บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 618

เฉิงอู๋จี้โกรธและด่าเขากลับทันที

“หวังหยวน เจ้ากล้าพูดกับข้าแบบนี้เหรอ?”

หวังหยวนรู้อยู่แล้วว่าเขามาที่นี่วันนี้เพื่อก่อเรื่อง ดังนั้นเขาจึงไม่คิดทำตัวไว้หน้าด้วยอยู่แล้ว

“มิกล้า ๆ แต่ข้าแค่พูดความจริง ทั้งสองตระกูลหมั้นกันอยู่ก่อน แล้วคุณชายเฉิงก็มาเพื่อขอยกเลิกการหมั้นอย่างไม่มีเหตุผล ดูไม่ดียิ่งนัก”

“ผู้ว่าราชการเฉิงเป็นขุนนางราชสำนัก ทุกคำพูดและการกระทำของเขาล้วนเป็นตัวแทนของราชสำนัก ทำไมเขาถึงใช้อำนาจของเขากลั่นแกล้งผู้อื่นเช่นนี้?”

“ถ้าอย่างนั้น ยื่นฏีกาต่อราชสำนักให้ยุติเรื่องนี้ดีไหม?”

น้ำเสียงของหวังหยวนดูสงบ แต่คำพูดเหล่านี้ทำให้เฉิงอู๋จี้หน้าซีด

หากเรื่องนี้ถึงราชสำนัก คงไม่น่าฟังนัก!

ยิ่งไปกว่านั้น เสนาธิการฝ่ายขวาไม่เพียงแต่มีอำนาจล้นฟ้า แต่เสนาธิการฝ่ายซ้ายยังจับตาดูเขาด้วย แม้ว่าเรื่องของอู๋หลิงจะส่งผลกระทบต่อฝ่ายของเสนาธิการฝ่ายซ้าย แต่ทุกคนที่มีสายตาที่เฉียบแหลม ก็รู้ดีว่าจักรพรรดิองค์ปัจจุบันจะไม่ฆ่าเสนาธิฝ่ายซ้ายอย่างแน่นอน

เช่นเดียวกับตอนแรกเริ่ม เสนาธิการฝ่ายซ้ายถูกใช้งามาจัดการกับเสนาธิการฝ่ายขวา

นี่เป็นฝีมือของฝ่าบาท เป็นการถ่วงดุลอำนาจกัน!

หากเรื่องนี้บานปลาย ฝ่ายเสนาธิการฝ่ายซ้ายก็จะฉวยโอกาสโจมตีอย่างแน่นอน

คนอื่นไม่รู้ แต่เฉิงอู๋จี้รู้ว่าพ่อของเขาได้รับคำเตือนจากเสนาธิการฝ่ายขวาแล้ว เพื่อไม่ให้เขาทำเกินไป

หากเรื่องราวบานปลายถึงขั้นแตกหัก มันคงไม่ดีสำหรับพวกเขา

เฉิงอู๋จี้หายใจเข้าลึก ยิ้มแล้วพูดว่า "สิ่งที่เจ้าพูดก็สมเหตุสมผล เรื่องนี้ข้าไม่ได้คิดให้รอบคอบ ถ้าอย่างนั้นแล้วทั้งสองตระกูล ข้าขอไม่ยุ่ง"

“ถ้าคุณหนูตระกูลซุนเต็มใจแต่งงานกับตระกูลวัง ข้า เฉิงอู๋จี้ ขอแสดงความยินดีกับนางด้วย”

“หากพรหมลิขิตระหว่างทั้งสองตระกูลแตกหักจากกันแล้ว ข้าก็ยินดีที่จะเป็นพ่อสื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีให้อีกครั้ง”

“เอาล่ะ ข้าจะไม่รบกวนพวกเจ้าคุยกันแล้ว”

เฉิงอู๋จี้พูดและเดินออกไปด้วยรอยยิ้ม

เฉิงอู๋จี้หัวเราะยิ้มเยาะ แล้วขึ้นเกี้ยวจากไป

ซุนเต๋อไห่ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เดินเข้าไปในห้องโถงไม่พูดอะไรสักคำ จากนั้นแล้วก็พูดขึ้นทันที

“หวังหยวน ลืมเรื่องธุรกิจไปเลย ตระกูลซุนของข้าจะไม่ทำธุรกิจกับเจ้าอีกต่อไป”

“นอกจากนี้ เรื่องงานหมั้น ทางเราจะถอนหมั้น ข้าจะเขียนจดหมายถึงวังไห่เทียนเป็นการส่วนตัวเพื่ออธิบายเรื่องราว หากเจ้ารู้สึกว่าเจ้าเสียหาย ทางเราจะชดเชยให้เจ้าเอง”

หลังจากพูดจบ ซุนเต๋อไห่ก็หันหลังให้หวังหยวนและวังฉงโหลว และออกคำสั่งให้ไล่แขกทันที

“เอาล่ะ พวกเจ้ากลับไปเถอะ ข้าเหนื่อยแล้ว ไม่อาจต้อนรับพวกเจ้าสองคนได้แล้ว”

วังฉงโหลวโกรธมาก แต่หวังหยวนถอนหายใจและทำได้เพียงกล่าวคำอำลา

หลังจากกลับมา เห็นได้ชัดว่าวังฉงโหลวรู้สึกหดหู่เล็กน้อย และพูดอย่างละอายใจ "อาหยวน ข้าขอโทษ ข้าทำให้ท่านต้องลำบากแล้ว"

เมื่อหวังหยวนได้ยินเช่นนี้ เขาก็ส่ายหน้าและพูดว่า "เจ้ากำลังพูดเหลวไหลอะไร ลำบากที่ไหนกัน"