บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 484

ด้วยร่างอันอ่อนนุ่มและมีกลิ่นหอมในอ้อมแขน และคำร้องขอที่ไม่สมเหตุสมผลดังกล่าว หวังหยวนรู้สึกใจอ่อนลงเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้างามที่น่าสงสาร แต่ยังคงหันหน้ามองไปที่อื่นด้วยความยากลำบาก “เจ้าเจอหลายเรื่องมามากเกินไป พักผ่อนให้เต็มที่ รอจนกว่าเจ้าจะสงบลงก่อน ค่อยคุยกันอีกครั้ง!”

“คุณชาย ท่านคิดว่าข้ามีมลทิน เพราะแต่งงานสามครั้งหรือเปล่า?”

คำปฏิเสธนั้นส่งผลให้ร่างกายนุ่มนิ่มของหูเมิ่งอิ๋งสั่นสะท้าน น้ำตาไหลอาบแก้ม ใบหน้างามของนางเป็นดั่งดอกสาลี่ต้องหยาดฝน “ข้า ข้า... ฮือฮือ!”

เมื่อเป็นเช่นนี้ หวังหยวนก็ทนไม่ไหว เขาก้มศีรษะลงจุมพิตนาง

เขาไม่ได้เกลียดหูเมิ่งอิ๋งเลย หลังจากเข้าใจการเติบโตและนิสัยของนางแล้ว เขาก็ชอบความมีน้ำใจ และยิ่งสนิทกับนางมากยิ่งขึ้น

เขาแค่รู้สึกว่าเรื่องนี้ควรหารือกับหลี่ซื่อหานก่อน จึงตัดสินใจเลื่อนออกไป และไม่กล้าที่จะพัฒนาความสัมพันธ์

“อืม อืม...”

“ฮือฮือ...”

ทั้งสองโอบกอดแนบชิด!

จิตใจกำลังว้าวุ่น ในช่วงเวลาวิกฤติ จู่ ๆ ก็มีคนมาเคาะประตู “พี่หยวน คนจากหุบเขาชิงหลงกำลังจะไปแล้ว พวกเขามาที่นี่เพื่อบอกลาท่าน!”

“ก๊อก ก๊อก!”

หวังหยวนอ้าปากค้าง หยุดเคลื่อนไหว “บอกให้พวกเขาไปเลย ไม่จำเป็นต้องมาบอกลาแล้ว!”

ใบหน้างามของหูเมิ่งอิ๋งเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

“อะแฮ่ม!”

ต้าหู่กระแอม แล้วพูดว่า “พวกเขาอยู่หน้าประตูแล้ว และต้องการบอกบางอย่างแก่ท่านด้วยตนเอง!”

“หน้าประตู!”

หวังหยวนขมวดคิ้ว

ใบหน้าสวยของหูเมิ่งอิ๋งเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความเขินอาย ก่อนล้มตัวลงนอนบนเตียง แล้วเอาผ้าคลุมหน้าไว้!

หวังหยวนจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเปิดประตู!

ที่หน้าประตู ต้าหู่ยืนหน้าแดง เช่นเดียวกับโจรทั้งหก จ้าวป๋อเซี่ยวและอาจารย์จ้าวหลังค่อมที่กำลังกลั้นยิ้ม ส่วนโจรหญิงหงเยี่ยกำลังโมโหมาก

หวังหยวนพูดโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “พวกเจ้ามีอะไร?”

เมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับคนกลุ่มนี้ หวังหยวนจึงพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย “พวกเจ้าอย่าคิดเหลวไหล ข้าไม่ได้จะสื่อความหมายอะไรเลย ดังนั้นอย่าคาดเดากันไปเอง!”

เถียนชี เสี่ยวไท่ซุ่ย และเฮยเมี่ยนจินกังมองหน้ากัน แล้วพยักหน้าพร้อมกัน!

อาจารย์จ้าวพูดถูก ที่บอกว่าผู้ยิ่งใหญ่ไม่ชอบพูดตรง ๆ หลายอย่างต้องนำไปคิดวิเคราะห์เอง

เสนาธิการทหารบอกว่าไม่ได้จะสื่ออะไร แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาตั้งใจจะกบฏหรอกหรือ ไม่เช่นนั้น เหตุใดเขาถึงบอกความลับของการกบฏให้พวกเขาฟังล่ะ

“พวกเราเข้าใจ ท่านเสนาธิการทหาร ท่านไม่ได้จะสื่อความหมายอะไรเลย และสิ่งที่พวกเราจะทำไม่เกี่ยวข้องกับพวกท่าน!”

จ้าวป๋อเซี่ยว อาจารย์จ้าวหลังค่อมคลี่ยิ้ม ส่วนเซี่ยซานหู่และอู่จั้งโหวก็ยกยิ้มและพยักหน้าเช่นกัน

มีเพียงหงเยี่ยเท่านั้นที่ทำหน้ามุ่ย แม้ว่าชายคนนี้จะเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ แต่เขาก็ไม่โปร่งใสเกินไป เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการกบฏ แต่เขาก็ยังซ่อนความลับไว้เช่นนี้

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว!”

หวังหยวนโบกมือ “หากไม่มีอะไรแล้ว พวกเจ้าก็ควรกลับไปโดยเร็ว! เดินทางยามค่ำคืนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต้องระวังตัวให้ดี!”

“ขอบคุณท่านเสนาธิการทหารสำหรับคำแนะนำ!”