บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 611

หลี่ซื่อหานเอ่ยพูดทันที และคำพูดของนางไม่มีความไม่พอใจสักนิด ซึ่งทำให้หวังหยวนรู้สึกประหลาดใจ

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าหมายถึงอะไร?” หวังหยวนอดไม่ได้ที่จะถาม

หลี่ซื่อหานยิ้มและพูดว่า “ข้าเดาน่ะเจ้าค่ะ”

“แล้วเจ้า...ไม่โกรธเหรอ?” หวังหยวนถามอีกครั้ง

“ไม่โกรธ ข้าเข้าใจหลักการจริยธรรมของมนุษย์ แน่นอนว่าข้าไม่ใส่ใจ ยิ่งกว่านั้นท่านจะต้องรับอนุในไม่ช้าก็เร็ว หากว่าข้าไม่ยอมรับ ข้าคงจะทำตัวไม่สมกับเป็นผู้ใหญ่”

“นอกจากนี้ ข้ารู้ว่าท่านมีข้าอยู่ในใจ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว มนุษย์...ไม่ควรโลภเกินไป”

หลี่ซื่อหานพูดอย่างเคร่งขรึม ซึ่งทำให้หวังหยวนมีความสุขมาก แม้ว่าเขาจะรู้สึกไร้เหตุผล ท้ายที่สุดแล้วเขาได้รับการศึกษาจากอีกโลกหนึ่งที่มีคู่สมรสคนเดียว ดังนั้นเมื่อมีภรรยาแล้ว และมีความรู้สึกต่อสตรีคนอื่นอีก เขามักจะรู้สึกไม่สบายใจเสมอ

แต่หลังจากคำพูดของหลี่ซื่อหาน หวังหยวนก็ตระหนักได้ว่าสิ่งที่พวกเขาไขว่คว้า คือในใจของสามีมีพวกนางอยู่หรือไม่ และนั่นก็เพียงพอแล้ว

“น้องหญิง เจ้าสบายใจได้ ชั่วชีวิตนี้ข้ายอมทรยศต่อทุกคนในโลกนี้ แต่ข้าจะไม่ทรยศเจ้า!”

คำพูดของหวังหยวนทำให้หลี่ซื่อหานซาบซึ้งใจยิ่งขึ้น

“ไม่...ท่านพี่โปรดอย่าเอ่ยเช่นนี้ สามารถชนะใจสามีได้ ชีวิตของซื่อหานก็คุ้มค่าแล้ว…”

ทั้งสองคนต่างพบเจออุปสรรคและพรากจากกันมานานแล้ว ไฟที่โหมกระหน่ำกำลังจะปะทุขึ้น

“ท่านพี่ ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน...”

หลี่ซื่อหานประท้วงด้วยเสียงต่ำ แต่น่าเสียดายที่หวังหยวนไม่ใส่ใจ เมื่อเห็นว่าข้อจำกัดถูกทำลายต่อหน้า ใครจะนึกถึงว่าเสียงของต้าหู่ดังมาจากภายนอก

“พี่หยวน มีจดหมายเชิญมาขอรับ”

หวงเจียวเจียวยิ้มแล้วพูดว่า “มาหาคุณชายหวังที่นี่ แน่นอนว่าข้าย่อมมีเรื่องจะพูดคุยกับท่าน เรื่องแรกคือเรื่องที่สัญญาเกี่ยวกับน้ำหอม คุณชายหวังห้ามลืมเป็นอันขาด”

หวังหยวนพยักหน้าทันที “คุรหนูหวงสบายใจได้ ผู้แซ่หวังจำได้อย่างแน่นอน”

หวงเจียวเจียวปิดปากด้วยรอยยิ้มแล้วพูดต่อว่า “เรื่องที่สอง คือขอแสดงความยินดีกับคุณชายหวังที่ได้ตัวพี่สะใภ้ออกมาในที่สุด ข้ามาที่นี่เพื่อแสดงความยินดี”

หวังหยวนหัวเราะเสียงดังและยกมือขึ้น “คุณหนูหวงช่างมีน้ำใจ แล้วเรื่องที่สามล่ะ?”

สองสิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญรีบร้อนอะไร หวงเจียวเจียวคงไม่มาเยี่ยมเป็นพิเศษเพราะสองเรื่องนี้อย่างแน่นอน

แน่นอนว่าหลังจากที่หวังหยวนพูดสิ่งนี้ หวงเจียวเจียวก็พูดด้วยสีหน้าหนักใจ

“เรื่องที่สามคือ...ใต้เท้าผู้ตรวจราชการมณฑล และบุตรชายของผู้ตรวจราชการมณฑลทั้งสามมณฑลกลับมา และได้ทราบข่าวคราวนี้...”