บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 634

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ หลี่ซื่อหานก็ประหลาดใจทันที!

นางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีการพลิกผันมากมายถึงเพียงนี้!

“สามี นี่มันยุ่งเกินไปแล้ว… ข้าคิดว่าเป็นเศรษฐีดีกว่า”

หลี่ซื่อหานเติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่ร่ำรวย นางย่อมรู้ว่าข้อพิพาทในราชสำนักนั้นโหดร้ายอย่างยิ่ง ไม่มีถูกหรือผิด แต่ชีวิตจะตกอยู่ในความเสี่ยง!

เมื่อวานยังมีแนวโน้มที่จะได้นั่งตำแหน่งสูง แต่วันนี้กำแพงอาจพังลงเพราะถูกคนช่วยกันทำลายก็ได้

เรื่องนี้มีตัวอย่างให้เห็นตั้งมากมาย!

แทนที่จะทำเช่นนี้ จะดีกว่าถ้าเลือกใช้ชีวิตอย่างสงบและมีความสุข

แม้ว่าอาจถูกคนเยาะเย้ยว่าไม่มีความทะเยอทะยาน แต่นางก็เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ สิ่งที่นางหวังมากที่สุด ก็คือสามีของนางมีสุขภาพดีและมีความสุข ส่วนเรื่องอื่น ๆ นางไม่สนใจเลย

หวังหยวนหัวเราะ และจับจมูกเล็ก ๆ น่ารักของนาง

“ภรรยาของข้ามองได้ชัดเจนมาก บางครั้งอำนาจอาจทำให้คนประสบความสำเร็จ หรือทำร้ายคนคนหนึ่งได้ แทนที่จะเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ จะดีกว่าหากเป็นอิสระและไม่ถูกควบคุม!”

“อืม!”

หลี่ซื่อหานพยักหน้าอย่างแรง

เหตุการณ์ประชุมบทกวีหนานซานของหวังหยวน เป็นที่รู้จักกันดีสำหรับทุกคน แต่หลังจากเหตุการณ์น่าตื่นใจครั้งนี้ ก็ไม่เห็นการเคลื่อนไหวใด ๆ ซึ่งทำให้หลายคนประหลาดใจ

แต่หวังหยวนไม่สนใจเรื่องนี้อีกต่อไป เขาหยิบตั๋วทองไปที่ธนาคารเทียนเซี่ยในเฉิงโจว!

เพราะมีตั๋วทองจำนวนมาก หวังหยวนจึงรู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอ เขาจึงต้องการแลกเปลี่ยนสิ่งเหล่านี้เป็นทองคำ แล้วนำกลับไปที่หมู่บ้านต้าหวัง

เมื่อมาถึงธนาคารเทียนเซี่ยในเฉิงโจว หวังหยวนรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย สมแล้วที่เป็นธนาคารเทียนเซี่ย สถานที่แห่งนี้ยิ่งใหญ่อลังการจริง ๆ!

เพียงแค่มองจากข้างนอก ก็ยังน่าประทับใจยิ่งกว่าจวนผู้ตรวจราชการมณฑลมาก!

เมื่อมาถึงประตู หวังหยวนก็ถูกเจ้าหน้าที่หน้าประตูขวางไว้

“เรามาเพื่อแลกเปลี่ยนตั๋วทอง”

ต้าหู่ก้าวเข้าไปพูดอย่างสุภาพ

ธนาคารนี้ก็เหมือนกับธนาคารในยุคใหม่

สิ่งที่ธนาคารยุคใหม่ทำ คือแปลงเงินเข้าสู่ระบบดิจิทัล เงินเข้าธนาคารแล้วกลายเป็นชุดตัวเลข

ส่วนธนาคารนี้แปลงเป็นตั๋วทอง สรุปคือค่อนข้างจะเหมือนกัน

แต่เมื่อเปรียบเทียบกับธนาคารนี้ หวังหยวนยังคงรู้สึกว่าธนาคารสมัยใหม่มีความน่าเชื่อถือมากกว่า เพราะหากธนาคารแห่งนี้ล้มละลายขึ้นมา ตั๋วเงินในมือของเขาก็จะไม่มีค่าเท่ากับกระดาษชำระด้วยซ้ำ

นี่คือเหตุผลว่าเหตุใดเขาถึงต้องการแลกเป็นทองคำ

พวกเขาทั้งสองรออยู่นานเท่ากับธูปหนึ่งดอกไหม้หมด ก่อนจะเห็นชายคนหนึ่งเดินมาอย่างเร่งรีบ

“พี่หวัง เราพบกันอีกแล้ว!”

ฟ่านซือเซวียนเข้ามาจากระยะไกล แล้วพูดพร้อมประสานมือทักทาย

หวังหยวนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรีบประสานมือทักทายกลับ “พี่ฟ่าน!”

ชายคนนี้เป็นลูกค้ารายใหญ่ของเขา ที่ซื้อแก้วคริสตัลทั้งหมดสิบแปดใบ!