บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 581

ในเมื่อการอ้อนวอนขอชีวิตไม่เป็นผล เผยเซียนเจิ้งจึงข่มขู่ก่อนร้องโหยหวน!

ฉับ!

ตุบ!

หวังหยวนฟันลงไปด้วยคมดาบเดียว ไม่นานศีรษะของเผยเซียนเจิ้งก็ตกลงบนพื้นพร้อมกับเลือดที่พุ่งกระฉูดไปไกลหนึ่งจั้ง

ตึง!

เว่ยเฉิงที่อยู่ด้านข้างเป็นลมล้มพับไปทันที!

ฉับ!

หวังหยวนไม่แสดงความเมตตา เขาตัดศีรษะของอีกฝ่ายด้วยคมดาบเดียว จากนั้นแทงดาบลงกับพื้น!

หวังหยวนยกศีรษะของทั้งสองคนวางไว้เบื้องหน้าหลุมศพของเยี่ยเทียนก่อนพึมพำ “พี่เยี่ยเทียน คนเหล่านี้คือผู้ที่อยู่เบื้องหลังความล้มเหลวของท่าน ข้าพาพวกมันมาคารวะท่านแล้ว!”

หงเยี่ยที่อยู่ด้านข้างมองภาพตรงหน้าอย่างโง่เขลา เจ้าโจรน้อยแตกต่างกับเมื่อก่อนยิ่งนัก!

ก่อนหน้านี้เขาทำตัวน่ารังเกียจและไร้ยางอายยิ่งนัก ทั้งเจ้าเล่ห์และมักวางแผนล่อลวงผู้อื่นอยู่เสมอ!

ทว่าตอนนี้กลับมีความภักดีและกล้าหาญเสียกว่าพวกอันธพาลที่ตั้งตัวเป็นวีรบุรุษเสียอีก เขาลงมือแก้แค้นแทนเพื่อนที่เคยพบหน้ากันเพียงครั้งเดียว ทั้งยังกล้าแม้กระทั่งสังหารเจ้าเมืองและแม่ทัพอีกด้วย!

เขาเป็นผู้ชายแบบไหนกันนะ!

“พี่เยี่ย ถึงเวลาที่ข้าต้องออกเดินทางสู่เฉิงโจวแล้ว ไว้พบกันใหม่ครั้งหน้า! ท่านไม่ต้องกังวล ข้าจะดูแลหมู่บ้านเยี่ยเจียอย่างดี และข้าจะทำให้พวกเขาอิ่มท้องและสวมใส่เสื้อผ้าอบอุ่นอย่างแน่นอน!”

หวังหยวนกล่าวคำลาก่อนลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไป!

ทหารเกราะทมิฬทั้งสองคนลากร่างและศีรษะของเผยเซียนเจิ้งออกไปอย่างรวดเร็ว!

เราสามารถลงมือทำบางสิ่งบางอย่างได้โดยไม่ต้องเปิดเผยต่อสาธารณะก็ได้ เพราะมันอาจก่อให้เกิดหายนะครั้งใหญ่

ฉับพลันคนผู้หนึ่งก็เดินออกมาจากป่า!

ตอนนั้นเองฉางเซิ่งได้ยินเสียงบางอย่าง เขาจึงรีบวิ่งไปข้างหลังท่านอาที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว จากนั้นกระชากร่างหนึ่งออกมาพลางตะโกนด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “เจ้าเป็นใคร!”

มิใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจเด็กคนนี้ แต่ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าไรก็ยิ่งดี

หวังหยวนโบกมือให้อวี๋เถี่ยซาน พลางหันมองเยี่ยโก่วเซิ่งด้วยสีหน้าอ่อนโยนแล้วกล่าวว่า “ถูกต้อง พวกเขาเป็นคนลงมือเอง แต่เจ้าอย่าบอกเรื่องนี้กับคนอื่นเด็ดขาด ไม่เว้นแม้แต่คนที่สนิทที่สุด มิเช่นนั้นข้าจะต้องเจอกับปัญหาใหญ่และหายนะร้ายแรง”

“ญาติพี่น้องของข้าล้มตายกันหมดแล้ว มีแต่พี่เทียนที่ปฏิบัติต่อข้าดีที่สุดในหมู่บ้าน”

เยี่ยโก่วเซิ่งปาดน้ำตา “คุณชายหยวน ในเมื่อท่านล้างแค้นให้กับพี่เทียน ท่านจึงเป็นผู้มีพระคุณอีกคนของโก่วเซิ่ง ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะไม่มีแพร่งพรายเรื่องนี้ให้ท่านตกอยู่ในอันตราย!”

“ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า!”

หวังหยวนตบบ่าโก่วเซิ่งก่อนเดินจากไป!

ผู้คนตระกูลเยี่ยแยกตัวกันออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งเดินทางไปกับหวังหยวนและทหารเกราะทมิฬ ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งติดตามหงเยี่ยและลูกน้องอีกห้าคน ก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะแยกย้ายกันไป!

“ฮ่าฮ่า!”

จู่ ๆ อาจารย์หลังค่อม จ้าวป๋อเซี่ยวก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ใต้เท้าเสนาธิการทหาร ท่านผู้นำมีความในใจที่จะบอกกับท่านเป็นการส่วนตัว!”