บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 523

ทั้งห้าคนเตรียมตัวเข้านอนเพื่อพักผ่อน

เช้าวันรุ่งขึ้น หวังหยวนก็เดินถือถาดอาหารเช้าผ่านประตูเข้ามา จากนั้นวางลงบนโต๊ะชา

เมื่อวังฉงโหลวที่กำลังซักเสื้อผ้าอยู่เห็นเช่นนั้น ก็รีบวิ่งเข้าไปยกถาดอาหารเช้าลงวางบนพื้น ก่อนกล่าวเชิงตำหนิ “อาหยวน พวกเราจะทำสมบัติล้ำค่าเช่นนี้เสียหายไม่ได้ มานั่งกินอาหารบนพื้นเถอะ!”

แม้เขาจะเป็นลูกผู้ดีมีเงิน ทั้งยังมีนิสัยฟุ่มเฟือยดูหมิ่นเงินจำนวนเล็กน้อย แต่เมื่อพบสมบัติล้ำค่า ก็ระมัดระวังอย่างมาก!

“ฉงโหลว มันเป็นแค่แก้วผลึกใสหนึ่งชิ้น หากเสียหายแล้วอย่างไรเล่า?”

หวังหยวนยกถาดอาหารมาวางไว้บนโต๊ะดังเดิม จากนั้นถามอย่างมีเหตุผล “มันเทียบกับมิตรภาพระหว่างข้าและอารองของเจ้าได้หรือไม่?”

แก้วผลึกใสเหล่านี้ถูกผลิตขึ้นที่โรงงานแห่งที่ห้าของเขา ดังนั้นจึงไม่นับว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่า

หากแก้วผลึกใสชิ้นหนึ่งแตก ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะสามารถเปลี่ยนใหม่ได้เสมอ!

“ฮ่าฮ่าฮ่า น้องชาย... ข้าชอบความคิดสบาย ๆ ของเจ้า ที่มองสมบัติล้ำค่าไม่ต่างกับสิ่งของธรรมดาชิ้นหนึ่งยิ่งนัก ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนั้น ข้าในฐานะพี่ชายก็วางใจแล้ว!”

วังไห่เทียนเดินตรงไปที่โต๊ะน้ำชาแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ จากนั้นหยิบจอกสุราขึ้นมาและวางลงบนโต๊ะ ซึ่งการเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้ามาก

วังฉงโหลวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความระมัดระวัง ก่อนหยิบตะเกียบและช้อนอย่างเบามือ!

อาหยวนทำให้บรรพบุรุษต้องอับอายยิ่งนัก โต๊ะแก้วผลึกใสขนาดใหญ่เช่นนี้มีมูลค่าอย่างน้อยหนึ่งหมื่นตำลึงทอง!

แต่ลุงหยวนใช้มันทำโต๊ะกินข้าว!

หลังจากที่มาถึงเมืองโจว เขาเกรงว่าหากไม่ได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาด้วยตนเอง คนอื่น ๆ คงเชื่อว่าโกหกเป็นแน่!

แม้แต่องค์ฮ่องเต้ก็ยังไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายเช่นนี้!

ไม่นานเหยาฝูไห่ หลี่จ้าวหลิน และเสวี่ยเมิ่งหลงก็มาถึง!

“อาหยวน!”

“อาหยวน!”

“อาหยวน!”

ทั้งสามคนกล่าวทักทาย!

“เอ่อ... อืม!”

หวังหยวนตอบพลางคลี่ยิ้ม “กินข้าวกันเถอะ!”

อำนาจของวัตถุนิยมน่าเกรงขามอย่างยิ่ง เมื่อวานนี้เหล่าจู่เหรินยังมีท่าทีนิ่งขรึม ทว่าวันนี้กลับเรียกเขาว่าอาหยวนเสียแล้ว!

“กินข้าว ๆ”

พวกเขากินหม้อไฟเป็นมื้ออำลา!

วังไห่เทียน วังฉงโหลว เหยาฝูไห่ หลี่จ้าวหลิน และเสวี่ยเมิ่งหลงกลับมาที่อาคารสามชั้นหลังเล็ก!

วังฉงโหลวกล่าวคำเบา “จ้าวหลิน เมิ่งหลง พวกเจ้าวางแผนอยู่ที่นี่สามวัน แล้วจะหาข้ออ้างออกจากที่นี่มิใช่หรือ เช่นนั้นพรุ่งนี้พวกเจ้าก็กลับแล้วสินะ!”

“ท่านอาจารย์ พวกเราผิดไปแล้ว ท่านได้โปรดสั่งสอนพวกเราด้วยขอรับ!”

หลี่จ้าวหลินและเสวี่ยเมิ่งหลงประสานหมัดพร้อมโค้งคำนับ ขณะที่ใบหน้าของเขาฉายแววอับอาย

หลังจากพักอยู่ที่นี่สองวัน พวกเขาได้เห็นสิ่งแปลกใหม่มากมาย รวมไปถึงได้เรียนรู้คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมีด้วย

ทุกคนต่างรู้ว่าเหล่าทหารผ่านศึก หรือทหารเกราะทมิฬคือผู้ที่สามารถเอาชนะชาวหวงได้

พวกเขาล้วนกล่าวชื่นชมหวังหยวนไม่ขาดปาก

“รู้ผิดแล้วยังรู้จักแก้ไข นับว่าเยี่ยมนัก!”

วังไห่เทียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่น้ำเสียงของเขาจะเปลี่ยนไป “อย่างไรก็ตาม หนึ่งในพวกเจ้าไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ และจะต้องไปจากหมู่บ้านต้าหวัง!”

“อะไรกัน?”