บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 687

“ท่านหวังหยวน ข้าไม่รู้ว่าท่านรู้จักหวงเหยียนของเรามากแค่ไหน?”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา หวังหยวนก็หรี่ตา พูดตามตรง เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหวงเหยียนมากนัก นอกจากเรื่องอ๋องถูหนานกับอากู่ฉา ลูกชายของเขา

“ไม่ค่อยรู้เท่าใดนัก ดังนั้นอยากจะขอให้ขุนพลเจิ้งช่วยชี้แนะข้าบ้าง ข้าจะขอบคุณมาก”

หวังหยวนรู้ว่าเจิ้งไท่ชิงมาที่นี่ในวันนี้ อาจเป็นเพราะเรื่องนี้!

บอกข้อมูลเกี่ยวกับหวงเหยียนให้กับเขา แม้ว่าจะมีบางสิ่งที่เขาสามารถรู้ได้เมื่อไปถึงหวงเหยียนก็ตาม

แต่เขาทำเช่นนี้เพียงเพื่อให้เขารู้อะไรบางอย่างล่วงหน้า เพื่อที่เขาจะได้วางแผนล่วงหน้าให้ดี!

เมื่อคิดได้ดังนั้น หวังหยวนก็ย่อมรู้สึกขอบคุณเจิ้งไท่ชิงมากขึ้น

จากนั้นเจิ้งไท่ชิงก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วยกยิ้ม “ไม่เป็นอะไร ข้าคิดว่านี่คือสิ่งที่คนผู้นั้นอยากให้ท่านรู้ ข้าเพิ่งตัดสินใจโดยไม่ได้รับอนุญาต จึงเพิ่งมาบอกท่าน!”

เมื่อได้ยินดังนั้น หวังหยวนก็ยิ้ม จากนั้นยกมือขึ้นพูดว่า “ไม่ว่าใครจะอยากให้ข้ารู้ก็ตาม ขุนพลเจิ้งก็ช่วยบอกข้าเรื่องนี้ ข้าจดจำไว้แล้ว”

เจิ้งไท่ชิงหัวเราะ “เอาล่ะ ไม่จำเป็นต้องพูดสุภาพนักหรอก ให้ข้าบอกท่านว่าสถานการณ์ในหวงเหยียนของเรา ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว”

“เดิมทีเมืองหวงถูกปกครองโดยวังหลวงและราชวงศ์ทั้งสี่ วังหลวงควบคุมเมืองหวงทั้งหมด และราชวงศ์ทั้งสี่มีหน้าที่คอยดูแลด้านต่าง ๆ ตัวอย่างเช่นอ๋องถูหนานที่ท่านรู้จัก มีหน้าที่ดูแลสงครามชายแดน และสั่งการกองทัพชายแดน อ๋องถูหนานแม้ว่าอ๋องถูหนานจะสิ้นพระชนม์แล้ว แต่อากู่ฉาก็รับตำแหน่งเป็นอ๋องถูหนานต่อ แต่สุดท้ายเขาก็ยังอายุน้อย ไม่อาจดูแลเมืองเก่าของอ๋องถูหนานได้”

เมื่อพูดเช่นนี้แล้ว เขาก็มองหวังหยวน

“อีกสามคนคืออ๋องหลงซี ผู้รับผิดชอบองครักษ์เงาของเมืองหวง และกำกับดูแลแผ่นดิน ข้าเป็นผู้ใต้บัญชาของเขา นอกจากนี้ก็มีอ๋องเจิ้นตง ผู้ดูแลเมืองหลวงของเมืองหวง และองครักษ์ของเมืองหวง เขาดูแลทั่วเมืองหลวง ส่วนคนสุดท้ายคืออ๋องเซ่อเป่ย ผู้รับผิดชอบอำนาจทางการเงินของเมืองหวง”

“เมื่อรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับท่านแล้ว ก็เกรงว่าจะมีคนมากมายที่ต้องการเอาชนะท่าน อ๋องเจิ้นตง อ๋องเซ่อเป่ยและไทเฮา ข้าต้องบอกเรื่องนี้ให้ท่าน เพื่อให้ท่านเตรียมพร้อมล่วงหน้า ส่วนว่าท่านจะรอดได้หรือไม่ ท่านก็ยังต้องพึ่งพาตัวเอง” เจิ้งไท่ชิงกล่าว

หวังหยวนยิ้มอ่อน “ข้ารู้สึกซาบซึ้งมากสำหรับคำเตือนนี้ ในสถานการณ์ปัจจุบัน ดูเหมือนว่าไทเฮาต้องการให้ข้าช่วยนางแก้ปัญหาสำคัญทั้งสองนี้ นางยกย่องข้ามากจริง ๆ...”

เจิ้งไท่ชิงหัวเราะเสียงดัง “เมืองหวงรู้มานานแล้ว เกี่ยวกับกลยุทธ์ของท่านในการปกครองแผ่นดิน และข่าวความพ่ายแพ้ของอ๋องถูหนานที่เกิดขึ้นเพราะท่าน ก็ได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองหวง คนมีพรสวรรค์เช่นท่านอาจหาได้ยากในโลกนี้ ดังที่อ๋องถูหนานกล่าวไว้ว่า หากเอาชนะใจท่านได้... ก็สามารถเอาชนะโลกได้!”

หลังจากพูดเช่นนี้ หวังหยวนก็ยิ้มฝืดเฝื่อน หากเขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันนี้ เขาคงไม่สู้รบกับอ๋องถูหนาน

แต่เขาก็สามารถเห็นได้ว่าอ๋องถูหนานเป็นผู้พลีชีพที่จริงใจอย่างแท้จริง แม้ว่าเขาจะถูกเขาฆ่า แต่เขาก็ยังพูดคำเหล่านี้ได้ หวังหยวนชื่นชมในความใจกว้างของเขาจริง ๆ

“ในชีวิตนี้ อ๋องถูหนานชื่นชมคนเพียงสองคน คนหนึ่งคืออู๋มู่ และคนที่สองคือท่าน ท่านอาจไม่เข้าใจอ๋องถูหนาน เขาเป็นที่รู้จักในนามวีรบุรุษของแผ่นดิน ในด้านสถานะเขานั้น ทัดเทียมกับอู๋มู่ในสายตาของผู้คนทั่วแผ่นดิน เขาเป็นเทพเจ้าแห่งสงครามที่สมควรได้รับการยอมรับ ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับเคยกล่าวไว้ว่า การปรากฏตัวของอ๋องถูหนาน สามารถรับประกันได้ว่าเมืองหวงจะปลอดภัยเป็นเวลาสามสิบปี!”