเมืองหลวง!

คราวนี้ทั้งฝ่ายซ้ายขวาต่างมีความเห็นพ้องกันอย่างน่าประหลาดใจ และไม่มีใครคัดค้านกลยุทธ์นี้!

สาเหตุหลักคือราชสำนักไม่มีเงิน ในช่วงสิ้นปี แม้แต่เงินเดือนของเจ้าหน้าที่ในเมืองจิงตูก็ไม่สามารถจ่ายได้

ตอนนี้ใครก็ตามที่สามารถหาเงินให้กับราชสำนักได้ ล้วนคือเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งของราชสำนัก!

การเคลื่อนไหวของเหยียนฟู่กู่ครั้งนี้ช่วยแก้ไขความต้องการเร่งด่วนของราชสำนักได้โดยตรง และแม้แต่ฮ่องเต้เองก็พร้อมที่จะเคลื่อนไหว!

แต่ในตอนท้ายของสาสน์กราบทูล เหยียนฟู่กู่ให้ความดีความชอบกับหวังหยวนอีกครั้ง โดยบอกว่าเขาเป็นคนคิดกลยุทธ์ที่ยิ่งใหญ่นี้ขึ้นมา!

ทว่าสีหน้าของฮ่องเต้ชิงหลงดูมืดมนทันทีหลังจากอ่านถึงช่วงสุดท้าย