บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 681

อากู่ฉานั้นย่อมโหดร้าย!

และอู๋หลิงก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน แม้ว่าไพร่พลในกองทัพจะต่างกันนับหมื่น แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดสู้ต่อไป!

“อากู่ฉา ถอยทัพออกไปเถอะ หากยังต่อสู้เช่นนี้ต่อไป เจ้าก็ไม่อาจชนะได้!”

ต่อหน้ากองทัพทั้งสอง อู๋หลิงสวมชุดเกราะสีเงิน เขามีท่าทางไม่ธรรมดา คิ้วคมราวกับดาบ รัศมีอำมหิตอันดุร้ายแผ่ซ่าน!

แม้ว่าเขาต้องการทำลายกองทัพหวงเหยียนของอากู่ฉาจริง ๆ แต่เขาก็เป็นห่วงหวังหยวน!

เขาต้องการแก้ปัญหาสงครามที่นี่ และช่วยเหลือหวังหยวน!

แต่เขาไม่รู้ว่าทั้งหมดนี้ อยู่ภายใต้การควบคุมของหวงเหยียน

ขณะนี้อากู่ฉายิ้มขณะพูดอย่างสงบ “อู๋หลิง พวกเจ้าไม่ธรรมดาเลย แต่การต่อสู้ครั้งนี้ การต้องต่อสู้กับกองทหารชั้นยอดของข้าในเมืองหวงนั้น ทหารต้าเย่ของเจ้ายังไม่อาจเทียบเคียงได้ ยิ่งไปกว่านั้น ในต้าเย่ของเจ้า ยังมีทหารสามหมื่นนายของเมืองหวงอยู่ในเมืองชิงชวนด้วย เพียงข้าแค่ออกคำสั่งให้ทั้งสองฝ่ายเริ่มโจมตี พวกเจ้าก็จะพ่ายแพ้และถูกสังหาร!”

หลังจากที่อากู่ฉาพูดจบ อู๋หลิงก็สีหน้าเคร่งเครียด แต่ยังคงไม่ถอดใจ เขาพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา แล้วพูดว่า “เจ้าก็ลองดูสิ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า อู๋หลิง ข้ารู้ว่าเจ้าไม่กลัว แต่หากการต่อสู้ยังดำเนินต่อไปเช่นนี้ หวงเหยียนจะต้องสูญเสียกองทหาร และขุนพลมากเกินไป เอาล่ะ ข้าต้องการคนเพียงคนเดียวจากเจ้า หากส่งคนผู้นั้นมา ข้าก็จะถอยทัพ!”

หลังจากที่อากู่ฉาพูดจบ อู๋หลิงก็ขมวดคิ้ว และอดไม่ได้ที่จะถามว่า “คนคนเดียวจะทำให้ถอนทัพได้งั้นหรือ?”

หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ หรือว่า...

คนที่พวกเขาต้องการคือเสนาธิการทหารหรือ?

อ๋องถูหนาน พ่อของอากู่ฉาถูกเสนาธิการทหารใช้หน้าไม้สังหาร ดังนั้นอากู่ฉาย่อมต้องการแก้แค้น!

“ใช่แล้ว คนคนเดียวนั้นก็คือหวังหยวน คนที่ยิงพ่อของข้า หากยอมส่งตัวเขามา ข้าจะถอยทัพทันที!”

อากู่ฉาพูดอย่างสงบ หลังจากพูดคำเหล่านี้แล้ว สีหน้าของอู๋หลิงก็เปลี่ยนไปมาก!

“หวังหยวนเป็นคนในต้าเย่ของข้า ข้าจะยอมส่งเขาไปสู่ความตายด้วยการส่งให้เจ้าได้อย่างไร!”

อู๋หลิงอดพูดไม่ได้ แล้วเริ่มต่อสู้ต่อทันที

ในขณะนี้ที่ห้องตำราหลวง เสนาบดีสองคนทั้งฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา และอีกหกเจ้ากรมมารวมตัวกันที่นี่

“ฝ่าบาท เราได้สูญเสียทหารไปอย่างน้อยสามหมื่นนายในศึกครั้งนี้ หากเรายังคงต่อสู้เช่นนี้ต่อไป แม้แต่อู๋หลิงก็ไม่สามารถยืนหยัดไว้ได้ และตอนนี้อากู่ฉาได้สืบทอดตำแหน่งจากอ๋องถูหนาน พ่อของเขา แล้วเริ่มเสนอการประนีประนอม หากเรามอบหวังหยวนให้ ก็จะถอนทหารออกไป ฝ่าบาท... โปรดพิจารณาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากที่เสนาบดีฝ่ายขวา เป้าชิงสื่อพูดจบ ใบหน้าของหยางเฟิ่งกั๋วก็เคร่งเครียดมาก เขารีบลุกขึ้นยืน

“ฝ่าบาท จะต้องไม่ทำเช่นนั้นนะพ่ะย่ะค่ะ หากเป็นเช่นนั้น ต้าเย่ก็คงกลายเป็นเรื่องน่าหัวเราะแน่นอน หากเราจัดการสงครามในวันนี้ด้วยการยอมมอบหวังหยวน แล้วหากสงครามเริ่มต้นในวันพรุ่งนี้อีก และอีกฝ่ายต้องการให้เราส่งมอบคนอื่น ๆ อีก อย่างเช่นขอให้ส่งตัวเสนาบดีฝ่ายขวาไป เราก็ต้องยอมมอบให้ด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

หลังจากที่หยางเฟิ่งกั๋วพูดจบ เป้าชิงสื่อก็หัวเราะทันที แล้วพูดว่า “หากชีวิตของข้าสามารถแลกกับชีวิตของทหารสามหมื่นนายได้ ข้าก็ยอมตาย!”

“ฝ่าบาท หากการสู้รบดำเนินต่อไปเช่นนี้ มันจะสิ้นเปลืองทั้งไพร่พลและเงิน อีกทั้ง... ตามรายงานจากแนวหน้า ที่ว่าอู๋หลิงและอากู่ฉามีความสามารถเท่าเทียมกัน มันเป็นเพียงฉากหน้าเท่านั้น เพราะหวงเหยียนยังมีทหารอย่างน้อยหนึ่งแสนคน ที่ยังไม่ได้เข้าร่วมในการรบ”

“ถึงแม้ว่าต้าเย่ของเราจะมีทหารม้าหลายแสนนาย แต่... ก็สามารถรับมือหวงเหยียนได้เพียงแค่น้อยนิด แต่ต้าเย่กำลังถูกโจมตีจากทั้งสองฝ่าย!”

“หากการต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปเช่นนี้ พวกคนเถื่อนฝ่ายอื่น ๆ จะมีเจตนาชั่วร้าย และเป็นอันตรายต่อพวกเราแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”