บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 408

"ไม่ทำ!"

หงเยี่ยปฏิเสธอย่างไม่ลังเล!

เจ้าโจรตัวน้อยไร้ยางอายผู้นี้เจ้าเล่ห์มาก การทำข้อแลกเปลี่ยนกับเขามีแต่ถูกโกงเท่านั้น!

หวังหยวนก็ไม่โกรธเช่นกัน “เจ้าไปที่เมืองเฮ่อเพื่อข้าหน่อย ไปสืบให้กระจ่างว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วข้าจะปล่อยเจ้ากลับไปที่อีเซี่ยนเทียนเมื่อเจ้ากลับมา”

“สืบสถานการณ์ในเมืองเฮ่อ!”

หงเยี่ยขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ “เจ้าคิดจะทำอะไร? เจ้าคิดจะทำร้ายพี่ชิงเมี่ยนหลางเหรอ!”

“เขาก่อกบฏเป็นเรื่องของเขา ไม่ได้ยั่วโมโหข้าเสียหน่อย ข้าจะไปแตะต้องเขาทำไมเล่า?”

หวังหยวนเปลี่ยนเรื่อง “หากเจ้าไม่ตกลงก็ช่างมันเถอะ ปีใหม่ก็อยู่ที่หมู่บ้านต้าหวังไปเถอะ!”

เหตุผลที่เขาต้องการทราบสถานการณ์ในเมืองเฮ่อ ประการแรกคือมีเหมืองหินแก้วสำหรับทำแก้วอยู่ที่นั่น และประการที่สองคือหากต้องการไปที่เมืองโจว เพื่อรับซื่อหานก็ต้องผ่านเมืองเฮ่อเช่นกัน ไม่เช่นนั้นก็ต้องเดินทางอ้อมประมาณสองร้อยกิโล!

สถานการณ์ในเมืองเฮ่อค่อนข้างแปลก การสังหารเจ้าหน้าที่และการกบฏเหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้ แต่ข่าวกลับมาไม่ถึงเมืองฝู

การปล่อยให้หงเยี่ยไปสืบข่าวคราวประการแรกคือเป็นเรื่องง่าย ประการที่สองคือป้องกันตัวเองได้ง่ายกว่าเมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มกบฏ

“...ไปก็ไป!”

เมื่อนางคิดถึงการเฉลิมฉลองปีใหม่ แต่กลับไม่สามารถอยู่ในหมู่บ้านที่คุ้นเคยได้ และต้องอยู่ในหมู่บ้านต้าหวังที่ไม่คุ้นเคยหงเยี่ยก็ตอบตกลงทันที “แม้ว่าข้าจะสืบสถานการณ์ในเมืองเฮ่อให้เจ้าได้อย่างกระจ่าง แต่เจ้าก็ไม่สามารถทำร้ายพี่ชิงเมี่ยนหลางได้ เขาแข็งแกร่งกว่าอีเซี่ยนเทียนของเรามาก มันไม่ง่ายเลยที่เจ้าจะยั่วยุเขา!”

หวังหยวนพูดตรงประเด็นทันทีโดยไม่สนใจน้ำเสียงของหงเยี่ย “ข้าจะส่งคนไปพร้อมเจ้า!”

หงเยี่ยขมวดคิ้วและพูดว่า “เจ้าไม่เชื่อข้าเหรอ?”

หวังหยวนเลิกคิ้ว “หากข้าไม่เชื่อเจ้า ข้าคงไม่ปล่อยเจ้าไปแล้ว เจ้าเป็นเพียงผู้หญิง และคงจะไม่สะดวกในการลงมือทำบางเรื่อง!”

หงเยี่ยทำหน้ามุ่ยด้วยความไม่เชื่อ แต่นางก็ไม่สามารถสู้ผู้มีอำนาจแข็งแกร่งกว่าได้!

หวังหยวนเรียกหาผิงเจี้ยนซึ่งเคยเป็นสายลับมาก่อน และบอกเขาว่าเขาต้องไปสอบถามอะไรมาบ้าง!

ทั้งสองออกเดินทางสู่เมืองเฮ่อ!

หวังหยวนกลับบ้านแล้วยิ้มทันทีที่เข้าไปในบ้าน!

หากเป็นเพราะน้องชายของนาง นางน่าจะพูดตั้งนานแล้ว เหตุใดนางถึงรอจนถึงตอนนี้

“ไม่มีขอรับ!”

หูเทียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “หลังจากที่คุณหนูกลับไป นางก็ไม่ค่อยได้พบคนนอกสักเท่าไหร่ นอกจากนี้ นางก็ไม่มีข้อขัดแย้งกับใครเลย แต่ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับนายน้อย ตอนนี้ไม่ว่าคุณหนูจะไปที่ไหน นางก็จะพาเขาไปด้วย และไม่อนุญาตให้นายน้อยอยู่นอกสายตาด้วย! คุณชาย คงจะมีอะไรเกิดขึ้นกับนายน้อยจริง ๆ ไม่เช่นนั้นคุณหนูคงจะไม่ผิดสัญญา นางเต็มใจทำงานเพื่อคุณชายขอรับ”

หลังจากติดตามคุณหนูมาหลายปี เขารู้จักนิสัยของนางเป็นอย่างดี นางเป็นคนสงบ ฉลาด และหยิ่งผยอง

แม้แต่พี่ใหญ่เหลิ่งอวิ๋นซึ่งมีศิลปะการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดาในตอนนั้นก็ไม่สามารถสร้างความประทับใจให้กับคุณหนูได้

เมื่อนางเห็นคุณชายท่านนี้ ดวงตาของคุณหนูก็เป็นประกายขึ้นและมีรอยยิ้มเสมอ

“อืม!”

หวังหยวนพยักหน้า “กลับไปบอกนางว่าดูแลน้องชายของนางให้ดี ไม่ต้องรู้สึกผิด ข้าเข้าใจนิสัยของนาง และเชื่อว่านางคงมีเหตุผลของนาง! หากข้าเดินทางไปที่เทศบาล ข้าค่อยไปพบนาง”

“ขอบพระคุณ คุณชายที่เมตตา!”