บทที่ 2 ความปรารถนาที่เติมไม่เต็ม

ในทางกลับกัน หลังจากที่ซู่เฉินกลับถึงห้องก็รู้สึกง่วง เขาถือกางเกงชั้นในลูกไม้ของหลิวอี้อี้ไว้ในมือ ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะอยากจะสัมผัสกลิ่นของเธอ

“ตึกตัก... ”

ซูเฉินกลืนน้ำลาย ในใจนั้นเต้นรัวด้วยแรงกำหนัดของเขา เมื่อรู้สึกว่าไม่มีที่ให้ระบายจึงเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ ด้วยเท้าเปล่า

เขาค่อยๆ บิดลูกบิดประตู จากนั้นก็ได้ยินเสียงกระซิบจากห้องนอนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามที่มีแสงลอดออกมาเล็กน้อย...ประตูไม่ได้ปิด?

เขาเห็นหลิวอี้อี้กำลังใช้สายตาพะเน้าพะนอ พูดกับซูเจิ้งอย่างเขิน ๆ ว่า : "ซูเจิ้ง เราไม่ได้..มาหลายวันแล้วนะ... "

"มันดึกแล้ว อย่ารบกวนซูเฉินนอนเลย... " ซูเจิ้งพูดพร้อมกับแก้ตัว

เมื่อหลิวอี้อี้ได้ฟัง ก็ปรากฏความเศร้าขึ้นบนใบหน้างามของเธอ หล่อนกล่าวว่า : "พอคุณตื่นขึ้นไปทำงานคุณก็ออกไปทำงานตั้งแต่ไก่โห่กลับบ้านมาซะมืดค่ำ ทำไมไม่ออกไปสักสองสามวันค่อยกลับมาเลยล่ะ แบบนั้นฉันก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะคุณอยู่บ้านหรือไม่อยู่ก็เหมือนกัน หึ! "

พูดจบหญิงสาวก็พลิกตัวหันหลังให้ซูเจิ้งด้วยความโกรธ และเริ่มทำหน้าบึ้งตึง

"ญาติชายของเขากล้าปฏิเสธพี่สะใภ้ได้อย่างไม่น่าให้อภัยจริงๆ!" ซูเฉินมองไปที่ร่างกายอันน่าดึงดูดของหลิวอี้อี้และปรารถนาจะเข้าไปทำหน้าที่แทน

เมื่อซูเจิ้งไม่สามารถทำให้ภรรยาของเขาพอใจได้ เขารู้สึกผิดเมื่อเห็นเธอโกรธ ตอนนี้เขาจึงรีบพูดเกลี้ยกล่อม: "ที่รัก คุณต้องเข้าใจผมนะ ช่วงนี้บริษัทเพิ่งออกคำสั่งซื้อครั้งใหญ่ ผมทั้งยุ่งและเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ... ”

"โอ้" หลิวอี้อี้ขยับตัว และแนบใบหน้าของเธอลงในหมอน พูดอย่างโกรธ ๆ : "ถ้างั้นคุณก็รีบพักผ่อนเถอะ ... "

เมื่อเป็นเช่นนี้ซูเจิ้งก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เขากอดภรรยาแล้วสอดมือเข้าไปใต้เสื้อของเธอ สัมผัสหน้าอกอวบทั้งสองข้างและพูดง้องอนในเวลาเดียวกัน “ที่รัก อย่าโกรธไปเลย... ถ้าคุณสัมผัสผม ผมก็มีรู้สึกอยากเหมือนกัน... "

หลิวอี้อี้ส่งเสียงเบาๆ กระพริบตาถี่ แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นโกรธมาก

ซูเจิ้งลูบยอดหน้าอกของหลิวอี้อี้ หัวใจของเขาก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้น เขาคงทนไม่ได้นานแต่เขาก็ไม่ใช่พระใช่เจ้าที่ไหน ปกติแล้วเขาไม่คิดจะจูบเล้าโลมหลิวอี้อี้ เพราะเขากลัวว่าจะทำร้ายความนับถือตัวเอง แต่บัดนี้ความปรารถนาของเขากำลังลุกโชนไปทั้งร่างกาย

"เริ่มแล้ว!" ซูเฉินที่ซ่อนตัวอยู่นอกประตูหัวใจเต้นแรง สูดหายใจแรงทางจมูกเพื่อลดความเครียด

เขาเห็นชุดนอนของพี่สะใภ้ถูกถอดออกโดยญาติผู้พี่ของเขา ในห้องที่มีแสงสลัวแสงจันทร์ที่ฉายจากหน้าต่างผ่านแสงจันทร์ซูเฉินเห็นทรวงอกใหญ่กลมกลึงของหลิวอี้อี้อย่างชัดเจน ...

ในขณะนี้หลิวอี้อี้อยู่ในอารมณ์แล้ว และเธารู้สึกเหมือนมีใครจ้องมองอยู่ เมื่อหันกลับมา ทันใดนั้นเธอก็พบว่าประตูปิดไม่สนิทและมีดวงตาสีเข้มจ้องมองอยู่

“ซูเฉิน?”

หลิวอี้อี้ตกใจและกำลังจะเอ่ยปากพูดแต่สามีของเธอได้ตะวัดรัดเธอด้วยอ้อมกอดแล้ว

ซูเฉินไม่ทันคาดคิดว่าจะโดนจับได้ ทั้งสองมองหน้ากัน หัวใจของเขาสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว