บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 510

ประทัดที่ถูกจำหน่ายในเมืองฝูมีส่วนผสมเป็นดินประสิว กำมะถัน และถ่าน เมื่อประทัดระเบิดออกจะเกิดเสียงดังและมีควันโขมง

บางคนซื้อประทัดเหล่านั้นมาใช้และพบว่ามันทั้งเสียงดัง มีควันเยอะ ซึ่งไม่น่าพึงพอใจอย่างยิ่ง

หวังหยวนจึงผสมดินปืนลงไป จากนั้นใช้กระดาษฟั่นเป็นเกลียวเพื่อทำประทัด

เสียงประทัดทำให้เหล่าชาวบ้านตกใจ

“ตกลง!”

เมื่อได้รับอนุญาต ต้าหู่ก็หยิบประทัดขึ้นมาแล้วจุดไฟก่อนโยนทิ้ง!

ชาวบ้านที่เห็นเช่นนั้นต่างปิดหูอย่างรวดเร็ว!

ปัง ปัง!

เสียงระเบิดดังขึ้น เปลวไฟสว่างวาบ ตามมาด้วยควันหนาทึบ!

“ข้าขอหนึ่งอันสิ!”

“พี่หู่ ข้าขอด้วย!”

“ข้าก็อยากเล่นเช่นกัน!”

หวังซื่อไห่ หวังเอ้อโกว หวังเถียนอัน และชาวบ้านหลายคนไม่ได้ที่จะเขยิบไปข้างหน้า!

ต้าหู่จุดประทัดอันต่อไปด้วยความปวดใจ ขณะที่เหล่าชาวบ้านต่างระมัดระวังมากขึ้น!

ปัง... ปัง!

เสียงประทัดดังกระหึ่มไปทั่วหมู่บ้าน!

เหล่าผู้เฒ่านั่งมองอยู่ในที่ไกล ๆ ด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มขณะที่น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ในอดีตเมื่อถึงเทศกาลตรุษจีน พวกชาวบ้านไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อประทัด ดังนั้นพวกเขาจึงโยนไม้ไผ่ลงในกองไฟแทน

แต่ในที่สุดปีนี้ก็เป็นปีที่ดี และในตอนนี้พวกเขาก็ได้ใช้ชีวิตเช่นมนุษย์คนหนึ่งแล้ว

หวังหยวนมองดูภาพตรงหน้าพร้อมยิ้มกว้าง!

ตอนนั้นเองกัวฉางก็ควบม้าเข้าในหมู่บ้าน ขณะตะโกนด้วยสีหน้ามีความสุข “ผู้มีพระคุณ!”

“ตรุษจีนมาถึงแล้ว เหตุใดเจ้าถึงไม่ฉลองอยู่ที่บ้านเล่า มาทำอะไรที่นี่!”

หวังหยวนถามด้วยรอยยิ้ม

สามวันก่อนถึงเทศกาลตรุษจีน โรงงานทั้งห้าแห่งประกาศหยุด และจะเปิดทำการอีกในวันที่แปด

ยกเว้นการก่อสร้างอาคารใหม่ ดังนั้นผู้คนจึงรู้สึกเกียจคร้านไม่น้อย!

อย่างไรก็ตาม เขารู้ดีว่าสามพี่น้องตระกูลกัวไม่ใช่คนเกียจคร้าน พวกเขาออกไปตระเวนซื้อทาสที่ถูกขายในเมืองทุกวัน

“ผู้มีพระคุณ วันนี้ข้าเดินทางเข้าไปในเมืองและได้รับจดหมายจากตระกูลหลี่แห่งเมืองโจว ดูเหมือนว่าจะเป็นจดหมายของฮูหยินขอรับ!”

กัวเฉิงลงจากหลังม้าพลางหยิบจดหมายออกมาจากแขนเสื้อ จากนั้นยื่นจดหมายไปตรงหน้าด้วยมือทั้งสองข้าง

“ซื่อหานส่งจดหมายมาแล้วรึ!”

ดวงตาของหวังหยวนเปล่งงประกายทันที เขารีบรับจดหมายมาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มรูปงามมองจดหมายในมือก่อนเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว

ซื่อไห่ ต้าหู่ และชาวบ้านหลายคนต่างกลั้นหายใจ ไม่กล้าแม้แต่จะสูดหายใจเข้า

พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าพี่หยวนและซื่อหานคิดถึงกันและกันมากเพียงใด หลังจากที่ต้องอยู่ห่างกันเป็นเวลานาน

ทุกคนมองชายหนุ่มรู้งามตรงหน้า ทว่าจู่ ๆ คิ้วและดวงตาที่เคยฉายแววความสุขก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง

“ถึงสามีสุดที่รัก!

หลังจากที่พวกเราแยกทางกันเป็นเวลาสองเดือน เมื่อไม่ได้เจอหน้าท่าน ข้าก็คิดถึงท่านทั้งเช้าและเย็น

เมื่อสามปีที่แล้ว ตระกูลหลี่ต้องเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่ ไม่มีผู้ใดในเมืองฝูกล้าแต่งงานกับข้า แต่ท่านกลับไม่หวั่นต่ออันตรายและแต่งงานกับข้า ดังนั้นข้าจึงไม่มีวันลืมความเมตตาในครั้งนั้น

หลังจากแต่งงาน ท่านต้องทนทุกข์ต่อความอับอายมากมาย แต่ข้าก็ยังยึดมั่นในความตั้งใจเดิม และสาบานว่าจะติดตามท่านไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่

อย่างไรก็ตาม สามีของข้าไม่มีวันละโมบและต้องการรางวัลตอบแทนในการปราบปรามชาวหวง หากท่านทำสอบคัดเลือกขุนนางเคอจี่ไม่ผ่าน ราชสำนักก็คงมารังแกท่านเช่นนี้

ตอนนี้ฝ่าบาททรงดูหมิ่นสามีของข้า หากท่านยังมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลหลี่ ไม่ช้าก็เร็วเรื่องต่าง ๆ คงต้องซับซ้อนกว่าเดิม

อาชีพของพ่อข้าต้องเจอกับความไม่แน่นอน รวมไปถึงพี่ใหญ่ พี่รอง และน้องสามของข้าที่พยายามร่ำเรียนอย่างหนัก

ข้าทนเห็นพวกเขาต้องพยายามอย่างหนักไปตลอดชีวิตไม่ได้ และไม่ต้องการให้ทุกอย่างสูญเปล่า!

ดังนั้นข้าจึงเขียนจดหมายฉบับนี้เพื่อแจ้งให้ท่านรู้ว่าความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของพวกเราได้สิ้นสุดลงแล้ว!

อย่ามาที่เมืองฝูเพื่อตามหาข้าเลย!

ตอนนี้ข้าเจอคนดีแล้ว เขาคือคุณชายจากตระกูลผู้ตรวจราชการมณฑล ผู้ประสบความสำเร็จอย่างมากในฐานะจู่เหริน!

ข้าหวังว่าท่านจะเคารพการตัดสินใจของข้า และอย่าทำให้ทุกอย่างยุ่งเหยิงไปกว่านี้เลย!”

เมื่อเห็นท่าทีของหวังหยวนเปลี่ยนไป กัวฉางจึงเอ่ยถาม “ผู้มีพระคุณ เป็นอะไรไปรึ?”

ซื่อไห่และต้าหู่ที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างขมวดคิ้ว พวกเขาสังเกตเห็นความผิดปกติได้อย่างชัดเจน!

“ข้าทำเอง!”

หวังหยวนรีบถอดรองเท้าและล้างเท้าตนเอง โดยไม่กล้าขอความช่วยเหลือจากลูกพี่ลูกน้อง

จ้าวชิงเหอจึงหันหลังกลับด้วยสายตาเศร้าหมอง มีเพียงภรรยาของเขาเท่านั้นที่สามารถล้างเท้าให้เขาได้ ซึ่งถือว่ามากเกินไปแล้วสำหรับนาง!

ตอนนี้ดึกมากแล้ว ทั้งสองคนจึงแยกย้ายกันหลับห้อง!

หวังหยวนนอนอยู่บนเตียงกว้าง กลิ่นหอมของผ้าห่มลอยอบอวล ทันใดนั้นเขาก็หยิบจดหมายขึ้นมาอีกครั้ง

ด้วยนิสัยของซื่อหาน แม้พวกเขาจะเลิกกันจริง ๆ แต่นางก็จะไม่มีวันเขียนจดหมายถึงเขาเช่นนี้

แม้จะเห็นแก่บิดาของนาง แต่หากนางเป็นผู้เขียนจดหมายนี้จริง ๆ ก็คงจะรู้สึกผิดอย่างมาก!

อีกทั้งส่วนท้ายของจดหมายยังมีคำข่มขู่แฝงอยู่

ทว่าเหตุใดนางถึงเขียนเป็นกลอนเช่นนี้

สิ่งนี้ทำให้เขากระตือรือร้นที่จะเดินทางไปยังเมืองโจวเพื่อไขข้อข้องใจ

...

จวนตระกูลหลี่ ณ เมืองโจว!

หลังจากรับประทานอาหารค่ำในวันตรุษจีน และให้เงินขวัญถุงในปีใหม่ให้แก่หลานชาย หลี่ซื่อหนาก็ยืนอยู่ในลานบ้านเพื่อดูดอกไม้ไฟ ถึงกระนั้นจิตใจของนางต่างล่องลอบออกไปหลายพันลี้ก่อนพึมพำ “ไม่รู้ว่าตอนนี้สามีของข้าจะเป็นอย่างไรบ้าง!”

ทันใดนั้นสะใภ้ตระกูลหลี่ก็เดินเข้ามา ดวงตาของนางฉายแววเจ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอก “ซื่อหาน เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่รึ!”

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ!”

หลี่ซื่หานเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างรวดเร็ว “พี่สะใภ้ ท่านกับพี่ใหญ่จะพาเสี่ยวเป่าไปดูดอกไม้ไฟมิใช่หรือ!”

“ตอนแรกวางแผนว่าจะพาเขาไป แต่เมื่อเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้แล้ว ข้าก็ไม่มีจิตใจที่จะดูหรอก!”

สะใภ้ตระกูลหลี่ล้วงจดหมายออกมาพร้อมกล่าวว่า “นี่เป็นจดหมายที่แม่ทัพหนุ่มสั่งให้คนนำมาส่ง ในตอนที่เขาเดินทางผ่านเมืองโจวเมื่อไม่นานมานี้”

“อะไรนะ เหตุใดท่านถึงนำมันมาให้ข้าตอนนี้เล่า มันเขียนว่าอย่างไรบ้าง!”

หลี่ซื่อหานคว้าจดหมายแล้ววิ่งเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว จากนั้นเปิดอ่านภายใต้แสงจากตะเกียง!

สะใภ้ตระกูลหลี่มองตามอีกฝ่าย ก่อนเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“มันคือลายมือของสามีจริงด้วย!”

เมื่อเห็นตัวอักษรในจดหมาย หลี่ซื่อหานก็มีความสุขยิ่งนัด เมื่ออ่านจนจบแล้ว นางก็ทรุดลงกับพื้นอย่างแรงพร้อมพึมพำ “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ สามีไม่มีทางปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ เขาไม่ต้องการข้าแล้ว ไม่ต้องการข้าอีกต่อไป ไม่ต้องการข้า!”