บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 464

ในฐานะคนเชี่ยวชาญในการยิงธนูอย่างผิงเจี้ยน เดิมทีเขามีดวงตาที่สดใสทั้งคู่ อย่างไรก็ตาม หลังจากการทารุณเพียงไม่กี่วัน ไม่เพียงแต่แก้มของเขาตอบลงเท่านั้น แม้แต่ร่างกายของเขาก็ไม่สามารถขยับได้ ยิ่งกว่านั้นดวงตาทั้งคู่ก็มืดสลัวมากเช่นกัน

หลังจากปล่อยตัวผิงเจี้ยนแล้ว โจรภูเขาทั้งสี่ก็วิ่งหนีกลับไป เพราะกลัวว่าจะถูกฆ่าหากช้าเกินไป

หวังหยวนกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ชิงเมี่ยนโช่วล่ะ บอกให้เขาออกมาโค้งคำนับเพื่อขอขมาซะ”

“ท่านขุนพล นายท่านใหญ่ของเราไม่สบายเล็กหน่อย พวกเราขอขมาแทนนายท่านด้วยขอรับ!”

อาจารย์จ้าวป๋อเซี่ยวคุกเข่าลง พร้อมมองดูผู้คนรอบตัวเขาแล้วขยิบตา

เถียนชี ฉางเฟิง และพวกโจรภูเขาก็คุกเข่าลงทีละคน แม้แต่เสี่ยวไท่ซุ่ยและเฮยเมี่ยนจิงกังก็คุกเข่าลงหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อถึงคราวของอู่จั้งโหวและเซี่ยซานหู่ จากนั้นจ้าวป๋อเซี่ยวก็กำหมัดและโค้งคำนับ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความภาวนาขอ!

พรวด พรวด!

ใบหน้าของอู่จั้งโหวและเซี่ยซานหู่ดูบูดบึ้ง และคุกเข่าลงอย่างไม่เต็มใจ

ท่านอาจารย์จ้าวหลังค่อมกำหมัด แล้วหันไปทางหงเยี่ยอีกครั้ง

หงเยี่ยกัดฟันสีเงินของนาง และจ้องมองไปที่หวังหยวนโดยไม่คิดที่จะคุกเข่าลงเลย!

หวังหยวนเงยคางขึ้น “คนสวย คนอื่นต่างคุกเข่าลงแล้ว เหตุใดเจ้าถึงไม่คุกเข่าล่ะ!”

“เจ้านี่...”

หงเยี่ยอดไม่ได้ที่จะพูด แต่ทันทีที่พูดสองคำ พี่ชายก็ดึงนางลง “คุกเข่าเร็วเข้า อย่าสร้างปัญหา!”

หงเยี่ยกัดฟันและคุกเข่าลง

ทุกคนต่างคุกเข่าพร้อมกัน!

“ถอย!”

หวังหยวนโบกมือ!

กลุ่มงานรถม้าหันหลังกลับ

“กรอด...”

ไม่ไกลจากไหล่เขา ชิงเมี่ยนโช่วกัดฟันด้วยความเคียดแค้น และเส้นเลือดก็นูนออกมาจากหมัดที่กำแน่น

ส่งตัวผิงเจี้ยนกลับไปแล้ว และขุนพลผู้นั้นก็รับเงินไปแล้ว หายนะครั้งนี้ก็นับว่าจบลงแล้ว!

“วันนี้ก็เป็นเพียงคนของท่านแม่ทัพหนุ่มนำกองทัพมา มิฉะนั้นแม้ว่าฮ่องเต้จะเป็นผู้นำทัพ ข้าก็จะไม่ไว้หน้า และไม่ยอมให้คุกเข่าด้วยซ้ำ!”

“ถูกต้องแล้ว แม่ทัพหนุ่มคือเทพเจ้าแห่งสงครามที่รบชนะชาวหวงนับแสนนายได้ ไม่ใช่เรื่องน่าละอายที่จะก้มหัวให้เขา!”

“ใช่ หากว่าทหานชายแดนจากเมืองจวิ้นงมาล่ะก็ เราก็จะต่อสู้กับพวกเขาอย่างแน่นอน!”

ผู้นำโจรภูเขาเล็กใหญ่ต่างพับแขนเสื้อขึ้น และแต่ละคนทำท่าเหมือนผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งดูต่างจากตอนอยู่ข้างล่างภูเขาเมื่อครู่นี้ที่เป็นเด็กน้อยอย่างสิ้นเชิง

ชิงเมี่ยนโช่วเหลิ่งอวิ๋นกลับมาที่ห้องประชุมโดยไม่พูดอะไรสักคำ ท่านอาจารย์จ้างป๋อเซี่ยวหลังค่อมต้องการโน้มน้าวเขาอยู่ข้าง ๆ แต่ไม่กล้า

เสี่ยวไท่ซุ่ยและเฮยเมี่ยนจิงกังต่างมองหน้ากัน และทั้งคู่ก็ส่งยิ้มพร้อมกัน!

เหตุการณ์ในวันนี้สร้างความเสียหายต่อศักดิ์ศรีของชิงเมี่ยนโช่วอย่างมหาศาล!

ทันใดนั้นหงเยี่ยก็เข้ามาและพูดด้วยสีหน้าซับซ้อนว่า “พี่เหลิ่งอวิ๋น พี่อยากรู้ว่าข้ากับหวังหยวนรู้จักกันได้อย่างไรไม่ใช่เหรอ ข้าบอกพี่ตอนนี้ได้เลย!”

เสี่ยวไท่ซุ่ยและเฮยเมี่ยนจิงกังเงี่ยหูฟัง พวกเขาสนใจทุกสิ่งที่เกี่ยวกับหงเยี่ย!