บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 647

พูดจบ หวังหยวนมองฟ่านซือเซวียนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“คุณชายฟ่าน ขอแสดงความเสียใจด้วย... ไม่สิ โชคดีที่แค่เสียเงินทองไป แต่ยังรักษาชีวิตไว้ได้ ถือเป็นบุญ…”

หวังหยวนกล่าวด้วยรอยยิ้มพลางโบกมือ

ใบหน้าของฟ่านซือเซวียนบูดบึ้งสุดขีด โมโหมาก!

“หวังหยวน เจ้าจะมากินเลี้ยงอยู่ตรงนี้อีกหรือ?”

“เหตุใดจะไม่ได้ล่ะ? ตอนที่ข้าได้ยินว่าคุณชายฟ่านประสบโชคร้าย และแสดงละครที่ยอดเยี่ยม ข้าก็มีความสุขจริง ๆ เลยอยากจะดื่มอีกสักสองจอก!”

จู่ ๆ หวังหยวนก็หัวเราะ หลังจากพูดเช่นนี้ ฟ่านซือเซวียนก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก!

“ฮึ่ม หวังหยวน อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าใครขโมยทองคำนี้ไป ตอนนี้รถม้าเหล่านั้นจอดอยู่ในตรอก และไม่มีร่องรอยของทองคำเหลืออยู่ แต่มีรถม้าสองคันอยู่นอกลานบ้านของเจ้า คนที่ขโมยทองไปต้องเป็นเจ้าแน่นอน!”

“ตอนนี้ข้าต้องค้นบ้านของเจ้า!”

ฟ่านซือเซวียนตะโกนด้วยความโกรธทันที คนหลายสิบคนที่อยู่ข้างหลังเขา ก็จ้องมองมาอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน

หวังหยวนไม่สนใจเลย แต่ถามว่า “ข้าขอถามได้หรือไม่ ตำแหน่งของคุณชายฟ่านคืออะไร? มีตำแหน่งอะไรในราชสำนัก?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ฟ่านซือเซวียนก็ย่อมเข้าใจ ว่าหวังหยวนต้องการเดิมพันกับเขา!

เขาไม่มีตำแหน่งอย่างทางการในราชสำนัก และไม่มีอำนาจเท่าหวังหยวน ผู้เป็นข้าราชการชั้นผู้น้อยระดับเก้า ตำแหน่งหัวหน้านายทะเบียน ดังนั้นเขาจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะตรวจค้นบ้านของหวังหยวน

“อะไร เจ้าไม่กล้าหรือ? นั่นหมายความว่าเจ้ามีพิรุธ!”

ฟ่านซือเซวียนตะโกนด้วยความโกรธทันที แต่หวังหยวนที่ได้ยินดังนั้นไม่สนใจเลย เพียงแค่พูดเบา ๆ “เจ้าอยากจะทำให้ข้าโกรธหรือ? พูดตามตรง ข้าเคยใช้เคล็ดลับนี้ตอนที่ข้าอายุสามขวบ”

หวังหยวนไม่สะทกสะท้าน แล้วฟ่านซือเซวียนก็หมดความอดทน เขาสะบัดมือ “หากเจ้าไม่ให้ข้าตรวจสอบ ข้าจะลงมือจัดการเอง!”

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็อยากจะทดสอบ หากหวังหยวนสามารถโค่นคนของเขายี่สิบสามสิบคนได้ นั่นก็หมายความว่าเขาเป็นโจร

หากไม่ใช่ เขาก็จะค้นหาสุดความสามารถ!

เพราะทองคำยังไม่ออกจากเมือง มัมนต้องอยู่ในเมือง!

ใครในเฉิงโจวที่กล้าหาญถึงขั้นปล้นเงินจากธนาคาร นอกจากหวังหยวนแล้ว เขานึกถึงใครไม่ได้เลย!

“มีคนเยอะ... ก็ไม่เป็นอะไร ข้ายังชนะได้ หากสั่งให้ผู้อารักขาอย่างสุดความสามารถ เมื่อเจ้าตาย ข้าก็สามารถจัดการได้ด้วยเงินเพียงเล็กน้อย” หวังหยวนกล่าวอย่างใจเย็น

“เจ้ากล้าฆ่าข้าหรือ? ข้ายืนอยู่ตรงนี้แล้ว เจ้ากล้าแตะเส้นผมข้าสักเส้นหรือไม่ล่ะ?” ฟ่านซือเซวียนดูถูกเหยียดหยาม

“เจ้าบุกเข้ามาในบ้านของข้าเป็นการส่วนตัว โดยไม่มีเอกสารทางการ หรือคำสั่งราชโองการ เจ้าจึงมีความผิดฐานดูถูกราชสำนัก ดังนั้นหากข้าจะฆ่าเจ้า ก็ไม่มีปัญหา”

หวังหยวนเหลือบมองเขา แล้วเย้ยหยัน