บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 522

ภายใต้แสงจันทร์ สวนหย่อมภายในเรือนเกิดแสงหลากสีเปล่งออกมาจนสะท้อนทั่วลานเรือน!

วังฉงโหลวและเสวี่ยเมิ่งหลงถือโคมไฟนำทาง เมื่อทั้งห้าคนก้าวเท้าเข้ามาในลานเรือน พวกเขาก็ต้องเบิกตากว้างทันที!

อัญมณีเม็ดเล็กหลากสีสันแต่ละเม็ดเปล่งแสงเฉพาะตัวของมันออกมา

เสวี่ยเมิ่งหลงพูดตะกุกตะกัก “ใช้อัญมณีตกแต่งขอบแปลงปลูกดอกไม้งั้นรึ ท่านหมิงถันโอ้อวดเกินไปแล้ว!”

หลี่จ้าวหลินถอนหายใจพลางกล่าว “แม้แต่สวนดอกไม้ในพระราชวังยังไม่หรูหราเท่านี้เลย!”

วังฉงโหลวกล่าว “ลุงหยวน นี่ไม่ได้เรียกว่าโอ้อวดหรอก แต่เป็นคนสุรุ่ยสุร่ายมากกว่า ท่านใช้เงินฟุ่มเฟือยมากกว่าข้าเสียอีก!”

เหยาฝูไห่ผู้สุขุมรอบคอบและมากประสบการณ์คลี่ยิ้มอย่างขมขื่น!

วังไห่เทียนเผยสายตาประหลาดใจเล็กน้อย ทว่าไม่ได้ประหลาดใจมากนัก จากนั้นหันหลังกลับแล้วเดินเข้าไปในอาคารหลังเล็ก!

ไม่ว่าจะเป็นกล้องจุลทรรศน์ กล้องโทรทรรศน์ หรือกล้องส่องฟ้าล้วนทำมาจากแก้วผลึกใส

แน่นอนว่าหมิงถันซื้อแก้วผลึกมามากมาย นับประสาอะไรกับอัญมณีเม็ดเล็ก

ขณะที่ก้าวเข้าไปในอาคารหลังเล็ก วังไห่เทียนก็ต้องหยุดฝีเท้า!

ดวงตาของทั้งสี่คนเบิกโพลง ร่างกายของพวกเขาพลันโยกเยกจนแทบจะล้มลงกับพื้น

ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุทั้งสี่คนถึงตกตะลึงเพียงนี้ เพราะสิ่งที่พวกเขาเห็นน่าตกใจจนไม่อาจอธิบายเป็นคำพูดได้!

แผ่นแก้วผลึกใสขนาดใหญ่วางพาดอยู่บนขาโต๊ะที่ทำจากหิน นอกจากนี้ยังมีชุดอุปกรณ์ชงชาวางอยู่ด้านบน

พวกเขาทั้งห้าคนไม่ได้สนใจชุดน้ำชาแม้แต่น้อย ทว่าจ้องไปที่โต๊ะแก้วผลึกใจตาเป็นมัน

“แก้วผลึกใส มันคือแก้วผลึกใสจริง ๆ ด้วย!”

เสวี่ยเมิ่งหลงจากตระกูลจิ้นวั่งตรงดิ่งเข้าไปสัมผัสโต๊ะแก้วผลึกใสด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ!

ไม่คาดคิดเลยว่าจะเจอแผ่นแก้วผลึกใสวางอยู่บนขาโต๊ะที่ตั้งกลางห้องนั่งเล่นอย่างสง่างาม

แก้วผลึกใสเช่นนี้นับว่าเป็นสมบัติล้ำค่า ซึ่งควรถูกเก็บไว้ในห้องลับ!

จะเอาออกมาใช้งานเช่นนี้ได้อย่างไร!

หลี่จ้าวหลินสัมผัสมันด้วยความประหลาดใจ “ต้องใช้แก้วผลึกใสขนาดใดถึงจะสามารถทำเป็นโต๊ะขนาดใหญ่เช่นนี้ได้ ทั้งยังไม่มีรอยร้าวหรือสิ่งเจือปนแม้แต่น้อย หากนำไปขายในเมืองหลวง ก็อาจมีค่ามากถึงหลายหมื่นตำลึง!”

เหยาฝูไห่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่รู้ตัว

ต้าเย่มีแก้วผลึกใสมากมาย ทว่าส่วนใหญ่มีรอบแตกร้าวและสิ่งเจือปน ไม่บริสุทธิ์และใสเช่นนี้ นับว่ามันคือแก้วผลึกใสที่มีคุณภาพที่สุด

น่าประหลาดใจยิ่งนักที่อีกฝ่ายนำมันมาทำเป็นโต๊ะน้ำชาให้พวกเขา!

วังไห่เทียนลูบเคราพลางพยักหน้า จากนั้นหันมองหลานชายด้วยสายตาไม่พอใจ!

วังฉงโหลวยกมือขึ้นพลางกล่าว “เมื่อไปถึงเมืองโจว ข้าจะไปที่หอนางโลมที่ใหญ่ที่สุด และเสาะหาดอกไม้งามชั้นยอด แล้วฝากฝังให้นางดูแลอาหยวนอย่างดี... โอ๊ย!”

“เพี๊ยะ!”

ก่อนที่หลานชายจะกล่าวจบ วังไห่เทียนก็ฟาดฝ่ามือลงที่หลังศีรษะของอีกฝ่าย

วังฉงโหลวอุทานด้วยความเจ็บปวดขณะกุมหลังศีรษะ!

เหยาฝูไห่ หลี่จ้าวหลิน และเสวี่ยเมิ่งหลงเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะ

“นอกจากนี้!”

สีหน้าของวังไห่เทียนมืดมนลง “อาคารหลังเล็กแห่งนี้ประดับแก้วผลึกใสมากมาย พวกเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้พูดถึงมันเพื่อหลีกเลี่ยงความสนใจของโจร!”

ทั้งสี่คนพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง!

เงินคือสิ่งล่อตาล่อใจของทุกคน หากนำแก้วผลึกใสชิ้นใหญ่เช่นนี้ หรือจะเป็นเม็ดเล็ก ๆ ที่ประดับอยู่ส่วนอื่นไปขาย ก็คงจะได้เงินมากกว่าหนึ่งหมื่นตำลึงทอง

หากโจรรู้เข้า พวกมันคงไม่อาจนิ่งเฉยได้!