บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 679

หากอยากจะปกป้องครอบครัวและปกป้องตัวเองให้ได้ ก็ต้องยิ่งทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น!

เรื่องแบบนี้เขาเข้าใจมานานมาแล้ว แต่เดิมทีเขาเองก็ไม่คิดอยากจะมีชื่อเสียงมากนัก และไม่มีใครสนใจเขา

หลังจากการสังหารอ๋องถูหนาน หวังหยวนก็มีชื่อเสียง แม้ว่าหลายคนจะไม่เชื่อ แต่คนอื่น ๆ ก็ย่อมรู้ว่าหวังหยวนนั้นไม่ธรรมดา

จะซ่อนเรื่องซุ่มซ่ามของตัวเองดูท่าคงยากแล้ว!

ตอนนี้หวังหยวนต้องเริ่มลงมือแล้วเท่านั้น

หลังจากได้ยิน ไป๋เฟยเฟยก็หัวเราะและรู้สึกตื่นเต้นมาก!

“พี่หวัง ข้าจะไปเตรียมการ และท่าน...อาจมีอะไรให้ทำอีกมาก ข้าไม่รบกวนแล้ว”

ไป๋เฟยเฟยกล่าวและกลับไปพร้อมกับรอยยิ้ม

หลังจากที่ไป๋เฟยเฟยกลับไปแล้ว หวังหยวนก็เขียนจดหมายสองสามฉบับและวางลงบนโต๊ะ จากนั้นเขาก็เรียกหาต้าหู่ หลี่ซือหาน วังฉงโหลว หลี่จ้าวหลิน และพวกถังหม่างเข้ามาด้วย

พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหวังหยวน แต่พวกเขาทั้งหมดก็ทำตัวเรียบร้อยและไม่พูดอะไร เพราะพวกเขาเห็นว่าท่าทางของหวังหยวนดูจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย

“ข้ามีเรื่องอยากจะบอก พวกเจ้าต้องจำเอาไว้ และทำตามที่ข้าได้บอกเอาไว้นะ”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ ทุกคนก็รีบพยักหน้าทันที

“เรื่องแรกคือ ในหมู่บ้านต้าหวัง ธุรกิจทั้งหมดที่ตอบสนองความต้องการของทุกคนในหมู่บ้านได้ก็เพียงพอแล้ว อย่าทำอะไรมากเกิน พยายามเลี่ยงไม่ให้ถูกคนมาค้นพบได้ หมู่บ้านต้าหวังได้สะสมความมั่งคั่งมากมาย และมีชีวิตที่ดีก็พอแล้ว”

หลังจากพูดจบ พวกเขาทั้งหมดก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่หลังจากคิดดูแล้วก็เหมือนไม่ได้มีความหมายอะไร ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาไม่ใช่คนที่จะหน้ามืดตามัวเรื่องเงิน และที่ผ่านมานี้ พวกเขาก็ทำเงินได้ตั้งมากมาย การใช้ชีวิตของพวกเขาจึงไม่เป็นปัญหาอยู่แล้ว

“เรื่องที่สองคือ อยู่เฉย ๆ ไม่ต้องไปมีส่วนร่วมใด ๆ และใช้ชีวิตของตัวเองอย่างสงบสุข ไม่ต้องไปหาเพื่อนเส้นสาย และไม่ต้องไปสนข่าวสารความคิดเห็นต่าง ๆ จากโลกภายนอก ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี และปกป้องตัวเองให้ปลอดภัย!”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ พวกเขาทุกคนต่างก็รู้สึกงุนงง

“อาหยวน นี่มันหมายความว่ายังไง? พวกเราจะไปหาใคร? มีท่านอยู่ที่นี่ พวกเราจะต้องกลัวอะไรกัน?”

หลังจากที่วังฉงโหลวพูดเช่นนี้ ทุกคนก็พยักหน้า แต่หลี่ซือหานขมวดคิ้วมองหวังหยวนด้วยความกังวล

ต้าหู่พูดขึ้นด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร

"ข้าด้วย! พี่หยวน ข้าถังหม่างยินดีที่จะช่วยอย่างเต็มที่ แม้ว่าข้าจะต้องตายก็ตาม!"

ถังหม่างลุกขึ้นอย่างไม่ลังเล

แต่หวังหยวนหัวเราะและโบกมือ

“เฉิงโจวไม่ถูกตีแตกหรอก พวกวางใจเถอะ ชีวิตของข้าจะปลอดภัยหรือไม่นั้น พวกเจ้าวางใจเถอะ”

พวกเขาไม่เข้าใจไม่รู้ว่าทำไมด้วย

“ถ้าเฉิงโจวไม่ถูกตีแตก ถ้าอย่างนั้น... พี่หยวน พี่จะไปถึงราชสำนักหวงทำไมกัน?”

ถังหม่างรู้สึกไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก และถามออกไปด้วยสีหน้าสับสน

หวังหยวนยิ้มอย่างขมขื่น “ข้าปกป้องตัวข้าเองไม่ได้…”