บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 524

หลี่จ้าวหลินและเสวี่ยเมิ่งหลงเผยสีหน้าไม่พอใจ!

แม้หมู่บ้านต้าหวังจะเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ

แต่เมื่อทั้งสองได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ กินอาหารรสเลิศ อาศัยอยู่อาคารที่ประดับด้วยแก้วผลึกใส เรียนรู้เนื้อหาคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมี สังเกตการเคลื่อนที่ของดวงดาว ให้ความรู้แก่ชาวบ้าน รวมไปถึงใช้ช่วงเวลาที่มีความสุขไปกับนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าดง

สำหรับการสอบคัดเลือกขุนนาง ก็ได้ผู้ที่สอบผ่านจอหงวนคอยให้คำแนะนำอยู่ตลอด!

พวกเขาทั้งสองคนคงทนไม่ไหวหากต้องจากไป!

วังไห่เทียนกล่าวอย่างเคร่งเครียด “เมื่อไม่นานมานี้ราชสำนักเพิ่งออกกฤษฎีกาฉบับนั้น ข้าจึงเกรงว่าอาจจะมีเจ้าหน้าที่เข้ามารบกวนหมิงถัน เขาไม่มีลูกน้องที่อ่านเขียนตำราได้ ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ เขาจึงไม่อาจรับมือได้ พวกเจ้าเกิดในครอบครัวชนชั้นสูง ทั้งยังมาจากเฉิงโจว หากมีปัญหาเกิดขึ้นระหว่างทาง เจ้าก็จะสามารถช่วยเหลือพวกเขาได้”

หลี่จ้าวหลินพยักหน้าพร้อมกล่าว “เมิ่งหลง พวกเรามาตัดสินด้วยการเป่ายิงฉุบกันเถอะ!”

หลังจากที่ราชสำนักออกกฤษฎีกา แม้แต่พวกเขายังเข้าใจผิด นับประสาอะไรกับคนอื่น!

“ดี!”

เสวี่ยเมิ่งหลงตอบตกลง!

“กรรไกร!”

“ค้อน!”

หลี่จ้าวหลินผู้พ่ายแพ้เผยสีหน้าขมขื่น!

วังไห่เทียนตำหนิด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “อย่าทำหน้าเสียใจเช่นนี้สิ เมื่อเวลาผ่านไปสิบหรือยี่สิบปี เจ้าจะรู้ว่าตนเองโชคดีเพียงใดที่ได้ติดตามหมิงถัน!”

หลี่จ้าวหลินยิ้มอย่างขมขื่น “ท่านอาจารย์ มิใช่ว่าข้าไม่เต็มใจไป เพียงแต่การเดินทางครั้งนี้ไกลเกินไป”

ความรู้และพรสวรรค์ของหวังหยวนน่ายกย่องอย่างมาก และเขาก็เต็มใจที่จะติดตามอีกฝ่ายไป!

ทว่าระยะทางไปกลับจากเมืองฝูถึงเฉิงโจวไกลเกือบพันลี้ ซึ่งเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย

อะไรก็เกิดขึ้นได้ระหว่างเดินทาง ไม่ว่าจะขึ้นเขาลงห้วยหรือต้องนอนกลางดินกินกลางทราย อีกทั้งการเผชิญหน้ากับโจรป่า!

ซึ่งมันอาจถึงแก่ชีวิตก็เป็นได้!

...

ณ เรือนหลังเก่า!

จ้าวชิงเหอเก็บยาใส่กระเป๋าสะพายหลังพลางกล่าว “ลูกพี่ลูกน้อง นี่คือยาแก้หวัด นี่คือยาแก้ไข้รากสาด นี่คือยาแก้ไข้หวัดซางหาน นี่คือยาแก้พิษ นี่คือยาแก้ท้องเสีย นี่คือยารักษาบาดแผล...”

หวังหยวนยิ้มเจื่อนพลางเอ่ยว่า “ขบวนเดินทางเตรียมยารักษาโรคหลากหลายชนิดไว้แล้ว ไม่จำเป็นต้องเตรียมมันแยกให้ข้าหรอก ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงนี้ข้าสบายดี และไม่ป่วยง่าย ๆ หรอก!”

ตอนนี้จ้าวชิงเหอได้เรียนรู้การอ่านเขียนแล้ว ซึ่งควบคู่ไปกับการคำนวณ จึงนับได้ว่านางคือหัวหน้าคนงานฝ่ายจัดการบัญชี!

ริมฝีปากสีแดงระเรื่อของจ้าวชิงเหอยกขึ้นเล็กน้อย “ลูกพี่ลูกน้อง ท่านเก่งพูดเกลี้ยกล่อมเก่งยิ่งนัก ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดคุณหนูหูถึงตกหลุมรักท่าน!”

หวังหยวนยิ้มเจื่อน “ข้าแค่พูดความจริงเท่านั้น!”

สำหรับหารบริหารแล้ว ผู้บริหารสูงสุดและผู้บริหารฝ่ายบัญชีและการเงินมีความสำคัญเท่าเทียมกัน

“คนกะล่อน เหตุใดท่านไม่เอาคำเหล่านี้ไปพูดคุณหนูหูเล่า!”

จ้าวชิงเหอเหลือบมองเห็นบางอย่างทางหางตา นางพลันถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนเดินกลับห้องตนเอง!

ด้านหน้าประตู หูเมิ่งอิ๋งที่สวมเสื้อคลุมกันหนาวถือโคมไฟไว้ในมือ กำลังมองดูภาพตรงหน้าพร้อมฉีกยิ้ม!

หวังหยวนรีบก้าวเข้าไปหานาง จากนั้นคว้าตะเกียงมาถือก่อนจับมือเรียวเล็กของอีกฝ่ายแล้วถูเบาๆ “หนาวหรือไม่!”

“ไม่หนาวเจ้าค่ะ!”

การกระทำอันอ่อนโยนของอีกฝ่ายทำให้หัวใจของหูเมิ่งอิ๋งอบอุ่นไม่น้อย นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าความพยายามที่ผ่านมาของตนคุ้มค่าอย่างยิ่ง “คุณชาย ทุกอย่างถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ!”

หวังหยวนพยักหน้าพร้อมยกยิ้ม “เช่นนั้นพวกเรามาพักผ่อนกันเถิด!”