บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 742

หวังหยวนหรี่ตา พอจะคาดเดาในใจได้แล้ว!

แต่การคาดเดานี้น่ากลัวจริง ๆ!

เป็นไปได้หรือไม่ว่าอ๋องเจิ้นตงผู้นี้ ต้องการผนึกกำลังกับอ๋ององค์อื่น...

เพื่อก่อกบฏหรือ?

“ท่านอ๋อง ปกติแล้วท่านย่อมรู้จักอ๋องเจิ้นตงมากกว่าข้า ท่านรู้หรือไม่ว่าจุดประสงค์ของเขาในการทำเช่นนี้คืออะไร?”

หวังหยวนไม่กล้าคาดเดา เขาจึงทำได้เพียงถามอ๋องหลงซี

หลังจากได้ยินดังนั้น อ๋องหลงซีก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ความเย็นชาฉายแววในดวงตาของเขา

“ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานนี้ เขาจะทำอะไรได้บ้าง? แน่นอนว่าต้อง…”

“ก่อกบฏ!”

หวังหยวนขมวดคิ้ว แม้ว่าจะเป็นอย่างที่เขาคิด แต่เขาไม่ได้มีความสุขเลย!

ก่อกบฏ!

นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก!

“หากอ๋องเจิ้นตงและอ๋องเซ่อเป่ยสมคบคิดกันก่อกบฏจริง ๆ ผลที่ตามมาจะต้องเป็นหายนะ!”

“ตราบใดที่ปล่อยให้เกิดขึ้น เมืองหวงของพวกท่านจะต้องย่อยยับ!”

หวังหยวนพูดตามตรง

แน่นอนว่าเขาไม่ได้มีใจฝักใฝ่เมืองหวง แต่เขาใช้ความคิดไปกับเรื่องเมืองหวงอย่างเต็มเปี่ยม!

เพราะหากมีความขัดแย้งในเมืองหวง ต้าเย่จะลงมือแน่นอน!

เมื่อลงมือทำ ย่อมเกิดสงคราม!

เมื่อมีสงคราม ทุกชีวิตจะถูกทำลาย!

แม้แต่ตัวเขาเอง ญาติมิตรและเพื่อนฝูงของเขา ก็ยังได้รับผลกระทบจากสงคราม!

เขาไม่ต้องการให้ทั้งสองแผ่นดินต่อสู้กันด้วยเหตุเช่นนี้!

“แน่นอน! เมื่อมีสงครามเกิดขึ้น ต้าเย่จะรู้ข่าวแน่นอน พวกเขาจะใช้ประโยชน์จากสถานการณ์บุกเข้าโจมตี พวกเราในเมืองหวงจะไม่สามารถต้านทานได้เลย ดังนั้น... เราทำได้เพียงกำจัดความคิดของอ๋องเจิ้นตงเท่านั้น!”

อ๋องหลงซีสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดทันที

หวังหยวนก็รู้สึกหมดหนทางเช่นกัน อ๋องเจิ้นตงคนนี้คิดไม่ตกจริง ๆ!

“ให้ไทเฮาพิจารณาเรื่องนี้เองเถิด”

เมื่อถึงจุดนี้มันถึงระดับกบฏแล้ว ต้องมีคนตายแน่!

แต่ว่า...

เป็นอีกครั้งที่นางไม่ต้องการฆ่าพวกเขาจริง ๆ!

แต่หากไม่ฆ่า จะระงับการกบฏนี้ได้อย่างไร?

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ไทเฮาเซียวฉู่ฉู่ก็ไม่มีวิธีแก้ปัญหาที่ดี

ดังนั้น...

นางยกยิ้ม แล้วหยิบพู่กันกับหมึกขึ้นมา

“เรื่องนี้ให้หวังหยวนมีอำนาจตัดสินใจเต็มที่ เป็นการดีที่สุด... ที่จะไม่ต่อสู้ด้วยสงคราม!”

สาส์นกราบทูลดังกล่าวถูกส่งกลับไปให้อ๋องหลงซีทันที แล้วหวังหยวนก็ย่อมได้ทราบข่าวนี้

“ไทเฮาบอกว่า เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับเจ้าตัดสินใจ!”

อ๋องหลงซียิ้มอ่อน เขาดูเหมือนสุนัขจิ้งจอกเฒ่า!

หวังหยวนงุนงง!

“เป็นไปได้อย่างไร? นี่คือเรื่องของพวกท่าน แต่จะให้ข้าตัดสินใจให้เนี่ยนะ? บ้าไปแล้วหรือเปล่า?”