บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 495

แต่พวกกบฏกลับถูกจับโดยกองทหารที่ไม่ได้เข้ารับตำแหน่ง รักษาการนายอำเภอและผู้ตรวจการ

เมื่อเอกสารนี้ถูกส่งมอบต่อราชสำนัก เจ้ากรมกลาโหมจะคิดอย่างไรกับเขา ในฐานะแม่ทัพ

เขากลัวว่าตนจะถูกลดตำแหน่ง ในการประเมินผลงานทางการ และตำแหน่งทางทหารของเขาจะถูกลดลงด้วย

“จริงแท้แน่นอนขอรับ!”

องครักษ์รายงาน “หลังจากที่ชิงเมี่ยนโช่วถูกจับสังหาร เส้นทางการค้าจากเมืองเฮ่อไปยังเมืองฝู ก็เปิดขึ้นเช่นกัน โจรกบฏที่เหลือต่างหวาดกลัว ผู้สัญจรไปมาต้องจ่ายเงินเพียงเล็กน้อย ก็สามารถผ่านทางได้แล้ว ไม่มีการปล้นสินค้าอีกต่อไป คนที่กลับมาจากเมืองฝูกล่าวว่า มีนักโทษข้อหากบฏห้าถึงหกร้อยคน ถูกจำคุกในเรือนจำของเมืองฝู ส่วนหัวของชิงเมี่ยนโช่วผู้นำกบฏ ก็ถูกที่ว่าการอำเภอนำมาดอง แล้วส่งผ่านไปรษณีย์เพื่อไปสู่เมืองหลวง”

“เป็นไปไม่ได้!”

แม้หลังจากได้ยินข่าวที่ได้รับการยืนยันแล้ว แม่ทัพเมืองหล่งหนาน เว่ยเฉิง ก็ยังคงพูดอย่างเย็นชา “ชิงเมี่ยนโช่วได้เอาชุดเกราะทั้งหมดในเมืองเฮ่อออกไปแล้ว เมื่อรวมกับทักษะวรยุทธของเขา และกลุ่มทหารชั้นยอดที่อยู่ใต้บัญชาของเขา กลุ่มทหารรักษาการณ์เพียงกลุ่มเดียวไม่สามารถโค่นเขาได้แน่นอน อีกทั้งหากผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุนมีความสามารถจริง ๆ เขาคงไม่เป็นข้าราชการทหารระดับแปดจนถึงตอนนี้หรอก เรื่องนี้มีบางอย่างผิดปกติ!”

เมื่อชิงเมี่ยนโช่วละทิ้งเมืองและหนีไป เขาก็นำกองกำลังของเขาไล่ตามไปต่อสู้ แต่ก็ได้รับชัยชนะเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

โจรกบฏแข็งแกร่งกว่ากองทหารรักษาการณ์ และจำนวนทหารรักษาการณ์ ต้องมีมากกว่าอย่างน้อยสองเท่าจึงจะชนะ!

“ท่านแม่ทัพฉลาดยิ่งขอรับ!”

องครักษ์มองด้วยความชื่นชม แล้วกล่าวว่า “ตามข้อมูลที่ข้าได้สืบมาในเมืองฝู ไม่นานหลังจากที่ผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุนรวบรวมคนของเขา มีคนพาชิงเมี่ยนโช่วและพรรคพวกของเขากลับไปที่เมือง ชายคนนั้นคือหวังหยวนจากหมู่บ้านต้าหวัง และหวังพั่วหลู่ที่เป็นคนของเขา บางคนบอกว่าเขาคือผู้ที่โค่นชิงเมี่ยนโช่ว! เขาเคยทำลายค่ายซานหู่ในเมืองฝู และยังโค่นตระกูลโจวและตระกูลหลิวที่มีอำนาจทั้งสองอีกด้วย เขามีความสามารถมาก!”

เว่ยเฉิง แม่ทัพหล่งหนานกัดฟันพูด “ไม่ว่าเขาจะมีกลอุบายมากมายแค่ไหน ตราบใดที่เขาไปถึงเขตหล่งหนาน ข้าจะปลิดชีพเขาแน่นอน ในเมื่อเขากล้าฆ่าชิงเมี่ยนโช่วและตบหน้าข้า ก็ไม่มีใครสามารถช่วยเขาได้!”

...

ครึ่งเดือนต่อมา คณะเดินทางที่นำโดยแม่ทัพหนุ่มก็มาถึงเฉิงโจว

เจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งที่ผู้ตรวจราชการมณฑลส่งมา ออกมาทักทายเขา แม่ทัพหนุ่มค้นพบที่อยู่ของตระกูลหลี่ได้สำเร็จ แล้วส่งติงสือซาน องครักษ์เกราะทมิฬของเขาไปส่งจดหมาย

เมื่อมาถึงคฤหาสน์สกุลหลี่ ติงสือซานก็เคาะประตู แล้วคนรับใช้ก็ออกมา “นายท่านมีธุระอะไรหรือ?”

ติงสือซานหยิบจดหมายออกมา แล้วบอกว่า “ข้าได้นำจดหมายจากเขยของคฤหาสน์นี้มาส่ง ต้องการมอบให้กับคุณหนูใหญ่ของเจ้า โปรดไปบอกให้ข้าด้วย”

“เขย!”

“เจ้าเด็กน้อยผู้น่าสงสาร หากตระกูลหลี่ไม่ถูกไล่กวาดล้างในปีนั้น เจ้าจะคู่ควรกับซื่อหานได้อย่างไร!”

ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน สะใภ้ใหญ่ของตระกูลหลี่ก็เปิดจดหมายอ่านก่อน จากนั้นจึงหยิบหนังสือตะบันไฟออกมาจุดไฟ แล้วเยาะเย้ย “ยังอยากเจอซื่อหานในฤดูใบไม้ผลิปีหน้าอีก สิ่งที่เจ้าคนบ้านนอกคนนี้คิด ช่างสวยงามเหลือเกิน ข้าจะให้ซื่อหานแต่งงานใหม่ก่อนเจ้าจะมา!”

จดหมายฉบับยาวถูกไฟในเตาเผาจนมอดไหม้ ในไม่ช้าก็กลายเป็นขี้เถ้า

หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาปัดควันไฟให้พ้นจากตัว แล้วหยิบถุงหอมออกมาปัดตามตัว จากนั้นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลหลี่ ก็ลุกขึ้นเดินนวยนาดไปที่สวนหลังบ้าน เคาะประตูสามครั้งแล้วเปิดประตู “ซื่อหาน พรุ่งนี้เจ้าอยากไปวัดหลิงฉวนนอกเมือง เพื่อถวายเครื่องหอมหรือไม่ ข้าได้ยินมาว่าเครื่องหอมที่นั่นขลังมาก!”

“ไม่ไป!”

หลี่ซื่อหานมีสีหน้าเรียบเฉย!

ทุกครั้งที่พี่สะใภ้ใหญ่ชวนนางออกไปข้างนอก ก็มักจะพบกับลูกชายของผู้ตรวจราชการมณฑลเสมอ แล้วชอบจากไปด้วยข้ออ้าง ทิ้งนางไว้กับชายคนนั้นตามลำพัง!

“พี่สะใภ้ใหญ่รู้ว่า เมื่อเจ้าได้พบกับลูกชายของผู้ตรวจราชการมณฑลครั้งล่าสุด ได้ท่องบทกวีและเพลิดเพลินไปกับหิมะด้วยกัน เจ้าไม่มีความสุข!”

สะใภ้ใหญ่ของตระกูลหลี่ขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า “แต่ลูกชายของผู้ตรวจราชการมณฑลมีอำนาจและชื่อเสียงมาก เขาเป็นคนที่มีความสามารถ และยังหลงรักเจ้าด้วย เหตุใดเจ้าถึงลืมผู้ชายบ้านนอกคนนั้นไม่ได้ ดูสิว่าเจ้ามาอยู่โจวเฉิงตั้งนานแล้ว แล้วเขาได้เขียนจดหมายถึงเจ้าบ้างหรือไม่?”