บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 541

หวังหยวนยกยิ้มและโบกมือ “รบกวนมากแล้ว ดังนั้นข้าจะให้เจ้าอีกสองก้วน ให้ช่วยไปถามให้ข้าหน่อย!”

ไม่ใช่ว่าเขาลังเลกลัวจะให้เยอะเกินไป แต่ตอนนี้เงินเป็นเพียงตัวเลขสำหรับเขา!

แต่คนจนเหล่านี้ หากให้เงินสองตำลึง พวกเขาก็จะสามารถซื้อข้าวและบะหมี่ได้!

ให้พวกเขาสักสิบหรือยี่สิบตำลึง มันจะไม่ตกไปอยู่ในมือพวกเขา!

“คุณชาย ท่านมีจิตใจดีจริง ๆ ข้าจะช่วยหาบ้านให้ท่านเดี๋ยวนี้!”

เยี่ยโก่วเซิ่งวิ่งจากไป

ฮือฮากันทั้งหมู่บ้าน

ไม่นานหลังจากนั้น ชาวบ้านในชุดมอมแมมกลุ่มหนึ่ง ก็เดินล้อมรอบชายหนุ่มในชุดคลุมยาวเข้ามาหา

เสื้อคลุมสีขาวของชายหนุ่มมีรอยเปื้อนจาง ๆ แต่ก็ยังสะอาดมาก มือและใบหน้าของเขาก็ขาวสะอาด

เยี่ยโก่วเซิ่งแนะนำให้รู้จักกับหวังหยวน “คุณชาย นี่คือพี่เยี่ยเทียน หัวหน้าหมู่บ้านเยี่ยเจียของเรา เขาเป็นบัณฑิตที่มีชื่อเสียง และเป็นเจ้าของที่ดินรายใหญ่ในหมู่บ้านของเรา ครอบครัวมีที่ดินห้าร้อยหมู่ แต่เขาเมตตาพวกเรายิ่งนัก เพราะคิดราคาค่าเช่าแค่ร้อยละยี่สิบเท่านั้น!”

“น้องเยี่ยช่างเมตตานัก!”

หวังหยวนกำประสานมือแล้วเอ่ยชมอย่างจริงใจ “ข้า หวังหยวน มาจากเมืองฝู จะไปทำธุรกิจในเมือง!”

เจ้าของที่ดินมักเรียกเก็บค่าเช่าร้อยละเจ็ดสิบถึงแปดสิบของค่าเช่า ในขณะที่ผู้ที่ใจดีจะเก็บร้อยละสี่สิบถึงห้าสิบของค่าเช่า

เก็บค่าเช่าร้อยละยี่สิบของค่าเช่า ถือเป็นคนที่มีหัวใจดั่งพระโพธิสัตว์ในยุคนี้!

เพราะเจ้าของที่ดินก็ต้องจ่ายค่าเช่าด้วย!

“พี่หยวนยกย่องมากเกินไปแล้ว เรื่องภาษีนั้นหนักมาก แม้ว่าข้าจะคิดค่าเช่าร้อยละยี่สิบ ชาวบ้านก็แทบจะอยู่กันไม่ได้แล้ว”

เยี่ยเทียนประสานมือกลับ แล้วยิ้มอย่างขมขื่น จากนั้นก้มศีรษะทักทาย “ในนามของชาวบ้าน ข้าอยากจะขอบคุณพี่หยวนสำหรับความมีน้ำใจของท่าน บ้านในชนบทไม่คุ้มกับเงินสองก้วนเลย!”

หวังหยวนโบกมือ ไม่พูดถึงเรื่องราคาอีก!

ในขณะนี้ เด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งออกมากอดต้นขาของเยี่ยเทียน มองหวังหยวนด้วยท่าทางขี้อาย แล้วกระซิบ “ท่านพ่อ ท่านพ่อ มีแขกมาบ้านหรือขอรับ!”

เยี่ยเทียนยกยิ้ม แล้วดึงเด็กน้อยมาข้างหน้า “อืม นี่คือท่านอาหยวนของเจ้า เขาเป็นคนใจดี!”

เด็กน้อยจ้องมองด้วยตากลมโต แล้วโค้งคำนับอย่างคดเคี้ยว “ทำความเคารพท่านอาหยวนขอรับ!”

หวังหยวนยกยิ้ม หยิบขนมหวานออกมาจากรถม้า แล้ววางไว้ในมือของเด็กน้อย “เจ้าชื่ออะไร!”

เมื่อมองเยี่ยเทียนแล้วเห็นเขาพยักหน้า เด็กน้อยก็รับขนมมา แล้วพูดว่า “ขอบคุณขอรับ ท่านอาหยวน ชื่อเล่นของข้าคือโก่วหวา ชื่อจริงของข้าคือเทียนซี”

“พี่หยวนอย่าได้ถือสาเด็กน้อยโง่เขลา!”

เยี่ยเทียนยิ้มอย่างเขินอาย แล้วตะโกนเข้าไปในห้อง “อาหลี มาพาโก่วหวาออกไปเร็วเข้า ข้าอยากจะเชิญพี่หยวนให้ใช้ห้องนี้!”

หญิงสาวสวยคนหนึ่งเดินออกไป โค้งคำนับให้หวังหยวน แล้วอุ้มเด็กน้อยกลับเข้าไปในห้อง

มื้อเย็นเริ่มแล้ว!