บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 486

หวังหยวนหัวเราะเบา ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง “วันนี้หากได้สัมผัสกับหิมะด้วยกัน ชาตินี้จะได้อยู่กันไปจนแก่เฒ่า!”

ดวงตาคู่งามของหูเมิ่งอิ๋งเป็นประกาย นางซุกตัวแนบชิดเข้าไปในอ้อมแขนของหวังหยวน “เช่นนั้นคุณชายโปรดพาข้าไปยืนท่ามกลางหิมะสักพักเถอะ!”

หวังหยวนจับมือเล็กของนาง แล้วพูดว่า “หากผมขาวดั่งหิมะไปด้วยกันได้ โลกนี้จะมีคนทุกข์ได้อย่างไร!”

หูเมิ่งอิ๋งหลับตา ขนตางอนยาวของนางสั่นเทา “ด้วยคำพูดนี้จากคุณชาย แม้ว่าเมิ่งอิ๋งจะต้องตายเดี๋ยวนี้ ชีวิตนี้ก็คุ้มค่าแล้ว!”

หิมะโปรยปรายทั่วท้องฟ้าอย่างหนัก ปกคลุมทั่วทั้งเมืองฝูและอาณาจักรจนขาวโพลนไปหมด!

ชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางหิมะตกหนัก ในไม่ช้าพวกเขาก็กลายเป็นเหมือนตุ๊กตาหิมะสองตัว!

ผมดำขลับถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาว หอมหวานปานน้ำผึ้ง

...

“พี่ชาย เหตุใดต้องลากข้าออกมา ข้ายังพูดไม่จบ!”

เมื่อทั้งกลุ่มออกจากเมืองฝู หิมะก็เริ่มตกหนัก หงเยี่ยเริ่มบ่น

“ยายตัวแสบ ไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ เจ้ามีหน้าที่รับผิดชอบเรื่องส่วนตัวของเสนาธิการทหารหรือ! เจ้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเสนาธิการทหารในฐานะอะไร”

อู่จั้งโหวที่คอยดูน้องสาวอยู่เสมอพูดอย่างเคร่งขรึม “อย่าคิดว่าในเมื่อตอนนี้เราติดตามเขาแล้ว และเสนาธิการทหารใจดีกับเรามาก แล้วเจ้าจะทำตัวแข็งข้อได้ ต้องรู้ที่ต่ำที่สูงบ้าง!”

หากน้องสาวนิสัยไม่ดี เป็นโจรได้ แต่จะไม่สามารถทำเรื่องใหญ่โตได้ในอนาคต!

นางต้องได้รับการสอนตอนนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้นางประสบปัญหาใหญ่ในอนาคต!

“ข้าไม่ได้ดูหมิ่นเขา ข้าแค่พูดอะไรบางอย่าง...”

หงเยี่ยโต้กลับ เสียงเบาลง!

ใช่แล้ว นางต้องมีสถานะและคุณสมบัติอะไร ถึงไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของชายคนนั้นได้!

อู่จั้งโหวยังคงสอนด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ท่านเสนาธิการทหารจะมีอนุสามภรรยาสี่ รวมทั้งสามพระตำหนักหกหมู่เรือนก็เป็นไปได้ เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่!”

หงเยี่ยขมวดคิ้ว “พี่ชาย ท่านพูดพอแล้วหรือยัง!”

อู่จั้งโหวกำลังจะพูดต่อ!

“ชิ ข้าจะคิดถึงเขาได้อย่างไร ข้าจะไม่คิดถึงเขา แม้ว่าจะไม่ได้เจอเขาไปอีกร้อยปีก็ตาม!”

หงเยี่ยเยาะเย้ย!

ทั้งเจ็ดคนแยกทางกันทันที

อู่จั้งโหวขี่ม้ากลับไปอีเซี่ยนเทียนโดยลำพัง ในขณะที่เซี่ยซานหู่อยู่ในหุบเขาชิงหลง เพื่อช่วยหงเยี่ย

...

ณ เมืองโจว คฤหาสน์ตระกูลหลี่!

“กำหนดจิตใจแทนฟ้าดิน กำหนดชะตาให้ปวงชน สืบทอดความรู้ที่ขาดหายของปราชญ์ สร้างสันติสุขให้ใต้หล้า!”

ในห้องส่วนตัว หลี่ซื่อหานเปิดหนังสือบทกวี แล้วพึมพำบทกวีสามบท ดูเหมือนเสียสติไปโดยไม่รู้ตัว “สามี สามี!”

“ซื่อหาน!”

เมื่อมีเสียงดังเอี๊ยด ประตูก็ถูกผลักเปิดออก หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข “ลูกชายผู้ตรวจราชการมณฑลขอเชิญเจ้าไปอ่านบทกวี และเพลิดเพลินไปกับหิมะในวันพรุ่งนี้”