บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 485

จ้าวป๋อเซี่ยว อาจารย์จ้าวหลังค่อมกำประสานมือคำนับด้วยความตื้นตัน

เซี่ยซานหู่ อู่จั้งโหว เถียนชี เสี่ยวไท่ซุ่ย และเฮยเมี่ยนจินกัง ก็ค่อนข้างตื้นตันเช่นกัน

เดินทางยามค่ำคืนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย หมายถึงความยากลำบากในการกบฏ ต้องระวังตัวให้ดี ก็คือบอกให้พวกเขาดำเนินการด้วยความระมัดระวัง

ตราบใดที่เดินทางยามค่ำคืนเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นในยามเช้า ย่อมจะเป็นวันที่แตกต่างออกไป!

คำแนะนำของเสนาธิการทหารคือการให้กำลังใจพวกเขา!

หวังหยวนโบกมือ แค่พูดอะไรบางอย่างที่สุดแสนจะธรรมดา เพื่อเตือนให้พวกเขาระวังตัว เหตุใดคนพวกนี้ถึงมีท่าทีแปลกนัก

ทั้งหกคนหันหลังเตรียมเดินจากไป แต่หงเยี่ยยังคงยืนอยู่ข้างหลัง ทำให้เสี่ยวไท่ซุ่ยและเฮยเมี่ยนจินกังหันกลับไปมองบ่อย ๆ จากนั้นจ้าวป๋อเซี่ยว อาจารย์หลังค่อมก็มาลากนางออกไป

หวังหยวนมองหงเยี่ยที่เหมือนลังเลที่จะพูด “เจ้ามีอะไรหรือเปล่า?”

หงเยี่ยกัดฟันตอบว่า “ข้าได้ยินชิงเหอบอกว่าท่านรักภรรยาของท่านมาก และได้ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่แต่งงานกับภรรยาคนที่สอง แล้วเหตุใดท่านถึงทำอย่างนี้กับคุณหนูหู?”

นางเป็นผู้ฝึกยุทธ์ จึงได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวบางอย่างในห้อง!

ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง เป็นเรื่องยากที่จะหารือกับบุคคลภายนอก หวังหยวนเลิกคิ้วพูดว่า “เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเจ้า เหตุใดเจ้าถึงกังวลเรื่องส่วนตัวของข้า!”

หงเยี่ยเงยหน้าสวยขึ้น “มันไม่เกี่ยวอะไรกับข้าหรอก ข้าแค่อยากจะต่อสู้เพื่อความยุติธรรมของภรรยาท่าน น่าเสียดายที่คนบางคนพูดอย่างหนึ่งแต่ทำอีกอย่างหนึ่ง!”

หวังหยวนรู้สึกได้ถึงการประชดประชัน

“ผู้ชายอย่างพวกท่านล้วนแต่หลายใจ ไม่มีใครไม่อยากมีอนุสามภรรยาสี่... อ๊ะ!”

หงเยี่ยพูดด้วยความโกรธ ทันใดนั้นก็มีร่างหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาดึงนางออกไป “ท่านเสนาธิการทหาร แม่สาวตัวเหม็นคนนี้ไม่มีความรู้ ข้าจะสั่งสอนบทเรียนให้นางเมื่อกลับไปแล้ว ท่านโปรดอย่าได้ถือสา!”

เมื่อเห็นหงเยี่ยถูกอู่จั้งโหวลากออกไป หวังหยวนก็จิตใจปั่นป่วน

โจรสาวชุดแดงคนนี้ ต่อให้ข้าจะมีอนุสามภรรยาสี่ แล้วนางมาเกี่ยวอะไรด้วย!

แต่เมื่อนึกถึงซื่อหาน ไฟในใจเขาก็ลุกโชนเช่นกัน เพราะรู้สึกผิดเล็กน้อย!

ในตอนแรก เขาอยากจะเป็นคนรักเดียวใจเดียวจริง ๆ และไม่มีความคิดอื่นกับหูเมิ่งอิ๋ง

แต่เมื่อกลับมาแล้วไม่เจอซื่อหาน และได้รู้จักหูเมิ่งอิ๋งดีขึ้น จึงชอบนางมากขึ้น

หูเมิ่งอิ๋งริเริ่มแสดงจุดยืนของนาง อีกทั้งโลกนี้ก็ยังอนุญาตให้มีอนุสามภรรยาสี่ ในเมื่อสาวสวยเช่นนี้ริเริ่มโยนตัวเองเข้ามาในอ้อมแขนของเขาเอง แล้วเขาจะทนได้อย่างไร

หวังหยวนถามด้วยความสงสัย “อะไรหรือ?”

“เหลิ่งอวิ๋น…”

หูเมิ่งอิ๋งนั่งในเพิงไม้ เล่าประสบการณ์ชีวิตของเหลิ่งอวิ๋น

“กบฏอ๋องฝูซานหรือ?”

หวังหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่ไม่มีข้อมูลมากนัก เขาหัวเราะเบา ๆ ทันที แล้วพูดว่า “ข้าจะระวังให้ดี แต่ไม่ต้องกังวล กลุ่มกบฏเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ไม่สามารถสร้างปัญหาได้มากมายนักหรอก!”

“อืม!”

หูเมิ่งอิ๋งพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ทันใดนั้นดวงตาคู่งามของนางก็เป็นประกาย “คุณชาย หิมะตกแล้ว!”

ท่ามกลางแสงสีเหลืองนวลจากโคมไฟบนชายคา หวังหยวนเงยหน้าขึ้นมอง แล้วเห็นปุยหิมะโปรยปรายลงมาตามชายคา ซึ่งให้ความรู้สึกเย็นที่หลังมือเล็กน้อย

มือเล็ก ๆ ของนางถูกมือใหญ่คว้าไว้ หูเมิ่งอิ๋งพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “แม้ว่าหิมะจะมาช่วงปลายปี แต่ในที่สุดมันก็มาถึงแล้ว หวังว่าปีหน้าจะเป็นปีที่ดี!”

“หิมะงามเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงปีที่อุดมสมบูรณ์!”