บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 511

จดหมายฉบับนี้เป็นลายมือของหวังหยวนอย่างไม่ต้องสงสัย เนื้อหาช่างเย่อหยิ่งและไร้หัวใจยิ่งนัก!

“ซื่อหาน ตอนนี้ข้าอยู่ที่เมืองจวิ้น กิจการของข้าทำรายได้กว่าหนึ่งล้านแล้ว ดังนั้นตระกูลหวังจึงมีอิทธิพลเหนือผู้มีอำนาจ จนกลายเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเมือง

ในฐานะลูกสะใภ้ของตระกูลหวัง เจ้าต้องแผ่กิ่งก้านสาขาตระกูลหวังออกไป

แต่เราแต่งงานกันมาสามปีแล้ว เจ้ากลับไม่ตั้งท้องเลย มันจึงทำให้ข้าละอายใจต่อบรรพบุรุษตระกูลหวังยิ่งนัก

การไม่มีลูกชายสืบสกุลคือความผิดบาปที่ร้ายแรงที่สุดในความอกตัญญูสามประการ หากข้าไม่มีลูกชายและลูกสาว ใครจะสืบทอดมรดกอันยิ่งใหญ่เล่า แล้วใครจะเป็นผู้กราบไหว้บรรพบุรุษของเรา?

ดังนั้นในฐานะสามี ข้าจึงตั้งใจจะมีภรรยาอีกหนึ่งคนเพื่อสืบทอดตระกูลหวัง และกราบไหว้บรรพบุรุษ

ตระกูลหวังของเราไม่อาจเลี้ยงแม่ไก่ที่ไม่สามารถวางไข่ได้ ดังนั้นสถานะสามีภรรยาของเราได้สิ้นสุดลงแล้ว ข้าจะไม่รับตัวเจ้ากลับอีกต่อไป

ตอนนี้ข้าแต่งงานใหม่แล้ว หญิงผู้นั้นคือหูเมิ่งอิ๋งแห่งตระกูลหู นางงดงามและมีคุณธรรมมากกว่าเจ้า ทั้งยังสามารถช่วยข้าบริหารธุรกิจได้อย่างชำนาญ ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกับข้าเหลือเกิน!

ตอนนี้เจ้าสามารถแต่งงานใหม่ได้แล้ว

แปะ แปะ...

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจดหมายฉบับนี้ถูกเขียนโดยสามีผู้แสนดีของนาง ถึงกระนั้นลายมือในจดหมายก็เป็นของเขาจริง ๆ น้ำตาของหลี่ซื่อหานไหลรินลงบนกระดาษจนหมึกเลอะเป็นคราบ

“ซื่อหาน นี่คือเหตุผลว่าเหตุใดพี่สะใภ้ถึงไม่ให้จดหมายแก่เจ้าเร็วกว่านี้ ข้าเกรงว่าเจ้าจะเสียใจน่ะสิ!”

สะใภ้ตระกูลหลี่เผยว่ามีไม่พอใจพลางกล่าว “ชายผู้นี้ ถ้าเขามีเงินมากกว่านี้คงจะเสเพลเป็นแน่ เพียงแค่มีรายได้มากที่สุดในเมืองก็ถูกปีศาจจิ้งจอกมอมเมาเสียแล้ว”

สามีของนางทำงานเป็นเสมียนในศาลาว่าการ จึงได้ยินข่าวสารมากมายในเมืองจิ่วซาน รวมไปถึงข่าวคราวของหวังหยวนด้วยเช่นกัน!

เหล่าชาวบ้านต่างจับคู่ให้หวังหยวนและหูเมิ่งอี๋!

“ไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อ สามีข้าเป็นคนดี เขาไม่ใช่คนแบบนี้ จดหมายฉบับนี้เป็นของปลอม... มันไม่ใช่ของจริง สามีไม่ทำร้ายจิตใจข้าเช่นนี้!”

สะใภ้ตระกูลหลี่ยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนเดินออกไป

ข้างนอกประตู คุณชายตระกูลหลี่หลี่อีเหนียนเผยท่าทีเป็นทุกข์พลางกล่าวว่า “ฮูหยิน การที่เราทำเช่นนี้ดูโหดร้ายเกินไปหรือไม่ อย่างไรเสียวันนี้ก็เป็นวันเฉลิมฉลองตรุษจีน!”

“ในวันเฉลิมฉลองวันตรุษจีน นางจะได้เสียใจและลืมไอ้ตัวถ่วงคนนั้นจนหมดสิ้น!”

สะใภ้ตระกูลหลี่ดึงสามีเข้ามาใกล้พลางกระซิบ “ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อพวกท่านทั้งสี่คน อนาคตของตระกูลหลี่แทบจบสิ้นแล้ว อีกทั้งผู้ถือหุ้นกู้ซียังคงห่วงใยนาง หากเราไม่ตัดขาดไอ้ตัวถ่วงให้เร็วที่สุด ข้าตั้งตารอวันนี้อย่างยิ่ง วันที่ฝ่าบาทจะจดจำมันได้ เมื่อถึงตอนนั้นตระกูลหลี่จะได้ถูกลดขั้นให้เป็นเพียงสามัญชน เมื่อถึงตอนนั้นพวกท่านจะดีใจหรือ!”

หลี่อีเหนียนคลี่ยิ้มด้วยความรู้สึกผิด “พวกเราทั้งสี่คนเคยชินกับการกดขี่น้องหญิงมาตั้งแต่เด็กแล้ว แต่เจ้าทนทำร้ายนางเช่นนี้ได้อย่างไร ฮูหยิน... เจ้าเป็นคนที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก”

สะใภ้ตระกูลหลี่เงยหน้าขึ้นมองสามีอย่างภาคภูมิใจ “ให้ตายสิ ข้าไม่ทันได้นึกถึงพื้นเพของตนเองเลย พ่อของข้าเป็นจิ้นซื่อ ดังนั้นข้าจึงอ่านบทกวีและตำรามาตั้งแต่เด็ก ทั้งยังชำนาญในการเล่นพิณกู่ฉิน หมากล้อม การเขียนพู่กันจีน และวาดภาพอีกด้วย มิเช่นนั้นข้าคงไม่สามารถก้าวเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลหลี่ในยุครุ่งเรืองได้หรอก”

“ใช่ ๆ!

หลี่อีเหนียนยิ้มแหย “ฮูหยินทั้งฉลาดและงดงาม ข้าโชคดียิ่งนักที่ได้ฮูหยินเป็นภรรยา”