บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 698

เมื่อเกาเล่อได้ยินดังนั้น เขาก็ยิ้มแล้วพูดอย่างสบาย ๆ “เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับ คุณหนูหวงคนนี้เป็นธิดาสนมของอ๋องหลงซี เมื่อนางไปถึงต้าเย่ นางก็เปลี่ยนชื่อแซ่ใหม่หมด โชคชะตาของนางกำหนดให้นางมีสถานะสูงส่ง หมิงถัน เกิดอะไรขึ้น ท่านหมิงถัน เหตุใดท่านถึงสงสัยเรื่องตัวตนของนางขนาดนี้? ท่านหลงใหลความงามของคุณหนูหวงหรือไม่?”

เมื่อได้ยินดังนั้น หวังหยวนก็แค่ยิ้ม แล้วตอบว่า “ไม่ ข้าแค่สงสัยเท่านั้น”

ธิดาของอ๋องหลงซี ต้องไปต้าเย่เพื่อทำงานเป็นไส้ศึกจริง ๆ อ๋องหลงซีผู้นี้ช่างโหดร้ายนัก!

แต่นี่ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ เพราะลูกหลานของครอบครัวที่ร่ำรวย ย่อมไม่อาจควบคุมสิ่งที่ตัวเองทำได้อยู่แล้ว

ประเด็นนี้ถูกปัดทิ้งไป จากนั้นเกาเล่อก็พาพวกเขาไปบ้านพักที่แยกต่างหาก แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “นี่คือที่พักคณะฑูต ท่านหมิงถันให้คนของท่านพักผ่อนที่นี่ก่อน เพราะไทเฮาอนุญาตให้ท่านเข้าเฝ้าคนเดียวเท่านั้น”

นี่เป็นกฎ หวังหยวนจึงไม่ได้คิดมากกับเรื่องนี้ แล้วบอกให้ต้าหู่และพรรคพวก ติดตามเกาเล่อไปยังที่พักในเมืองหลวงแห่งนี้

ในเวลานี้ จู่ ๆ ทหารคนหนึ่งของเกาเล่อก็มากระซิบบางอย่างข้างหูเจ้านาย ระยะทางนั้นไกลเกินกว่าที่หวังหยวนจะได้ยินชัดเจน แต่เห็นได้ชัดว่าเกาเล่อตกตะลึง เมื่อได้ยินดังนั้น

เขาพยักหน้า ดูไม่ใส่ใจมากเกินไป

ด้านหน้าเป็นวังหลวง ซึ่งมีกำแพงเมืองที่แข็งแกร่ง คล้ายกับที่หวังหยวนเห็นในละครโทรทัศน์ในชาติแล้ว

“ท่านหมิงถัน เราได้ยินเรื่องท่านมาเยอะมาก ข้าสงสัยว่าท่านคิดจะกลับออกไป หลังจากมาที่หวงเหยียนในครั้งนี้หรือไม่?”

เกาเล่อดูเหมือนจะถามแบบสบาย ๆ แต่หวังหยวนไม่ได้ฟังแบบสบาย ๆ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายกำลังคาดเดาสิ่งที่เขาจะพูดต่อไป

“หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ ข้าก็ย่อมต้องจากไป ไม่เช่นนั้น ใต้เท้าเกาคงไม่อาจช่วยสนับสนุนข้าได้ ไปตลอดชีวิตได้ใช่หรือไม่?” หวังหยวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านหมิงถันเป็นคนเฉียบแหลมยิ่งนัก จะต้องการให้ข้าช่วยสนับสนุนได้อย่างไร ช่างน่าสงสัย”

เกาเล่อยิ้มอ่อน แล้วพูดต่อ “แต่ท่านหมิงถัน หากท่านมีความคิดใด ก็สามารถบอกข้าได้เลย ข้าพร้อมรับฟัง...”

หวังหยวนยกยิ้มแล้วประสานมือ โดยไม่ได้สนใจนัก

“ฮ่าฮ่า ท่านหมิงถัน ท่านรู้จักอู๋มู่หรือไม่?” จู่ ๆ เกาเล่อก็เปลี่ยนเรื่อง อดไม่ได้ที่จะถาม

“แน่นอน ข้ารู้จัก เหตุใด ใต้เท้าเกาก็ชื่นชมขุนพลอู๋มู่ด้วยหรือ?” หวังหยวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินดังนั้น เกาเล่อแสร้งทำเป็นถอนหายใจ “ในขณะที่อู๋มู่ยังมีชีวิตอยู่ เมืองหวงของข้าก็ไม่กล้ารุกรานจริง ๆ แต่เป็นเรื่องน่าเสียดายที่อู๋มู่ตายแล้ว ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ของท่านมีกลอุบาย แต่น่าเสียดายที่วิสัยทัศน์ของเขาสั้นเกินไปเท่านั้น”

“แม้ว่าอู๋มู่จะตายไปแล้ว แต่ก็มีลูกชายคนหนึ่งนามว่าอู๋หลิง แม้ว่าเขาจะอายุไม่มากนัก แต่เขาก็เชี่ยวชาญด้านศิลปะการสงครามเป็นอย่างดี เขาได้สืบทอดมรดกของอู๋มู่ และปกป้องชายแดน มันไม่ใช่ปัญหาอะไร ยิ่งไปกว่านั้น อ๋องถูหนานสิ้นพระชนม์ไปแล้ว และอากู่ฉาผู้เป็นโอรสของเขาก็สืบราชบัลลังก์ต่อ ตอนนี้ถึงเวลาที่ทั้งสองคนจะสู้กัน”

หวังหยวนยิ้มแล้วพูดว่า “ในสงครามชายแดนครั้งนี้ ท่านก็คงรู้เช่นกันว่ากองทัพของอู๋หลิง คนหายไปอย่างน้อยห้าหมื่นคน แต่ก็ยังคงทัดเทียมกับอากู่ฉาได้...”

หวังหยวนไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เกาเล่อก็เข้าใจ!

เขากำลังจะบอกว่าทายาทของอ๋องถูหนานและขุนพลมู่ ด้อยกว่ารุ่นพ่อ