บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 685

เมื่อวางจดหมายลง หวังหยวนก็ถอนหายใจ ทันใดนั้น ต้าหู่ก็นำจดหมายอีกฉบับมาให้ด้วย!

จดหมายนี้เขียนอย่างเรียบง่าย ด้วยถ้อยคำเพียงไม่กี่คำ

‘พูดคุยกันนอกเมือง’

จดหมายฉบับนี้ ไม่จำเป็นต้องมองลายมือก็รู้ว่าเป็นของใคร มันย่อมเป็นของเจิ้งไท่ชิง

หวังหยวนยกยิ้ม แล้วพูดว่า “มาเถอะ ไปพบกับขุนพลเจิ้งคนนี้กับข้า”

พูดจบ หวังหยวนก็เดินทางออกจากเมืองไปทันที แม้ว่าในสายตาของทุกคน สงครามยังไม่หยุด แต่บางคนก็รู้ว่าสงครามหยุดแล้ว!

กองทัพชิงชวนจะไม่รุกคืบอย่างหุนหันพลันแล่นอีกต่อไป!

บัดนี้มีเพียงสองคนนั่งอยู่ในศาลานอกเมือง ขณะกำลังชงชา

“ท่านพ่อ เขาจะมาจริงหรือขอรับ?”

เจิ้งเซิ่งถามด้วยความสงสัยในเวลานี้

“เซิ่งเอ๋อร์ เจ้าว่าอย่างไร?” เจิ้งไท่ชิงถามด้วยรอยยิ้ม

“ข้าคิดว่าเขา... เขาน่าจะมา แต่ข้าไม่คิดว่าเขาจะฉลาดเท่าที่ท่านพ่อคิดขอรับ”

เจิ้งเซิ่งกล่าวว่าตอนนี้สถานการณ์ชัดเจนแล้ว หวังหยวนย่อมรู้ดีแล้วว่าไม่มีอันตราย ดังนั้นเขาย่อมมา

แต่เขารู้สึกว่าหวังหยวนไม่ได้ฉลาดเท่าที่พ่อของเขาบอกไว้

“ฮ่าฮ่า เช่นนั้นเจ้าก็แค่รอดู”

เจิ้งไท่ชิงส่ายหน้าและยิ้ม แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

ในเวลานี้ มีม้าสูงสองตัวกำลังวิ่งเข้ามาท่ามกลางความมืดยามราตรี จะเป็นใครได้อีก หากไม่ใช่หวังหยวน?

ด้วยความสง่างามและสติปัญญาที่ไม่ธรรมดาในสายตาของเขา ชายคนนี้...

แม้ว่าวันนี้เขาจะไม่ใช่อัจฉริยะ แต่เขาก็ยังเป็นผู้บังคับบัญชาที่ยิ่งใหญ่ไม่น้อยไปกว่าอ๋องถูหนาน!

“ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านหวัง เมื่อครู่นี้ลูกชายของข้ากำลังพูดถึงท่าน ลูกชายของข้าบอกว่าท่านไม่ได้ฉลาดอย่างที่ข้าบอก แต่ข้าบอกว่าความฉลาดของท่านหวังนั้น ไม่มีใครเทียบได้ในโลก ดังนั้นท่านโปรดช่วยขจัดข้อสงสัยลูกชายของข้า และทำให้เด็กคนนี้มั่นใจด้วยเถอะ”

เจิ้งไท่ชิงขอให้หวังหยวนพูด ประการแรกให้หวังหยวนแสดงสติปัญญาของเขา และประการที่สอง ปล่อยให้เจิ้งเซิ่งได้เรียนรู้จากเขา

หวังหยวนยกยิ้ม แล้วพูดว่า “ข้าละอายเกินกว่าจะรับไว้ เรื่องนี้อธิบายได้ไม่ยาก ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นแค่การแสดงที่ยิ่งใหญ่”

“สิ่งที่เจ้าต้องการไม่ใช่การยึดครองเฉิงโจว แต่เพื่อร่วมมือกับชายแดน และปราบปรามราชวงศ์ต้าเย่ และเจ้าไม่ได้ตั้งใจยึดเฉิงโจว เพราะเจ้าต้องการเห็นความสามารถของข้าด้วย”

“ถึงแม้ข้าจะไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ข้าก็ยังซาบซึ้งในความมีน้ำใจของเจ้า”

หวังหยวนพูดช้า ๆ เจิ้งเซิ่งขมวดคิ้ว เขาเดาคำพูดเหล่านี้ได้ตั้งนานแล้ว นี่ไม่ถือว่าเป็นการขจัดความคลางแคลงใจ