บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 474

“ข้าจะกลับไปเอายาก่อน!”

เมื่อมองไปที่เหลิ่งอวิ๋น หูเมิ่งอิ๋งก็มองไปทางนั้นด้วยสายตาอันเจ็บปวดแล้วหันกลับมา

เหลิ่งอวิ๋นเป็นขอทานตัวน้อยที่นางรับอุปการะไว้ในตอนนั้น ถือว่าเป็นคนรับใช้ของตระกูลหู

เมื่อลุงรองบังคับให้นางแต่งงาน เหลิ่งอวิ๋นก็ช่วยนางจากสถานการณ์นั้นถึงสามครั้ง!

ถ้าไม่ใช่เพราะเหลิ่งอวิ๋น นางคงไม่ได้พบกับคุณชายและนางก็คงไม่ได้มาอยู่ที่นี่ตอนนี้!

มิตรภาพความสัมพันธ์เก่าๆ ที่ทำให้นางอยากร้องขอความเมตตา

แต่เมื่อนึกถึงเขาที่วางกับดักใส่คุณชาย นางก็รู้สึกผิดหวัง และตัดสินใจแล้ว!

เขาจ้องมองไปที่รถม้าของตระกูลหูอย่างเอาเป็นเอาตาย แววตาของเหลิ่งอวิ๋นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ผิดหวัง เย็นชา และมีจิตสังหาร!

ไปแล้ว คุณหนูใหญ่ไปแล้วจริง ๆ โดยไม่พูดอะไรกับเขาสักคำ!

นี่ทำให้เขารู้สึกผิดหวังมาก!

กลุ่มนักโทษเข้ามาในอำเภอ ทำให้เป็นที่ฮือฮาเป็นอย่างมาก และทั้งเมืองก็รู้สึกสบายใจ!

เมื่อไม่กี่วันก่อน ได้ยินมาตลอดเลยว่าโจรกบฏหุบเขาชิงหลงได้บุกโจมตีเมืองเฮ่อ ทำให้หลายคนในเมืองฝูต่างเป็นกังวล!

ทั้งกลุ่มก็ตรงไปที่ที่ว่าการอำเภอ

เนื่องจากมีนักโทษจำนวนมาก เรือนจำประจำอำเภอจึงไม่สามารถรองรับคนจำนวนมากได้

เหลิ่งอวิ๋นและกลุ่มหัวหน้าโจร และพวกตัวอันตรายต่างถูกหวังหยวนพาตัวออกไปจับตาดู

กลุ่มคนพากลุ่มผู้นำโจรไปยังที่ตั้งตระกูลหลิวแต่เดิม

นี่คือจวนของตระกูลหลิว ตระกูลหลิวมีความผิดและหลักฐานหนาแน่น จึงได้ถูกยึดทรัพย์ทั้งหมด

ไม่นานมานี้ หวังหยวนใช้เงินสามพันตำลึงเพื่อซื้อจวนขนาดสิบหมู่แห่งนี้ เพื่อเป็นสำนักงานของชาวบ้านหมู่บ้านต้าหวังในเมืองฝู!

ที่นี่มีขนาดเกินพอที่จะรองรับกลุ่มคนมากกว่าสองร้อยคน และกลุ่มหัวหน้าโจรหลายสิบคนได้

เมื่อเข้าไปในสำนักงานหมู่บ้านต้าหวัง หวังหยวนก็ผ่อนคลายบิดขี้เกียจ!

หลังจากนั้นไม่นาน นางก็ถูกพาไปที่ห้องเก็บฟืน และเห็นเหลิ่งอวิ๋นถูกล่ามโซ่อยู่

หูเมิ่งอิ๋งหันกลับมาแล้วพูดว่า "ให้เราสองคนคุยกันตามลำพังสักประเดี๋ยวได้ไหม"

ทหารผ่านศึกสองคนเดินออกจากห้องเก็บฟืน!

หูเมิ่งอิ๋งเปิดกล่องอาหาร วางอาหารและเหล้าทีละอย่างไว้ข้างหน้าเหลิ่งอวิ๋น!

เหลิ่งอวิ๋นมองอย่างไม่แยแส ราวกับว่าเขากำลังมองคนแปลกหน้า "เจ้าคิดว่าข้ายังคงเป็นขอทานน้อยอย่างในตอนนั้น ที่ไม่มีของจะกินจะดื่มรึ!"

“พี่เหลิ่งอวิ๋น ข้ารู้ว่าท่านตำหนิข้า ที่ข้าไม่ขอร้องให้เขาปล่อยท่านไป!”

หูเมิ่งอิ๋งกล่าวอย่างหนักแน่นว่า "แต่เรื่องนี้ท่านผิดจริง ๆ ท่านไม่ควรจับลุงเจี้ยน และยังหลอกคุณชายเข้าไปในหุบเขาชิงหลง และจะฆ่าเขาอีกด้วย!"

"ข้าไม่ผิด!"

เหลิ่งอวิ๋นตะโกนด้วยสีหน้าเย็นชา "เขาเป็นแค่ไอคนโกหกที่เขียนบทกวีห่วย ๆ ได้นิดหน่อย ใช้บทกวีห่วยนั้นหลอกเจ้าไป ถ้าข้าฆ่าเขา เจ้าจะเปลี่ยนใจ ข้าไม่ผิดเลยสักนิด!"