บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 482

“อู่จั้งโหว!”

เหลิ่งอวิ๋นกัดฟันพูด “เจ้าหลอกลวงข้าอย่างชั่วร้าย!”

“สหายชิงเมี่ยนโช่ว ผู้เข้าใจสถานการณ์คือผู้เฉลียวฉลาด!”

อู่จั้งโหวถอนหายใจ “หากเจ้าขัดแย้งกับนายท่าน นี่ก็คือชะตากรรมของเจ้า แม้แต่เทพเจ้าก็ไม่อาจช่วยเจ้าได้!”

เหลิ่งอวิ๋นพูดด้วยความโกรธว่า “ข้าแค่ไว้ใจเจ้า ไม่เช่นนั้นด้วยกำลังทหารของข้า ข้าจะกลัวคนหลอกลวงที่ทำได้แค่เขียนบทกวีไร้สาระได้อย่างไร!”

อู่จั้งโหวมองเหลิ่งอวิ๋นที่ยังคงดื้อรั้น แล้วส่ายหน้า!

หงเยี่ยอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “พี่ใหญ่เหลิ่งอวิ๋น เขาไม่ใช่คนหลอกลวง เขาเป็นเสนาธิการทหารที่เอาชนะชาวหวงได้ ร้อยละแปดสิบของชัยชนะในศึกทางตอนเหนือเป็นเพราะเขา แม้แต่แม่ทัพหนุ่มก็ต้องฟังเขา การที่ท่านพ่ายแพ้เขาก็ไม่ใช่เรื่องอยุติธรรม เลิกมั่นใจในตัวเองได้แล้ว!”

“อะไรนะ?”

เหลิ่งอวิ๋นจ้องมองด้วยความไม่เชื่อ

ปากเล็ก ๆ ของหงเยี่ยเล่าถึงสงครามในเมืองจิ่วซานคร่าว ๆ แล้วถามว่า “ตอนนี้ท่านยังไม่พอใจอะไรอยู่อีก?”

“...”

เหลิ่งอวิ๋นทรุดตัวลงบนพื้น ความภาคภูมิใจเล็ก ๆ น้อย ๆ หายไปจนสิ้น น้ำตาก็ไหลพราก

ไม่น่าแปลกใจที่คุณหนูใหญ่เลือกเขา กลับกลายเป็นว่าเขาแข็งแกร่งมาก เหนือกว่าตัวเขาเองนับพันเท่า

เถียนชี นายท่านรองปลอบใจเขา “นายท่าน ท่านไปอย่างสบายใจเถอะขอรับ พวกข้าจะเผากระดาษและถวายหัวหมูให้ท่านทุกปี!”

เสี่ยวไท่ซุ่ยและเฮยเมี่ยนจินกังก็พยักหน้าเช่นกัน

“ไม่ ไม่ ข้าไม่อยากตาย พวกเจ้าช่วยข้าด้วย ข้าไม่อยากตาย!”

เหลิ่งอวิ๋นหลั่งน้ำตา เมื่อเห็นทุกคนก้มหน้าเงียบ เขาก็หันไปมองอาจารย์หลังค่อม แล้ววิงวอนว่า “อาจารย์จ้าว ไปตามหมอมาช่วยข้าหน่อย ท่านบอกว่าข้ามีคุณลักษณะของฮ่องเต้ ท่านบอกว่าข้าจะได้เป็นฮ่องเต้ในอนาคต ท่านสนับสนุนให้ข้าก่อกบฏ แต่ยังไม่สำเร็จ ข้าไม่อยากตาย โปรดช่วยข้าด้วย!”

“นายท่าน ท่านไปอย่างสบายใจเสียเถอะ ตอนนี้ขุนพลหงเยี่ยจะดูแลหุบเขาชิงหลงแล้ว!”

จ้าวป๋อเซี่ยว อาจารย์หลังค่อมพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “ส่วนเรื่องคุณลักษณะของฮ่องเต้ ข้าโกหกท่าน หากท่านไม่มีคุณลักษณะของฮ่องเต้ การกบฏของท่านจะไม่ประสบความสำเร็จ ความจริงแล้วคนที่มีคุณสมบัติของฮ่องเต้ก็คือท่านหมิงถัน ท่านจึงไปอย่างสบายใจเสียเถอะ!”

จ้าวป๋อเซี่ยวลดเสียงลงขณะพูดว่า “ข้าหมายความว่าเสนาธิการทหารต่างหากที่จะจัดทัพ!”

หงเยี่ยขมวดคิ้วถามว่า “เขาบอกว่าจะไม่กบฏไม่ใช่หรือ?”

“นายท่านใหญ่ เมื่อบุรุษผู้ยิ่งใหญ่กล่าวแล้ว ต้องนำมาตีความให้ดี!”

จ้าวป๋อเซี่ยวกระซิบ “หลังจากประสบความสำเร็จอย่างมาก เสนาธิการทหารไม่ได้เข้าร่วมราชสำนักในฐานะขุนนาง แต่พักอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ บนภูเขา พวกเจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ ว่าเหตุใดเสนาธิการทหารถึงทำเช่นนี้ เป็นไปได้หรือว่าเขาเต็มใจ ซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ บนภูเขา เพื่อเป็นพ่อค้าผู้ต่ำต้อย!”

ดวงตาของอู่จั้งโหวและเซี่ยซานหู่เป็นประกายขึ้น แม้แต่เถียนชี เสี่ยวไท่ซุ่ยและเฮยเมี่ยนจินกังก็คิดอะไรบางอย่างได้เช่นกัน

บัณฑิตชนชั้นนำ กสิกร กรรมกร และพ่อค้าวาณิชย์ พ่อค้าอยู่ในอันดับล่างสุด

พ่อค้ามีสถานะต่ำและไม่มีอำนาจที่แท้จริง ไม่ว่าจะหาเงินได้มากแค่ไหนก็ตาม!

ตราบใดที่ขุนนางในราชสำนักต้องการ ก็สามารถยึดทรัพย์สินทั้งหมดได้ หากถูกตั้งข้อหาก่ออาชญากรรมเพียงครั้งเดียว

หากเป็นข้าราชการได้ ก็ไม่มีใครอยากเป็นพ่อค้า เพราะสถานะทางสังคมต่ำเกินไป!