บทที่ 1139 ร้ายกาจ

“อ้า...”

ไป๋หลี่หยุนเยว่หวีดร้องเสียงหนึ่ง ดวงตาทั้งสองถูกอาวุธลับของกู้ชูหน่วนแทงทะลุ กลายเป็นคนตาบอดไปในทันที

เขาหลบหลีกอาวุธลับของกู้ชูหน่วนได้แล้ว แต่กลับคิดไม่ถึงว่าอาวุธลับจะมีไส้ใน และร้ายกาจยิ่งกว่าอาวุธลับเปลือกนอกหลายเท่า

ครั้นทุกคนเห็นไป๋หลี่หยุนเยว่หวีดร้องเสียงหลง ก็อดขนลุกขนพองไม่ได้

“โครม...”

เมื่อตระกูลไป๋หลี่สูญเสียอาวุโสไปหลายคน ความเดือดดาลของเจ้าบ้านไป๋หลี่ก็ถูกกระตุ้นจนถึงขีดสูงสุด

แม้กู้ชูหน่วนจะหลบการโจมตีได้หนหนึ่ง แต่เขาก็ไม่คิดจะปล่อยนาง บีบนางด้วยกระบวนท่าพิฆาตติดต่อกัน

ระดับห้าขั้นสูงต่างชั้นกับระดับสี่ขั้นต้นโดยสิ้นเชิง

เจ้าบ้านไป๋หลี่ตีประชิดเนืองๆ แต่ละกระบวนท่าล้วนถึงที่ตาย ครั้นทุกกระบวนท่าปล่อยออกมา ล้วนเป็นการทำลายล้างทั้งสิ้น

กู้ชูหน่วนรู้ว่าหากยังฝืนรับมือจะไม่เป็นผลดีต่อนาง จึงได้แต่ใช้วิชาตัวเบาขั้นสูง ใช้อ่อนสลายแข็ง

ด้วยความต่างชั้นของพลัง ทุกครั้งขณะที่เจ้าบ้านไป๋หลี่กำลังจะสังหารนาง กู้ชูหน่วนก็มักหลบหลีกได้อย่างปราดเปรียวเสมอ

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง...

ทุกครั้งล้วนขาดไปอีกนิด...

คนจำนวนมากในงานดูจนลุ้นแทนกู้ชูหน่วน

แต่ก็มีคนจำนวนมากที่ร้อนใจแทนเจ้าบ้านไป๋หลี่เหมือนกัน

ต่อหน้าธารกำนัล เขาผู้เป็นถึงเจ้าบ้าน แต่กลับทำอะไรเด็กเมื่อวานซืนระดับสี่ขั้นต้นคนหนึ่งไม่ได้ เจ้าบ้านไป๋หลี่รู้สึกขายหน้านัก

สองมือของเขาทำมุทราชี้ขึ้นฟ้า ล่อสายฟ้าลงมาครอบตัวของกู้ชูหน่วนเอาไว้

คิดใช้สายฟ้าผ่านางโดยตรง

เมื่อถูกปกคลุมด้วยสายฟ้า ต่อให้เป็นระดับหกก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับสี่

ทุกคนตระหนัก เจ้าบ้านไป๋หลี่ตัดสินใจสังหารนาง

แม้จอมมารจะไม่มีวิทยายุทธ์ แต่กลับเห็นทุกอย่างกระจ่างแจ้ง และรู้ว่ากู้ชูหน่วนไม่อาจหลบกระบวนท่านี้ได้ เขาออกท่าตามการตอบสนองแบบมีเงื่อนไข ปล่อยดอกลำโพงออกมา

แต่น่าเสียดาย...

เขาออกท่าแล้ว

แต่ไม่มีดอกไม้อะไรออกมาทั้งนั้น

และไม่เกิดอะไรขึ้นด้วย

ได้แต่ตะโกนเรียกด้วยความร้อนรน “พี่สาว...”