บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 460

“เรื่องอะไร?”

หลังจากได้ยินรายงานจากลูกน้องเหลิ่งอวิ๋นก็พาผู้คนไปที่ประตูภูเขา เขาขมวดคิ้วและพูดว่า “เสี่ยวไท่ซุ่ย เจ้าคิดจะทำอะไร?”

“ข้ายังอยากถามเจ้าอีกที เจ้าคิดจะทำบ้าอะไรกันแน่?”

เสี่ยวไท่ซุ่ยสวีซั่นอู่นำกลุ่มโจรภูเขาติดอาวุธจำนวนร้อยคนด้วยท่าทีคุกคาม

ทั้งสามตระกูลร่วมมือกันโจมตีเทศบาลและยึดชุดเกราะของเทศบาล ซึ่งแต่ละตระกูลได้รับการแจกจ่ายเกือบร้อยชุด

เนื่องจากขาดอาหาร โจรภูเขาส่วนใหญ่ในสันเขาไป๋หูและขุนเขาเฮยสรงจึงขึ้นมาที่หุบเขาชิงหลง ทว่าคนสนิทและชุดเกราะของพวกเขายังคงอยู่ในถ้ำเก่าของพวกเขา

“กล้ามากนัก เราตั้งกองทัพด้วยกัน ข้าจะเป็นแม่ทัพ ส่วนเจ้าเป็นขุนพลระดับต่ำสุด หากเจ้ากล้าที่จะลงมือ เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าแม่ทัพอย่างข้าจะประหารชีวิตเจ้าทันที!”

ดวงตาของเหลิ่งอวิ๋นมืดลง พร้อมดึงดาบถังออกมาจากฝัก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

“ให้ตายเถอะ เจ้าช่างจองหองยิ่งนัก ประกาศตัวเองว่าเป็นแม่ทัพ คิดว่าตัวเองเป็นต้นกระเทียมจริง ๆ!”

เสี่ยวไท่ซุ่ยสวีซั่นอู่หัวเราะเยาะ “ข้าขอถามเจ้าหน่อยว่าเหตุใดเจ้าถึงอยากจับตัวผิงเจี้ยน? หลังจากรู้แล้วว่าเขาเป็นองครักษ์ชุดเกราะทมิฬ คนของแม่ทัพหนุ่ม เจ้ายังไม่รีบปล่อยตัวเขาอีก เจ้าคิดจะฆ่าทุกคนหรืออย่างไร!”

ในอดีตเขาไม่กล้าเสี่ยงและเผชิญหน้ากับเหลิ่งอวิ๋นเช่นนี้!

แต่เมื่อเห็นว่าประการแรกตอนนี้มีอันตรายจากแม่ทัพหนุ่ม และประการที่สองมีสาวงามอย่างหงเยี่ย

โจรภูเขาหลายคนที่รู้เรื่องนี้ต่งขมวดคิ้ว และมองไปที่เหลิ่งอวิ๋นราวกับว่าไม่เข้าใจเช่นกัน!

“แม่ทัพอย่างข้าไม่ได้ตัวจับผิงเจี้ยนไว้ เจ้าอย่าไปได้ยินอะไรมาเล็กน้อยก็เชื่อโดยง่าย ระวังตกเป็นหมากบนแผนการของผู้อื่น!”

เหลิ่งอวิ๋นไม่เปลี่ยนสีหน้าและโต้ตอบกลับ เขาไม่ยอมรับเลยสักนิด!

“เจ้าเลิกพูดพล่ามได้แล้ว!”

เสี่ยวไท่ซุ่ยสวีซั่นอู่หัวเราะเยาะ “ไม่ใช่ว่าไม่มีสหายของข้าอยู่บนภูเขาเสียหน่อย เจ้าขังคนไว้ที่ภูเขาด้านหลังและทรมานเขาเจียนตาย อย่าคิดว่าข้าไม่รู้!”

เหลิ่งอวิ๋นมองไปรอบ ๆ อย่างเย็นชา

โจรภูเขาหลายคนก้มหน้าลงไม่กล้าสบตา เพราะกลัวจะถูกสงสัยและเปิดเผยความลับ

ข้างหลังพวกเขามีหงเยี่ย อู่จั้งโหวและเซี่ยซานหู่ที่กลับไปเมื่อวานนี้ก็กลับมาในชั่วข้ามคืน

ดวงตาของเหลิ่งอวิ๋นมืดลง ในขณะที่เขาตรวจดูฝูงชนและในที่สุดก็หยุดมองไปที่อู่จั้งโหว เขาเดินอย่างรวดเร็วถึงด้านข้าง พร้อมกัดฟันและกระซิบว่า “พี่อู่จั้งโหว ข้าทำอันใดให้ท่านขุ่นเคือง เหตุใดท่านถึงทำกับข้าเช่นนี้ ยุยงให้คนของข้าเกิดความแตกแยก!”

ตอนนี้ไม่มีประโยชน์ที่จะโต้เถียงกับเสี่ยวไท่ซุ่ยและเฮยเมี่ยนจินกัง หากสู้รบก็จะสูญเสียกำลังคนไปมาก ดังนั้นจึงทำได้เพียงเริ่มจากอู่จั้งโหว เพื่อปราบปรามเรื่องนี้!

จากนั้นค่อยย้อนกลับไปกำจัดเสี่ยวไท่ซุ่ยและเฮยเมี่ยนจินกัง แล้วยึดสหายของพวกเขามารวมกับของตนอย่างเคร่งครัด!

“น้องชิงเมี่ยนโช่ว ข้ารู้ว่าเจ้ามีความทะเยอทะยานสูง แต่เจ้าก็ไม่ควรลากน้องสาวของข้าไปเกี่ยว และให้นางเป็นขุนพลอะไรนั่น เจ้ารู้ไหมว่าหากพฤติกรรมของเจ้าตกไปอยู่ในสายตาของราชสำนัก กองกำลังชายแดนจากเมืองจิ่วซานก็จะถูกย้ายมาที่นี่ และกวาดล้างเจ้าโดยใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน แม้แต่อีเซี่ยนเทียนของข้าก็จะประสบเคราะห์ร้ายด้วย!”

อู่จั้งโหวพูดด้วยหน้านิ่งว่า "นอกจากนี้แม่ทัพหนุ่มยังเรียกผิงเจี้ยนว่าลุงเจี้ยนอีกด้วย เจ้าจับตัวเขาไปเท่ากับพาทุกคนเข้าไปในหลุมไฟไม่ใช่หรือ ข้าไม่อยากให้พี่น้องของข้า ข้าไม่อยากให้เหล่าสหายต้องตายไปพร้อมกับเจ้า!”

โจรภูเขาหลายคนพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว และเห็นด้วยกับอู่จั้งโหว

ต้าเย่ให้ความสำคัญกับอันดับความแข็งแกร่งของกองทัพ

กองทหารรักษาพระองค์ในเมืองจิงตู กองกำลังชายแดนในพื้นที่ชายแดน ทหารในแต่ละเมือง และกองกำลังทหารรักษาการณ์ในเทศบาลท้องถิ่น