บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 789

แต่ฮ่องเต้ซิงหลงไม่ได้สนใจเลย กลับบอกให้คนพาทั้งสองคนไปยังสถานที่ที่หวังหยวนอยู่!

แม้ว่าบ้านที่อยู่ลึกเข้าไปในวังหลวงแห่งนี้ จะดูหรูหรายิ่งนัก!

แต่นี่คือกรงทอง!

ในขณะนี้ ประตูบ้านของหวังหยวนมีเจ้าหน้าที่คอยดูแล และมีสาวใช้รออยู่ที่ลานบ้าน

เสื้อผ้าอาภรณ์งดงาม อาหารรสเลิศนับไม่ถ้วน!

ในขณะนี้ หวังหยวนกำลังนั่งอยู่ในบ้าน ที่เขาได้รับเป็นรางวัล กำลังลิ้มรสสุรา และรับประทานอาหาร

“พี่หยวน!”

“ท่านเสนาธิการทหาร!”

ทันทีที่ทั้งสองเห็นหวังหยวน ก็รู้สึกกังวลมาก ร่องรอยของความโกรธฉายแววในดวงตาของพวกเขา!

“พวกเจ้ามาถึงแล้ว มาหาอะไรกินดื่มกันก่อนเถอะ”

หวังหยวนไม่สนใจเลย ช่วงนี้เขาค่อนข้างเหนื่อยมาก ดังนั้นการพักผ่อนที่นี่สักสองสามวันก็ไม่เสียหายอะไร!

“ฮึ่ม! ฝ่าบาททรงทำเช่นนี้ได้อย่างไร!”

อู๋หลิงโกรธมาก รีบตรงไปที่ห้องตำราของฮ่องเต้ซิงหลง โดยไม่พูดอะไรเลย!

เมื่อราชองครักษ์ที่เฝ้าประตูเห็นอู๋หลิง ก็รีบพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ฝ่าบาท... ไม่ได้เรียกตัวท่าน ท่านไม่อาจเข้าไปได้”

อู๋หลิงก็รู้เช่นกัน เขายืนอยู่ที่ประตู แล้วพูดเสียงดัง “อู๋หลิงถวายบังคมฝ่าบาท โปรดให้กระหม่อมเข้าเฝ้าด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้ซิงหลงที่อยู่ในห้องตำราไม่อยากเจอเขา แต่หลังจากคิดดูแล้ว ก็ตัดสินใจให้เขาเข้ามา

“ให้เขาเข้ามา”

หลังจากที่ฮ่องเต้ซิงหลงพูดจบ อู๋หลิงก็เดินเข้าไป

“ฝ่าบาท ท่านทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”

อู๋หลิงโกรธมาก น้ำเสียงของเขายังคงโกรธเกรี้ยวเล็กน้อย ฮ่องเต้ซิงหลงฟังออก แต่ไม่ได้ตำหนิ เพียงแค่พูดเบา ๆ

“นี่คือวิธีที่ดีที่สุด!”

“แต่ข้าไม่อยากปราบปรามพวกเขา หากทุกคนต่างถอยคนละหนึ่งก้าว ก็จะอยู่อย่างสงบสุขได้ หากพวกเขาอยากให้หวังหยวนยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาก็จะอยู่อย่างปลอดภัย หากพวกเขาไม่ต้องการ ก็จงมาบุกวังหลวงเพื่อช่วยเหลือหวังหยวน!”

“ข้า... ไม่เกรงกลัวผู้ใด!”

“แม้ว่าข้าไม่ต้องการจะทำให้ต้าเย่นั้นไม่มั่นคง แต่หากพวกเขากล้าดำเนินการจริง ๆ ข้าก็จะสนอง!”

ฮ่องเต้ซิงหลงพ่นลมหายใจเย็นชา คำพูดของเขาในตอนนี้ ช่างไร้ความปรานีอย่างยิ่ง!

อู๋หลิงมองฮ่องเต้ซิงหลง รู้สึกเศร้าเป็นครั้งแรกในใจ!

สิ่งที่ทำให้เขาเสียใจก็คือ คนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือฮ่องเต้แห่งต้าเย่!

สิ่งที่น่าเศร้าก็คือ เขาอาศัยอยู่ที่ต้าเย่!

ที่เศร้ากว่านั้น คือเขาเป็นลูกชายของอู๋มู่!

เขาไม่พูดอีก ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร เขาก็ไม่อาจโน้มน้าวใจของฮ่องเต้ผู้ดื้อรั้นได้!

“ในเมื่อฝ่าบาททรงตัดสินแล้ว กระหม่อมขอทูลลา!”